Παλινόρθωση της Δεξιάς




Γράφει ο Τάσος Γκούμας –

Επιστολή στους συντρόφους μου που αγωνιστήκαμε πριν 40-50 χρόνια για την Αλλαγή.

Αγαπητοί μου σύντροφοι, όσοι νομίσαμε ότι η κατάργηση του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων θα επέφερε και την αποβολή του Διχασμού από τις ψυχές των Ελλήνων πέσαμε έξω.
Απόδεικη τρανή όταν σήμερα ο τομεάρχης Υγείας της Ν.Δ. Βασίλης Οικονόμου μιλώντας στη Βουλή δήλωσε πως η ΝΔ θα προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

https://tvxs.gr/news/ellada/b-oikonomoy-nd-osoi-proslifthikan-epi-syriza-ston-tomea-tis-ygeias-tha-apolythoyn-binteo

02:00 | 16 Μαρ. 2017 Τελευταία ανανέωση 16:51 | 05 Ιουν. 2019

”Ο βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Βασίλης Οικονόμου και υπεύθυνος του Τομέα Υγείας της ΝΔ, αποκάλυψε το πραγματικό πρόγραμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μιλώντας στη Βουλή, δήλωσε πως η ΝΔ θα προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.
Όπως είπε όσοι προσελήφθηκαν την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ θα απολυθούν. «Δεν θα τους πάρουμε κληρονομιά. Όλοι Χ. Σας το λέω εγώ. Αν εξαρτάται από εμένα όλοι Χ θα φάνε», τόνισε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας πως όλοι έχουν προσληφθεί παράνομα”.
(Ενώ όσες είχαν γίνει επί ΕΡΕ και Ν.Δ. με απαραίτητο ”δικαιολογητικό” το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ήταν νόμιμες!)
Όπως εξήγησε μάλιστα μήπως και δεν καταλάβαμε την ”ιδεολογία” του, ”Αναφέρομαι σε διοικητές, καθαρίστριες, υπαλλήλους ασφαλείας και εργαζόμενους σε τοπικές μονάδες υγείας, τις οποίες χαρακτήρισε «ΣΟΒΙΕΤ»”.
Ήθελα να σας ρωτήσω αγαπητοί μου σύντροφοι:
Ο Ανδρέας το ’81 απέλυσε κανέναν δεξιό;
Να σας θυμίσω, γιατί ως φαίνεται η μνήνη σας δεν είναι και πολύ καλή όταν ψηφίζετε Φώφη, Βενιζέλο, Σαμαρά και τώρα Μητσοτάκη.
Να σας θυμίσω λοιπόν ότι όταν κερδίσαμε τις εκλογές το ’81 ‘ΟΛΟΙ οι δημόσιοι
υπάλληλοι προκειμένου να προσληφθουν είχαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων που τα ”έβγαζαν” κάποιοι αστοιχείωτοι ντόπιοι κομματάρχες της Δεξιάς που καθόλου δεν ενδιαφερόντουσαν για τον Εθνικό Διχασμό αλλά μόνο για την ΕΞΟΥΣΙΑ που τους παραχωρούσαν, αντιπατριωτικά, οι κυβερνήσεις της Δεξιάς.
Δεν βλέπετε ότι ακόμα και τώρα που δεν εκδίδονται πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων η ίδια παράταξη, που τα εξέδιδε τότε, συνεχίζει να νομίζει ότι έχει το προνόμιο να χαρακτηρίζει τις άλλες παρατάξεις ως Προδοτικές ή Πατριωτικές, με αφορμή την συμφωνία των Πρεσπών, που δεν την δέχονται ο Μητσοτάκης, ο Ιβάνωφ, ο Ερντογάν και ο Πούτιν ενώ την δέχεται όλος ο υπόλοιπος Κόσμος συμπεριλαμβανομένου και του Βέμπερ;
Μήπως θα επιχειρήσουν κάποιοι να μην πάρει το Νόμπελ Ειρήνης ο Αλέξης όπως κάποτε οι ΙΔΙΟΙ εμπόδισαν να πάρουν το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Καζαντζάκης και ο Σικελιανός;
Είναι πολύ δύσλολο να καταλάβετε ποιος είναι ο Πατριώτης και ποιος βάζει το κόμμα και τα προσωπικά του γούστα πάνω από την Πατρίδα;
Μήπως θυμάστε ότι ο μεγάλος Ανδρέας Παπανδρέου θέσπισε το ΑΣΕΠ με υπουργό τον Αναστάσιο Πεπονή, αγαπημένο παιδί του Νικολάου Πλαστήρα, ώστε να σταματήσει ο Εθνοκαταστροφικός Διχασμός και η πρόσβαση στον Δημόσιο Τομέα να είναι ανεξάρτητη από τα κόμματα;
Ο Τσίπρας απέλυσε κανέναν υπάλληλο Βενιζελο-Σαμαρικό;
Ο Βενιζέλος μας ζητάει ”Στρατηγική ήττα του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.”.
Δεν μας λέει όμως κάτι για τους 2,5 εκ. ανασφάλιστους που προικοδότησε μαζί με τον Σαμαρά στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που με το νόμο 4368/2016 διασφάλισε την καθολική, άμεση και χωρίς προϋποθέσεις υγειονομική πρόσβαση όλων των  ανασφάλιστων ανθρώπων που ζουν στη χώρα, χωρίς να περνούν από καμία επιτροπή, χωρίς να πρέπει να προσκομίσουν απολύτως κανένα έγγραφο, χωρίς να πληρώνουν το εισιτήριο των 5€.
Εδώ και 3 χρόνια, όλοι οι πολίτες μόνο με την επίδειξη του ΑΜΚΑ έχουν ισότιμη πρόσβαση στη νοσηλεία, στις εργαστηριακές εξετάσεις, στις χειρουργικές επεμβάσεις, σε εξειδικευμένες και ακριβές θεραπείες, σε όλες ανεξαιρέτως τις υπηρεσίες του δημόσιου συστήματος υγείας.
Ο κ. Βενιζέλος δεν μας λέει γιατί είχε τις λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς κλπ στα συρτάρια του.
Δεν μας λέει γιατί έβαλε μαζί με τον Σαμαρά το ”πόρισμα Καλούδη” για το χρέη των κομμάτων στο συρτάρι;
Δεν μας λέει γιατί άφησαν ανείσπρακτα 200εκ. που χρωστάνε οι φαρμακοβιομηχανίες στο Κράτος και που τώρα τα ζητάει ο Τσίπρας;
Δεν μας είπε πως ιδιωτικοποιήθηκε το Ερρίκος Ντυνάν που τώρα επανέρχεται στη ιδιότητα του ”Κοινωφελούς ιδρύματος” μετά από βοήθεια του ιδρύματος Νιάρχου;
Ελάτε αγαπημένοι μου σύντροφοι. Ας κάνουμε ένα δημόσιο διάλογο με πραγματικά γεγονότα και επιχειρήματα.
Ο κ. Οικονόμου βέβαια δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα ΣΟΒΙΕΤ.
Με την ευκαιρία και του εορτασμού, πριν λίγες εβδομάδες, της απόβασης στη Νορμανδία μου δίνει και τη δυνατότητα να θυμηθούμε το λαό που πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα αυτού του πολέμου.
Τα θύµατα στα πεδία των µαχών και οι άµαχοι που δολοφονήθηκαν στο κοµµάτι της χώρας που βρέθηκε υπό γερµανική κατοχή ξεπερνούν τα 27 εκατοµµύρια.
Χιλιάδες πόλεις και χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ οι υλικές ζηµιές που προκάλεσαν οι εισβολείς ήταν ανυπολόγιστες.
Επί τρία ολόκληρα χρόνια οι λαοί της ΕΣΣΔ πολεµούσαν µόνοι τους. Μαζί τους βρίσκονταν µόνο τα θρυλικά αντάρτικα της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας.
Στην υπόλοιπη κατεχόµενη Ευρώπη, τα όπλα είχαν σιγήσει και γίνονταν µόνο σποραδικά σαµποτάζ.
Όσο λοιπόν η προπαγάνδα και η διαστρέβλωση της Ιστορίας επιχειρείται από τους Δυτικούς ”συμμάχους” υπάρχει αυτή η συγκλονιστιστική φωτογραφία του ανώνυμου σοβιετικού στρατιώτη που καρφώνει την σοβιετική σημαία στο Ράιχσταγκ.
Αυτό το κάρφωμα σήμανε την ήττα του Φασισμού-Ναζισμού από τα ”σοβιέτ” που μνημονεύει ο ανύπαρκτος κ. Β. Οικονόμου.

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια µετά τη λήξη του πολέµου, οι Σύµµαχοι θυµούνται τη Νορµανδία, αλλά ξεχνούν την 9η Μάη, καθιερώνοντας εκείνη την ηµέρα ως την Ηµέρα της Ευρώπης. Σαν να προσπαθούν να κρύψουν τη σηµασία της.
”Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 9ης Μάη 1945 στην αίθουσα μιας στρατιωτικής σχολής στο προάστιο Κάρλς Χόρστ του Βερολίνου ο επικεφαλής του γερμανικού γενικού επιτελείου και στενός συνεργάτης του Χίτλερ Στρατάρχης Καϊτέλ συνοδευόμενος από το Στρατηγό της Αεροπορίας Στούμπφ και τον Ναύαρχο Χίντεμπουργκ υπέγραψαν τη συνθήκη παράδοσης άνευ όρων της ναζιστικής Γερμανίας στον Κόκκινο Στρατό και στους επικεφαλής των συμμαχικών εκστρατευτικών σωμάτων”.
Την ίδια στιγµή, σε µια σειρά από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι συνεργάτες των ναζί αποκαθίστανται και τιµώνται ως «ήρωες», µε την ανοχή των Βρυξελλών.
Βεβαίως και δεν ξεχνάμε τις θηριωδίες του Στάλιν ακριβώς γιατί δεν φοράμε παρωπίδες σαν κάτι, ασ μου επιτραπεί μουλάρια, που κατορθώνουν να βρίσκονται στη Βουλή.
Αυτά βέβαιο δεν το λέω για να τα ”ακούσει” ο κ. Β Οικονόμου αλλά οι αγαπημένοι μου σύντροφοι που αγωνιστήκαμε μαζί χρόνια για να φύγει από την Ελλάδα η παράταξη του μίσους και του Διχασμού που παρά την Αλλαγή του ’81 παραμένει η ίδια, όπως μας διαβεβαιώνει ο κ. Οικονόμου.
Αγαπητοί μου σύντροφοι όσοι νομίζετε ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της Αλλαγής βρίσκεται στο ΚΙΝ.ΑΛ. και όσοι ξεχάσατε τι σημαίνει το όνομα Μητσοτάκης, θυμηθείτε το βρώμικο ’89, τις Αποστασίες του ’65, τη Δικτατορία που ακολούθησε, την απόσυρση της Μεραρχίας Παπανδρέου από την Κύπρο και τελικά την Προδοσία της.
Η 3η Σεπτέμβρη βρίσκεται σήμερα στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και στον Αλέξη Τσίπρα.
Συντροφικά,
Τάσος Γκούμας.




Comments (19)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Θα απαντούσα στον παλιόφιλο Τάσο Γκούμα, αλλά εγώ δεν είμαι ούτε ψυχίατρος ούτε ψυχολόγος, για να εισέλθω στα εσώψυχα του φίλου μου. Είμαι τραπεζικός υπάλληλος και δεν ξέρω ούτε από υδραυλικά ούτε από “μπιέλες”.
    Ξέρω όμως από παροιμίες και μία που πάντα με αντυπωσιάζει και τη βροντοφωνάζω με κάποιους συνανθρώπους μου είναι η Ποριώτικη παροιμία:
    Εδώ ο κόσμος χάνεται βαρκούλες αρμενίζουν.
    Περαστικά. (Ειλικρινά το λέω από καρδιάς και από πραγματικό νοιάξιμο. Διότι ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει.)

  2. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Σε όλες/όλους τις/τους αναγνώστες, «Καλημέρα, Καλή Εβδομάδα» (ΚΚΕ).

    Παραθέτω κάποιες σκέψεις σχετικά με την παρέμβαση του κ. Τάσου Γκούμα. Δεν κινούμαι στο πνεύμα του σχολίου του κ. Άρι Αντάνη, γιατί δεν συμφωνώ με το ύφος, που είναι εριστικό και ειρωνικό και, κατά τη γνώμη μου, δεν δικαιολογείται στα πλαίσια ενός δημοσίου διαλόγου, όση οικειότητα κι αν υπάρχει μεταξύ των «συνομιλούντων». Για λόγους οικονομίας του χρόνου και του χώρου (ευχαριστώντας ξανά την POROSNEWS για την παραχώρησή του) θα κάνω μια σχεδιαγραμματική καταγραφή των παρατηρήσεων.

    1. Ο διχασμός ως στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας δεν καλλιεργείται μόνο στο «θερμοκήπιο» των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων (ΠΚΦ). Είναι το εποικοδόμημα μιας μόνιμης κατάστασης αναξιοκρατίας και ρουσφετιού, τα οποία ακμάζουν παρά τις επαινετές και ανιδιοτελείς προσπάθειες προσώπων και φορέων από όλους τους κομματικούς χώρους. Μάλιστα, παλιότερα το ΠΚΦ ήταν το εισιτήριο για μια θέση, συνήθως κατώτερη, στο Δημόσιο ενώ τώρα, αναλογικά, αντίστοιχα «διαπιστευτήρια» απαιτούνται για υψηλά κλιμάκια της διοίκησης και της εκπαίδευσης. Ξεκαθαρίζω: το τώρα δεν αναφέρεται στην τρέχουσα κατάσταση, αλλά είναι διαχρονική και διακομματική. Και, δυστυχώς, δια-συνδικαλιστική. Εξ άλλου, να μην ξεχνάμε ότι στο θέμα του «βολέματος» υπάρχουν δυο όροι που το υλοποιούν.

    2. Με αφετηρία αυτές τις διαπιστώσεις, εσφαλμένες ίσως, θεωρώ ότι είναι αποπροσανατολισμός η αναφορά σε απειλές και κινδύνους κομματικών εκδικητικών ενεργειών, που είναι από μόνες τους αστείες και έκθετες. Το θέμα που αφορά την καθημερινότητα του πολίτη δεν είναι ο «δεξιός» ή «αριστερός» δημόσιος υπάλληλος, αλλά η ανυπαρξία ή ανεπάρκεια του Δημοσίου. Άρα, ο ορθολογισμός της λειτουργίας του και η αξιολόγηση με διαφανή και αξιόπιστα κριτήρια σε όλο το φάσμα της. Εδώ, θα μου επιτραπεί, σε επίρρωση των όσων καταγράφω, να αναφερθώ σε συγκεκριμένο παράδειγμα από τον χώρο της εκπαίδευσης, επειδή τον γνωρίζω. Υποψήφιος για θέση διευθυντή σχολικής μονάδας με βάση τα μετρήσιμα μόρια βρίσκεται στην 22η θέση και, μετά τη συνέντευξη, βρέθηκε στην 74η . Μάλλον … άσε τα συμπεράσματα δικά σας. Και για να είναι πιο σωστά τα συμπεράσματα: αυτό έγινε το 2007 με συμβούλιο που απαρτιζόταν από συνδικαλιστές του «προοδευτικού» χώρου.

    3. Στο σημείο που γίνεται αναφορά στο θέμα της Υγείας, προσθέτω, σε αναίρεση των όσων υποστηρίζονται, τα εξής:
    Κάθε μήνα, λόγω προσωπικού προβλήματος υγείας, πληρώνω, μέσω των 3 συνταγών που χρησιμοποιώ, 3 €. Στο «Θα σε κάνω βασίλισσα» ο Βέγγος είναι απολαυστικός στους πολλαπλασιασμούς που κάνει. Ας τον μιμηθούμε. Υπερκαλύπτεται το 5ευρω του εισιτηρίου στο νοσοκομείο. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι αρνούμαι την απρόσκοπτη πρόσβαση όλων στο ΕΣΥ. Αλλά, το Εθνικό Σύστημα Υγείας το έχουμε κάνει Ελληνικό Σύστημα Υγείας. Χρειάζομαι φαρμακευτική ουσία που χορηγείται, λόγω κόστους, από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ. Χορηγείται δωρεάν. Λαμπρά! Η γυναίκα μου ξενυχτάει στις ουρές που σχηματίζονται με αβέβαιο το αν θα πάρει το φάρμακο. Η πολιτεία επ’ αυτού έχει υποσχεθεί ότι αυτά τα φάρμακα θα έρχονται στο σπίτι του ασθενούς. Μάλιστα, για την ιστορία, όταν ζητήσαμε από δημόσιο νοσοκομείο να κάνω εκεί τη θεραπεία, δήλωσαν αδυναμία, αναγκάζοντάς με να στραφώ σε ιδιωτικό θεραπευτήριο με το, αυτονόητο, κόστος. Στο σημείο αυτό, για να είμαι δίκαιος και αντικειμενικός, επειδή είχα το 2017 εμπειρία από το Γενικό Κρατικό Νίκαιας, οι γιατροί και οι θεραπευτές «σκίζονται» να ανταποκριθούν στο έργο τους σε χώρους το ίδιο άθλιους και γι’ αυτούς, όπως και για τους ασθενείς.

    4. Τέλος, η προσφώνηση «σύντροφοι» χρειάζεται, σήμερα, διευκρίνηση. Είναι και οι «ρεβιζιονιστές»; Είναι τα «κνιτάκια»; Είναι οι «αυριανιστές»; Είναι οι «Τομπροσταμούληδες»; Είναι ο «σύντροφος» Πάνος; Η ερώτηση δεν αποσκοπεί σε συμψηφισμούς και στο γνωστή, λάθος σίγουρα, λογική του … «ναι μεν, αλλά». Και ποια ιστορική λογική συνδέει την 3η Σεπτέμβρη 1974 με τον Οκτώβρη 1981 και τον Ιούλιο 2019; Γιατί «η 3η Σεπτέμβρη βρίσκεται σήμερα στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ (sic) και στον Αλέξη Τσίπρα» και να μην «εξαφανίζεται» σκυλευόμενη στον χώρο αυτό και διά του συγκεκριμένου προσώπου;

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ μου Κε Τάκη Ανδρέου, επίτρεψέ μου να σχολιάσω μόνο το σημείο όπου δεν συμφωνείς μαζί μου με το ύφος μου, που όπως έγραψες είναι εριστικό, ειρωνικό και δεν δικαιολογείται στα πλαίσια ενός δημόσιου διαλόγου. Για μια ακόμα φορά έχεις δίκιο. Απλώς δεν γνωρίζεις ότι έχω ζητήσει, με προσωπικό μήνυμα, συγγνώμη από τον φίλο μου τον Τάσο, αλλά μια και το έθιξες, το κάνω και δημόσια. 60 χρόνια ο Αντάνης ο καλός τώρα φέρεται σαν …κάλος.
    Απλώς μερικές φορές δεν αντέχω κι εγώ και ξεσπάω. Αλλά εκεί επέρχεται ο φαύλος κύκλος που έχει περικυκλώσει όλη την Ελλάδα: Όταν λέω αλήθειες που πληγώνουν το μετανιώνω και ζητάω συγγνώμη. Όταν δεν λέω αλήθειες για να μη πληγώσω, τότε τα βάζω με τον εαυτό μου και μου χρεώνω δειλία με …άσχημες λέξεις. Πιάσε το αβγό (με βήτα) και κούρευτο.
    Τώρα ποια είναι η Αλήθεια; Σίγουρα εγώ και ο Τάσος ή εσύ κι εγώ ή εσύ κι ο Τάσος δεν έχουμε την ίδια Αλήθεια.
    Πάντως εγώ με τον Τάσο έχουμε μία τουλάχιστον αλήθεια που θα υπάρχει ό,τι κι αν γίνει: Ότι είμαστε φίλοι παιδικοί και δεν παρεξηγιόμαστε ό,τι κι αν πούμε ο ένας στον άλλο. Προέχει η αγνή παιδική φιλία, που παραμένει ανεξίτηλη.
    Για τα δικά σου δεν θα σχολιάσω, γιατί αν το κάνω θα πεις μέσα σου “Ρε τι έχει τραβήξει ο χριστιανός με το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ! Κι αυτό το έπαθε, επειδή διάλεξε να είναι πολιτικά άστεγος και ελεύθερος”
    Και στο τέλος θα πεις Κε Τάκη μου, στον εαυτό σου:
    “Τάκη μη μιλάς. Καλά είσαι. Κοίτα τι έχει πάθει ο Αντάνης. Καλύτερα να τον είχανε εξορίσει στη Μακρόννησο. Μπορεί να ήταν και ήρωας!”
    Αλλά ο κάθε ήρωας Τάκη μου καταλήγει στο τέλος… σκέτη ανία!
    Χαιρετισμός
    (Αντάνης)
    ΥΓ Προς porosnews. Μπράβο! Όσο πάει ανεβαίνει και το επίπεδο αναρτήσεων, σχολιασμού και ποιότητας επισκεπτών της ιστοσελίδας.

  4. Γιάννης Γκουμας says:

    Καλησπέρα
    Θα συμφωνήσω πλήρως με τον κο Παναγιώτη, στο πώς πρέπει να γίνεται ένας δημόσιος διάλογος.
    Θα συνεχίσω με δικές μου διαπιστώσεις, γύρω από την πόλωση και τον δικομματισμό, που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή τόσο της Ελλάδας, όσο και της Ευρώπης στην δική του μορφή, με την πρόσφατη πτώση του σχεδόν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, πλην Ελλάδας και Ισπανίας.

    Η κατάσταση της πολιτικής συζήτησης προ μνημονίων (2009-2019), συνήθως περιελάμβανε γενικές κατευθύνσεις της μίας ή της άλλης πτέρυγας, για μια μικρή περίοδο κοντά στις εκλογές.
    Στην συνέχεια, η εκάστοτε κυβέρνηση, προσπαθούσε να υλοποιήσει μερικά από αυτά που είχε υποσχεθεί, ενώ ταυτόχρονα το σύστημα των συναλλαγών δρούσε παράλληλα και ασχέτως πολιτικών τοποθετήσεων.
    Αυτό που άλλαξε με την κατάργηση των ΠΚΘ, είναι ότι τα ρουσφέτια πλέον ήταν αχρωμάτιστα.

    Για να μην αδικήσουμε όμως τον λαό, ο οποίος μέσα στην όση λίγη πληροφόρηση είχε, σιγά σιγά αποκτούσε την σοφία να βλέπει ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Μία μεγάλη μάζα, που έχει φτάσει σήμερα στο 40% του εκλογικού σώματος, απέχει από τις εκλογές. Πλέον οι περισσότεροι πολίτες, είναι ώριμοι για να μπορούν διαπαραταξιακά να δώσουν απαντήσεις σε κοινά προβλήματα.

    Αυτή τη φορά, η μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού, κλήθηκε το καλοκαίρι του 2015, να απαντήσει σε ένα ερώτημα: “Είναι βιώσημο το ελληνικό χρέος; Να γίνουν δεκτά τα μέτρα που προτίνονται από τους τρεις θεσμούς;”

    Τότε ο λαός απάντησε Όχι και στα δύο, σε ποσοστό 61% και σημαντική προσέλευση. Σήμερα ο λαός παραμένει στην άποψή του ότι αυτές οι πολιτικές και αυτό το χρέος δεν είναι βιώσιμα, απομακρυνόμενος από κόμματα που διαφωνούν από την άποψη του λαού. Είναι όμως κατακερματισμένος, σε δεκάδες κόμματα, καθώς σχεδόν κανένα από αυτά δεν έχει προσπαθήσει να προσφέρει είτε διάλογο (με το λαό απ’ευθείας) και σχεδόν κανένα από αυτά δεν έχει εδώ και μήνες προεκλογικούς έτοιμο πρόγραμμα, αρκετά συγκεκριμένο, ώστε να μπορεί να γίνει διάλογος επ’ αυτού.

    Είναι ο ίδιος λαός που με 40% τον Ιανουάριο του 2015 (και με ευρύτερη αποδοχή τους επόμενους μήνες), με 61% στο δημοψήφισμα είπε ένα πράγμα: “Είμαστε Ευρώπη και θέλουμε τα δικά μας μέτρα, για το χρέος.”

    Σήμερα σχεδόν όλα τα κόμματα συμφωνούν ότι εντός Ευρώπης, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ότι μας λένε. Σε αυτό συμφωνούν τόσο η ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ και το Ποτάμι, που προτιμούν να μείνουμε εντός ΕΕ με αυτούς τους όρους, όσο και ΚΚΕ, ΧΑ, και σχεδόν κάθε άλλο μικρότερο κόμμα (εκτός από ένα), που εφόσον δεν γίνεται αλλιώς, πρέπει να φύγουμε από την ΕΕ, με στόχο να μην κάνουμε ότι μας λένε.

    Αν θέλουμε μια καλύτερη ΕΕ, θα πρέπει να αφήσουμε να σβήσουν τα παλιά κόμματα και η παλιά λογική, και να προσπαθήσουμε, όχι πια μόνοι μας, αλλά μαζί με τους υπόλοιπους Ευρωπαϊκούς λαούς, που έχουν τις ίδιες αγωνίες με εμάς, να αλλάξουμε την κατάσταση.

    Στο DiEM25 και στο ΜΕΡΑ25, έγινε μια προσπάθεια να σεβαστούμε την γνώμη των πολλών και να την κάνουμε σημαία μας. Λέμε από την αρχή ότι σκεφτήκαμε κάτι, όλοι μαζί, όσοι μαζευτήκαμε. Μπορεί να κάνουμε λάθος, γιατί είμαστε 1% στην ΕΕ και 3% στην Ελλάδα.
    Αλλά να κατηγορείται μια πολύ μεγαλύτερη μάζα, σε όλη την ΕΕ, ότι κάνει λάθος και για αυτό το λόγο δεν πρέπει να κάνουμε αυτό που σκέφτονται, είναι λίγο τραβηγμένο από τα μαλλιά. Αν είναι έτσι, τι διαφορά έχουμε από τα απολυταρχικά καθεστώτα στο σκεπτικό αυτό; (και μιλάω για καθεστώτα και όχι κόμματα, δεν μιλάω για το τι κάνουν, αλλά πώς υπολογίζουν την αντίθετη γνώμη).

  5. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ μου Κε Γιάννη, νομίζω πως είστε εκτός θέματος.
    Αλλά πάλι, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μπορεί να κάνω και λάθος.
    Πάντως το κείμενό σας είναι καλογραμμένο.
    ΑΑ

  6. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Χαιρετώ τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες της POROSNEWS – αυτονόητα και το επιτελείο της.

    Επανέρχομαι στην καταγραφή κάποιων απόψεων διευκρινίζοντας, από την αρχή, πως δεν αποτελούν την προβολή κάποιων συγκεκριμένων θέσεων, ούτε, πολύ περισσότερο, την υπαγόρευση υποδείξεων. Το μόνο κίνητρό μου για αυτή την επιλογή είναι, αν και σωματικά απών, να είμαι πραγματικά παρών στα του Πόρου, επικοινωνώντας με γνωστούς και άγνωστους «συνομιλητές» στα πλαίσια ενός δημόσιου διαλόγου. Ξεκαθαρίζω πως γράφοντας άγνωστους, δεν εννοώ τους ανώνυμους, τους «κουκουλοφόρους του πληκτρολογίου», αλλά πρόσωπα που γνωρίζω την ταυτότητά τους μέσα από το ονοματεπώνυμο και τις σκέψεις τους.

    Θα προσπαθήσω, συνοπτικά, να σχολιάσω τα παραπάνω κείμενα του Άρι και του Γιάννη. (Παράκληση: μην θεωρηθεί αγένεια η αντισυμβατική αναφορά, χωρίς τα Κος. Διευκολύνει, κατά τη γνώμη μου, την αμεσότητα της επικοινωνίας).

    Άρι, (κατά σειρά αλφαβητική, ανάρτησης σχολίου και, σίγουρα, ηλικίας) επισημαίνεις, σωστά, τις ιδιαιτερότητες που έχει η δημόσια έκφραση μιας αδέσμευτης γνώμης (« … να είναι πολιτικά άστεγος και ελεύθερος») στον χώρο πολιτικών, πολιτιστικών και κοινωνικών όρων (« … επέρχεται ο φαύλος κύκλος που έχει περικυκλώσει όλη την Ελλάδα … ). Αναφέρεσαι, επίσης, στο μεγάλο θέμα της αλήθειας και της προσέγγισής της με τη σχετικότητα και τη σκοπιμότητα που, συχνά, οι άνθρωποι επιχειρούν. Θα συμφωνήσεις, μάλλον, να δεχτούμε ότι «η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική» (Γκράμσι). Και είναι, Άρι, έκφρασή της αγωνίας για την αναζήτησή της ο διάλογος και ο έλεγχος. Γι’ αυτό δεν είναι σωστό, νομίζω, να λοιδορείς τον εαυτό σου για το ότι βγαίνεις μπροστά και παίρνεις θέση. Ίσως, το παρακάνεις με τον συναισθηματικό τρόπο που αντιδράς. Κάποιες φορές, μάλιστα, υπερβολικά. Και όπως η απουσία συναισθημάτων μάς ξεραίνει, έτσι και η πλημμύρα συναισθημάτων μάς πνίγει. Μεγαλώσαμε στον Πόρο. Όταν τραβάς κουπί, θέλει και τα δυο, συντονισμένα και γερά, για να πας μπροστά. Αν κωπηλατείς μόνο με το ένα, περιστρέφεσαι και καταπονείσαι άδικα. Εξ άλλου δεν είναι ηρωισμός να «την ακούς» για κάτι. Μην ξεχνάς ότι «εκδιδόμαστε» (μην παρεξηγηθώ: δημοσιεύουμε κείμενά μας), χωρίς όφελος και οφειλή. Τέλος, η διαπίστωσή σου για το « … επίπεδο αναρτήσεων …» κρίνεται από αυτούς που τις διαβάζουν και όχι από αυτούς που τις γράφουν.

    Γιάννη, … η σειρά σου. Αναφέρεσαι σε γεγονότα και καταστάσεις που μόνο μέσα από μια ζωντανή αντιπαράθεση απόψεων μπορούν να τεθούν και, πολύ περισσότερο, να διερευνηθούν. Αν, για λόγους οικονομίας της συζήτησης, κωδικοποιήσουμε τις θέσεις που εκφράζεις θα τονίζαμε την αναφορά σου στον ρόλο του παλαιοκομματισμού, στη διαχείριση του χρέους και στη σχέση με την Ε.Ε. (Την ακροτελεύτια παράγραφο του σημειώματός σου τη θεωρώ έξω από το πνεύμα, κατ’ εμέ, του διαλόγου μας).
    Παραθέτω, ασχολίαστα τις παρακάτω διαπιστώσεις:
    1.«Ο Νίκος Σβορώνος, κρούοντας τον κώδωνα κινδύνου για τις υπεραπλουστεύσεις και τις σχηματοποιήσεις στις οποίες καταλήγει η απολυτοποίηση των εξωτερικών παραγόντων, τονίζει:
    “Δημιουργούν την εντύπωση την τόσο διαδεδομένη στην ελληνική ιστοριογραφία και στην ελληνική πολιτική, ότι η Ελλάδα είναι μια σκηνή από άψυχες μαριονέτες, τα νήματα των οποίων κινούνται από ξένους δακτύλους. Μια τέτοια αντίληψη για τον ιστορικό είναι αφέλεια, αρρώστια θανάσιμη για την ιστορία, απαράδεκτο άλλοθι για τους πολιτικούς” (Εισαγωγή στο Η Ελλάδα στη δεκαετία του 1940-50, ένα έθνος σε κρίση, Θεμέλιο, 1984, σελ. 23).
    Ανάλογη είναι και η άποψη του Ν. Πουλαντζά για τη σχέση εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων : “Δεν υπάρχουν αφενός οι εξωτερικοί παράγοντες που δρουν αποκλειστικά από το «εξωτερικό» κι αφετέρου οι εσωτερικοί που είναι «απομονωμένοι» στο δικό τους χώρο και υπερσκελίζουν τους πρώτους (…) Η προτεραιότητα των εσωτερικών παραγόντων σημαίνει ότι οι εξωτερικές για κάθε χώρα συντεταγμένες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας δεν επιδρούν στις χώρες αυτές παρά μόνο όταν εσωτερικεύονται, όταν αρθρώνονται δηλαδή με τις ιδιαίτερες εσωτερικές αντιφάσεις” (Η κρίση των Δικτατοριών, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, εκδ. Παπαζήση, 1976, σελ. 18) (Άγγελος Ελεφάντης, Στον αστερισμό του λαϊκισμού,σελ. 21, σημ. 5).
    Ο παππούς μας ο Θουκυδίδης (Α, 144) τα είχε πει πιο απλά:
    «Μᾶλλον πεφόβημαι τὰς οἰκείας ἡμῶν ἁμαρτίας
    ή τὰς τῶν ἐναντίων διανοίας».
    • Το αφήνω αμετάφραστο για να καταλάβουμε το έγκλημα που έχει, ήδη, συντελεστεί στην εκπαίδευση των παιδιών μας.
    2.«Η χώρα, ενταγμένη εδώ και μια δεκαετία στην ΕΟΚ, παρακολουθεί ασθμαίνοντας τις γενικές εξελίξεις του υπό ενοποίηση ευρωπαϊκού χώρου, ως φτωχός συγγενής και αβέβαιων προοπτικών εταίρος των Ευρωπαίων ισχυρών» (ο.π., σελ. 101).
    3.«Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να φανεί ότι ο αρχηγός δεν ήταν θαυματοποιός» (ο.π., σελ. 121).
    4.«Έτσι εκεί που η εθνικοφροσύνη έλεγε “έθνος”, με μιαν απλή αντιστροφή των πραγμάτων οι σημερινοί έβαλαν τη λέξη “λαός”, υπερβατικός κι αυτός, όπως εκείνο το άσαρκο έθνος των εθνικοφρόνων. Η ανύπαρκτη λαϊκότητα του λαϊκισμού έβγαινε άνετα μέσα από τον υπερβατικό εθνικισμό της εθνικοφροσύνης. Άλλαξαν απλώς η ανταλλακτικές αξίες και οι χρήστες» (ο.π., σελ. 64).
    5.«Η ακυριολεξία, η αδολεσχία, οι εκφράσεις λάστιχο είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του πολιτικού ιδιώματος … » (ο.π., σελ. 154).
    6.Και για να χαλαρώσουμε:
    Α) «Το 80% της επιτυχίας είναι να κάνεις φιγούρα» (Γούντι Άλεν).
    Β) «Δανειστές είναι αυτοί που σου δίνουν μια ομπρέλα, όταν έχει καλό καιρό και τη ζητούν πίσω, όταν πιάσει βροχή» (Ρόμπερτ Φροστ, Αμερικανός ποιητής, λίγο … «πειραγμένο»).
    Κλείνοντας, μια αναγκαία επισήμανση. Πολιτική κάνουν τα αποτελέσματα, όχι οι προθέσεις.

    ΥΓ1: Ευχαριστώ για την ανοχή και την … αντοχή.
    ΥΓ2: Πιστεύω να μην με αφορά το 6Α.

  7. Τάσος Γκούμας says:

    Κε Ανδρέου ο λόγος σας δομημένος και συνεκτικός.
    Η τοποθέτηση από μέρους μου στα θέματα που θίγετε, οπωσδήποτε αντιλαμβάνεσθε ότι δεν χωρούν σε ένα σχόλιο και γι αυτό θα διαλέξω το πιο δύσκολο κατά τη γνώμη μου ερώτημα που μου θέτετε, αυτό του ορισμού της λέξης ”σύντροφος” ελπίζοντας ότι στην τοποθέτησή μου αυτή θα απαντώνται ακροθιγώς και άλλα θέματα που θίξατε.
    Μου είναι δύσκολο να κατατάξω τη λέξη ”σύντροφος” σε μια από τις κατηγορίες που αναφέρετε, ”ρεβιζιονιστής” κλπ γιατί δεν ασχολήθηκα και δεν τις καλοξέρω.
    Η λέξη΄’σύντοφος” τον καιρό που τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέκτησαν την μαζικότατα που ξέρετε, σήμαινε την κοινή προσπάθεια για την επίτευξη πατριωτικών στόχων και την αλληλεγγύη όσων είχαμε ενταχθεί σ’ αυτήν την προσπάθεια. Και μόνο ο αυτοπροσδιορισμός ενός εκάστου από εμάς, ως ”σύντροφου” αλλά και ως ”σοσιαλιστή” αυτήν την εποχή ήταν πρωτόγνωρος και πολύ τολμηρός για μεγάλα τμήματα του Λαού.
    Χρονική αφετηρία γι αυτούς τους αυτοπροσδιορισμούς υπήρξε η 3η Σεπτέμβρη.
    Οι στόχοι που συστρατευτήκαμε τότε περιγράφονταν στην Ιδρυτική της 3ης Σεπτέμβρη μερικοί από τους οποίους εγκαταλείφθηκαν, όπως οι διακηρύξεις περί ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ
    Παραμένουν όμως αρκετοί από αυτούς, μερικούς από τους οποίους παραθέτω αυτούσιους παρακάτω καθώς και τις Πολιτικές παρατάξεων σε σχέση με αυτούς τους στόχους, και σε σχέση με την τοποθέτησή μου στο παρόν άρθρο.
    Σημείο 10 της Διακήρυξης της 3η Σεπτέμβρη:
    ”Η Ελλάδα ακολουθεί δυναμική ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με στόχους: την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας, την κατοχύρωση της αδέσμευτης λαϊκής κυριαρχίας και την καλύτερη δυνατή πραγμάτωση των επιδιώξεων του Ελληνικού Λαού. Ως χώρα που είναι ταυτόχρονα στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο κάνει την παρουσία της αισθητή και στους τρεις αυτούς χώρους. Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς, η σύσφιξη των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τους λαούς όλης της Ευρώπης και της Μεσογείου, ως προσφορά και στη διεθνή ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών και η δομή όλων των χωρών σε μια πανανθρώπινη και πανελεύθερη Κοινότητα με ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, αποτελούν μόνιμες επιδιώξεις της”.
    Σε σχέση με αυτό ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ανέπτυξε πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που συνοψίζεται στις παρακάτω πρακτικές και συμφωνίες και όχι σε, μόνο, διακηρύξεις:
    10α. Υπογραφή κοινής διακήρυξης Ελλάδας-Βουλγαρίας που υπέγραψαν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Μπόικο Μπορίσοφ, στο πλαίσιο της Τετραμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδας-Βουλγαρίας-Σερβίας-Ρουμανίας, με την οποία θα ρυθμίζονται όλα τα βήματα και τα χρονοδιαγράμματα για την υλοποίηση δύο σημαντικών έργων, του εκσυγχρονισμού της σιδηροδρομικής διασύνδεσης Θεσσαλονίκης-Καβάλας-Αλεξανδρούπολης-Μπουργκάς-Ρούσε που παρακάμπτει τα Δαρδανέλια και της δημιουργίας ενός δρόμου ταχείας κυκλοφορίας από την Αλεξανδρούπολη έως την περιοχή Μαρίτσα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
    10β.Στα πλαίσια της τετραμερούς και παρουσία και του πρωθυπουργού του Ισραήλ ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε και στον κάθετο αγωγό IGB, ο οποίος θα μεταφέρει φυσικό αέριο και θα συνδέει την Αλεξανδρούπολη με τη βουλγαρική αγορά συνδέοντας τον ΤΑΡ ή τον Turkish steam ανάλογα από τις προτεραιότητες που θα προκύψουν.
    Εκτός αυτού ο Έλληνας Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε:«Ένα πρότζεκτ μεγάλης γεωπολιτικής σημασίας, όχι μόνο για τις χώρες μας, αλλα ευρύτερα για τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, που είναι ο αγωγός East-Med, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη, θα έχει τη δυνατότητα να πάει και προς τα Βόρεια, μέσω των ήδη υπαρχουσών υποδομών στην Ελλάδα. Να μεταφερθεί στη Βουλγαρία και από εκεί στη Ρουμανία, σε άλλες χώρες.
    10γ. Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Ειδομένης-Σκοπίων-Βελιγραδίου. Η σημασία της κατά τα προηγούμενα.
    Οι δράσεις αυτές αλλάζουν το δόγμα που υπήρχε δηλ. του αποκλεισμού αυτών των χωρών από το Αιγαίο και άρα υποδαύλισης Εθνικισμών και εδαφικών άλλοτε απαιτήσεων όπως Ιστορικά είναι καταγεγραμμένες, σε κατάστσση αναπνοής και συνεργασίας των Λαών, ώστε η μπαρουταποθήκη της Ευρώπης να μεταβάλλεται σε περιοχή συνεργασίας αναπόδραστα, λόγω υποδομών, όπως προείπαμε και όχι με διακηρύξεις.
    10δ. Η συνεργασία με Αίγυπτο, Ισραήλ, Κύπρο και με την υποστήριξη των Η.ΠΑ. για την κατασκευή του East Μed που σύμφωνα με την θέση του Ισραήλ περιλαμβάνει και μέτρα ασφάλειας του αγωγού από το Ισραηλινό Ναυτικό.
    Εδώ να σημειωθεί ότι η Τουρκία διαθέτει πολύ ισχυρότερο Ναυτικό από το Ισραήλ που σημαίνει ότι το Ισραήλ θα διαθέτει ”ευρύτερα” μέσα για την ασφάλεια του αγωγού.
    Η δε συζήτηση με τις χώρες αυτές εκτός του αγωγού περιλαμβάνει και ευρύτερες συνεργασίες. Δεν είναι ευρύτερα γνωστό π.χ. ότι από το αεροδρόμιο της Ανδραβίδας ενεργούν Ισραηλινά αεροσκάφη, οι πιλότοι των οποίων εκπαιδεύονται από Έλληνες πιλότους σε συνθήκες που δεν υπάρχουν στο Ισραήλ. όπως πτήσεις ανάμεσα σε βουνά και επίσης δεν είναι ευρύτερα γνωστό ότι Ισραηλινοί πετούν και στο Αιγαίο.
    Και ατο σημείο αυτό για να προλάβω τυχόν ”δικαιολογημένα” σχόλια να αναφέρω ότι αναλογίζομαι τους πραγματικούς κινδύνους που διατρέχουμε και όχι τις απόψεις αυτών που, μέσω διαφορετικότητας, επιδιώκουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και ακολουθώ το ”ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”.
    Δεν θα ήταν περιττό να αναρωτηθεί κανείς γιατί αυτές οι πρωτοβουλίες και δράσεις αναπτύχθηκαν όταν στο τιμόνι είναι ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και ο Αλέξης Τσίπρας και όχι όταν ήταν η αξιοθρήνητη κυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά και προηγούμενες.
    Λογικό επίσης είναι να σκεφτεί κανείς ότι αν η πρωτοβουλία αλλά και το όραμα και η ευρύτητα σκέψης ανήκαν στις άλλες χώρες γιατί δεν είχαν εκδηλωθεί προηγούμενα;
    Σημειό ζ, της διακήρυξης της 3η Σεπτέμβρη.
    ”Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών”.
    Σημείο η, της διακήρυξης της 3η Σεπτέμβρη.
    ” Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γερατειά και ανεργία, που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες”.
    Σχετικά με τις ενέργειες του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ για τα δύο αυτά άρθρα της Διακήρυξης δεν χρειάζεται πολύ μελάνι αρκεί να υπομνήσω τρία γεγονότα:
    1 Το 1981 ο Μεγάλος Ανδρέας Παπανδρέου ενέταξε στο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης τους αγρότες της Χώρας χωρίς αυτοί να έχουν συνεισφέρει σε σχετικό ταμείο τίποτα έως τότε, σε επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.
    2. Την τετραετία 2011 έως 2014 όσοι μισθωτοί ή επαγγελματίες ή οποιοιδήποτε άλλοι δεν μπορούσαν να αναταποκριθούν στις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία στερήθηκαν της ιατροφαρμακευτικής κάλυψης από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ο οποίος Βενιζέλος, υπενθυμίζω, συμμετείχε στην Κυβέρνηση ως πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
    Να αναφέρω ότι και ο ”Ριζοσπάστης” το 2014 έκανε αναφορά στα 2,5εκ, ανασφάλιστων.
    https://www.rizospastis.gr/story.do?id=8186951

    3. Και ήλθε ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. και ο Αλέξης Τσίπρας και το 2016, ΕΝ ΜΕΣΩ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, και με το νόμο 4368/2016 κάλυψε ιατροφαρμακευτικά σε αρμονία με τις προαναφερθείσες επιταγές της 3ης Σεπτέμβρη. όσους είχε εξωπετάξει το ”σύνδρομο” Βενιζέλου – Σαμαρά
    Για τους παραπάνω λόγους, απευθύνομαι σε όλους αυτούς που εργαστήκαμε μαζί στις Τοπικές για κοντά μια 10ετία, από το 1974, από την ιδρυτική διακήρυξη μέχρι και το 1981 και αργότερα, για να αλλάξει το καθεστώς που υπήρχε, να στηρίξουμε Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. γιατί αυτός είναι σημερα ο φορέας που αγωνίζεται για τα οράματά μας.

  8. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κύριε Γκούμα, χαίρετε.

    Αρχικά, ευχαριστώ για τη θετική αξιολόγηση της παρέμβασής μου στον διάλογο, που γίνεται με αφετηρία το δικό σας αρχικό κείμενο, με τη συμμετοχή συνομιλητών – εκφραστών απόψεων με ενδιαφέρον και πλουραλισμό. Είναι πολύ ευχάριστο να γίνεται ανοιχτά και απροκατάληπτα η παράθεση θέσεων και αντιθέσεων, στα πλαίσια μιας «συνομιλίας», δηλαδή ανάγκης και διάθεσης ανθρώπων να συνεννοηθούν παρά τις διαφωνίες τους και τις διαφορετικές αφετηρίες τους. Ειδικά τώρα, στην κορύφωση της προεκλογικής διαδικασίας, είναι δείγμα και παράδειγμα ουσιαστικού και επωφελούς διαλόγου και όχι «διαλόγου κωφών», όπως συνηθίζεται να αποκαλείται η δογματική και φανατική υποστήριξη κομματικής γραμμής και τακτικής, με παράλληλους και, συχνά, αγενείς και αντιδεοντολογικούς μονολόγους.

    Η επισήμανσή σας για τη δυσκολία σχολιασμού, σε πλάτος και, πολύ περισσότερο, σε βάθος όλων αυτών των παραμέτρων που προκύπτουν συζητώντας αυτά τα θέματα, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Όπως συμφωνώ και με την ανάλυση που, εύστοχα, κάνετε στα θέματα της άσκησης πολιτικής στη βάση διακηρυγμένων αρχών, που, πιστεύω συμφωνείτε, υπάρχουν και σε άλλους ιδεολογικούς χώρους, πέραν της Ιδρυτικής της 3ης Σεπτεμβρίου 1974. Στο κείμενό σας είναι φανερά τα στοιχεία της αγωνίας και αναζήτησης ενός ενημερωμένου και ενεργού πολίτη. Αξιοποιείτε ένα πλούσιο αρχείο βιωματικών και θεωρητικών γνώσεων. Αυτό, μάλιστα, γίνεται με θάρρος και ειλικρίνεια, όταν π.χ. λέτε: « … μερικοί από τους οποίους εγκαταλείφθηκαν, όπως οι διακηρύξεις περί ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ κλπ».

    Παράλληλα, όμως, υπάρχει και μια, θα έλεγα, ατολμία να δεχτείτε πως σε πτυχές της πολιτικής πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώθηκε από το 1980 και μετά, υπήρξαν στρεβλώσεις και αστοχίες που δημιούργησαν μια κατάσταση εφησυχασμού και μια παράδοση ωφελιμισμού, που καλλιεργήθηκε από τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς. Αυτό φαίνεται σε χώρους και τομείς του δημόσιου βίου, όπως η Παιδεία, το Περιβάλλον, η Υγεία, η Δικαιοσύνη, η Δημόσια Ασφάλεια, η Άμυνα και ο Πολιτισμός. Το έργο προσώπων (Τρίτσης, Γεννηματάς, Πεπονής, Χαραλαμπόπουλος, Μερκούρη) και θεσμών (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, ΥΠΕΧΩΔΕ, ένταξη στο σύστημα Πανελλαδικών εξετάσεων για θέσεις βαθμοφόρων Σ.Α. και Ε.Δ., ΔΗΠΕΘΕ) έμεινε ανολοκλήρωτο και έγινε πεδίο αλλότριων στόχων και … βολ(εμάτ)ων. Μάλιστα, ακόμη και σήμερα, ατυχώς και δυστυχώς, ψάχνουμε να βρούμε το αυτονόητο. Να ισχύσουν όλα όσα επί χρόνια πιστέψαμε. Αναγκαία διευκρίνηση: είμαι 62 χρονών και, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ζω και περνάω ένα «μεταβατικό στάδιο» υποσχέσεων και προοπτικών. Και με σαλιγκάρι να πορευόμουνα, θα είχαμε φτάσει.

    Κύριε Γκούμα, το ερώτημα περί «συντρόφου» (τα εισαγωγικά δηλώνουν τη χρήση της λέξης ως όρου) δεν το εκτιμώ ως δύσκολο. Η δυσκολία βρίσκεται στο να παρακολουθήσουμε την εξέλιξή του, σημασιολογική και, κυρίως, χρηστική. Η αναφορά μου σε διάφορες «παραλλαγές» έγινε με αφορμή την εμπειρία στα φοιτητικά αμφιθέατρα και στη συνδικαλιστική πρακτική. Τότε, βέβαια, που υπήρχε ακμαίο φοιτητικό κίνημα, δηλαδή διάλογος και ζωντανή συνδικαλιστική δράση, δηλαδή χωρίς καπελώματα και συναλλαγές. Θα μου δικαιολογήσετε την αντίρρηση στη φράση σας:
    « … τον καιρό που τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέκτησαν την μαζικότητα που ξέρετε … ». Μα ακριβώς, αυτή η μαζικότητα έφερε και το «ξεχείλωμα» του όρου. Από αυτοπροσδιορισμός (σοσιαλιστές, αναθεωρητές, κομμουνιστές, κ.α.) έγινε ετεροπροσδιορισμός (εμείς και όχι οι άλλοι) και βάση συγκρότησης διχαστικών και, αυστηρά, κομματικών προδιαγραφών. Μάλιστα, για να το «ελαφρύνουμε», απόκτησε και τη μορφή του «μεγάλε», «δικέ μου» σε μια πιο λαϊκή αντίληψη. Το άσχημο, βέβαια, είναι ότι σκυλεύτηκε στις σελίδες της «Αυριανής», με τις γνωστές σιχαμερές (συγγνώμη για την έκφραση) και υποκριτικές απόψεις της, που είναι σίγουρο πως ενοχλούσαν, πρώτα και κύρια, τους πραγματικούς συντρόφους.

    Κλείνοντας, θα παραπέμψω στο παρακάτω απόσπασμα από τον Χρόνη Μίσσιο (Χαμογέλα, ρε … Τι σου ζητάνε, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1988).

    [ …] Κυρίαρχη αντίθεση πια της σημερινής κοινωνίας είναι η αντίθεση μεταξύ του ανθρώπου και του συστήματος, μεταξύ του ανθρώπου και της εξουσίας. Από αυτή την άποψη έχει τελειώσει και ο ρόλος των αρχηγών και των πολιτικών κομμάτων, που αποτελούν πια στοιχεία αυτού του συστήματος.
    Η μελλοντική επανάσταση για την υπεράσπιση της ζωής του ανθρώπου, θα είναι η επανάσταση των ανθρώπων και όχι η επανάσταση «για τους ανθρώπους».
    Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε ως άνθρωποι, πάνω στο κοινό μας πρόβλημα, να κοιταχτούμε στα μάτια και να ονειρευτούμε ξανά μια όσο γίνεται ευτυχισμένη ζωή, γεμάτη έρωτα, για μας και τα παιδιά μας. […]

    Κύριε Γκούμα, εκτιμώ πως θα συμφωνήσετε με το παραπάνω σκεπτικό. Τα παιδιά μας δεν ψάχνουν το «επί μέρους», ως ιδέες. Ψάχνουν «το όλον», ως πράξεις. Εκεί μας αμφισβητούν και, μάλιστα, έντονα. Δεν αγωνίζονται για ιδέες. Ζουν σύμφωνα με αυτές. Χρειάζονται νόημα και ευρυχωρία. Ελευθερία, ως συμμετοχή, ευθύνη και συνέπεια. Δηλαδή, συντροφικότητα. Ουτοπία;

    ΥΓ1: Το συμπέρασμα: « … γιατί αυτός είναι σήμερα ο φορέας που
    αγωνίζεται για τα οράματά μας» αποτελεί, κατά τη γνώμη
    μου, «λήψη ζητουμένου».
    ΥΓ2: Σε νέα «συνομιλία» μας θα προτιμούσα την απλή προσφώνηση
    (Παναγιώτη ή Τάκη). Κάτι τέτοιο, θα μου επιτρέψει να
    απευθυνθώ ανάλογα κι εγώ (Τάσο). Εξ άλλου, από τα χρόνια
    του ’70 έτσι γνωριζόμαστε.

  9. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Ας προσέχουμε τι γράφουμε (και τα έχουμε κάνει αχταρμά), γιατί πόσο να αντέξει και ο Ανδρέας Παπανδρέου! Μία με τον Τσίπρα, που τον κακομιμείται, μία με τον Βαρουφάκη, μία με τον Κουίκ, μία με την Παπακώστα, μία με την Μεγαλοοικονόμου, μία με τον Καμμένο, μία με την Κουντουρά, θα σηκωθεί βουρδούλιακας. Κι άντε να κοιμηθείς τη νύχτα…
    ΑΑ

  10. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ Τάκη, αγαπητοί φίλοι, πρέπει να σας διευκρινίσω ότι το λακωνικό σχόλιό μου πιο πάνω το είχα γράψει πριν διαβάσω το σχόλιό σου, που απαντά κυρίως στον Τάσο Γκούμα, αλλά όχι μόνο.
    Αν ήξερα ότι θα διάβαζα ένα τόσο καλογραμμένο και εμπεριστωμένο κείμενό σου, φίλε Τάκη, θα είχα αποφύγει τα πιο πάνω φρικτά ονόματα, των υπολειμμάτων της πολιτικής. Δεν χρειάζονται. Δεν μας χρειάζονται. Δεν τους χρειάζεται κανείς. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ τους χρειάζεται και το σφάλμα του είναι πως νόμισε πως τους χρειάζεται. Άλλη μία αυταπάτη. (Πέστο κι έτσι, που λέει κι ο Αλέφαντος).
    <<>>
    Όμως, ορμώμενος από το κείμενό σου, φίλε Τάκη, για πρώτη φορά θα εκφέρω μια γνώμη, που την είχα για τον εαυτό μου μόνο. Με παρέσυρες. Κατά την υποκειμενική, όπως όλες, γνώμη μου, κάποτε στάλθηκε σαν από μηχανής θεός στην Ελλάδα ένας άνθρωπος. Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος; ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου.
    <<>>
    Εξηγούμαι: Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν η μεγαλύτερη πολιτική προσωπικότητα που έζησε ποτέ στην Ελλάδα, ήταν ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας που κλήθηκε να κουμαντάρει αυτό το λαό, ήταν ο μόνος άνδρας και ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν “Μεσσίας της Πολιτικής”, και για να μη μακρηγορώ ήταν ο πιο λαοπρόβλητος άνθρωπος, που με τη χαρισματική προσωπικότητά του, θα μπορούσε να κάνει την Ελλάδα έναν επίγειο παράδεισο επί της γης. Θα μπορούσε να κάνει την Ελλάδα Ελβετία. Με αυτόν ως ηγέτη, που ό,τι έλεγε ο λαός το θεωρούσε θέσφατο και ό,τι έκανε, ο λαός το εκλάμβανε ως πανάκεια, θα υποκλινόταν μπροστά μας ολόκληρη η Ευρώπη και η Ελλάδα θα έχαιρε παγκόσμιας αναγνώρισης και σεβασμού. Δεν θα μακρηγορήσω άλλο.
    Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο μόνος, ο μοναδικός, ο ένας, ο ηγέτης που θα μπορούσε να κυβερνά μιαν Ελλάδα γεμάτη από ευτυχισμένους Έλληνες. Και δεν το έπραξε…
    ΑΑ

  11. Τάσος Γκούμας says:

    Παναγιώτη, τους Ανδρέου απο τη Ντάρα τους ήξερα όλους ή σχεδον όλους και έσπαζα το κεφάλι μου να καταλάβω ποιος είναι αυτός που διατυπώνει τόσο καλά εκείνο που θέλει.
    Ρώτησα τον Μπάμπη τον Κανατσίδη: ‘’Μα ποιος είναι αυτός που γράφει τόσο ωραία;’’ Και που απάντησε: ‘’Νομίζω ότι είναι ακαδημαϊκός’’.
    Αφού λοιπόν γνωριζόμαστε από το ’70 να χαιρετηθούμε, όταν διασταυρωθούν κάπου οι δρόμοι μας.
    Όσο για τα πυκνά που μου γράφεις θελω χρόνο να τα σκεφτώ αλλά καλά υποθέτεις ότι συμφωνώ για την ουτοπία.
    Τώρα, όπως από την πρώτη στιγμή κατάλαβες προσπαθώ να μοιραστώ τις σκέψεις μου μ ε τους συντρόφους μου, ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της πρώτης περιόδου δεν έχει καμμιά σχέση με το ΠΑ.ΣΟΚ. της Φώφης και με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του συνοδοιπόρου του Σαμαρά Βενιζέλου, που θα ‘’συμμαχούσε και με το διάβολο’’ εναντίον του Αλέξη, οπότε, οι παληοί σύντροφοι, να δούμε τι θέλουμε.

  12. Κύριε Αντάνη,

    το επίπεδο αναρτήσεων του porosnews είναι αυτό που πρέπει να είναι, και είναι όπως ήταν πάντα. Γι αυτό άλλωστε είστε φανατικός σχολιαστής και αναγνώστης του, παρά που αρκετές φορές προσπαθήσατε να το αμφισβητήσετε και παρά που, αν και άσχετος, προσπαθήσατε να δώσετε -ευτυχώς ανεπιτυχώς- “γραμμή πλεύσης” στον εκδότη του.

    Το επίπεδο σχολιασμού θα ανεβεί κι άλλο όταν πάψετε να γράφετε άλλα_ντ_άλλα_της_Παρασκευής_το_γάλα κάθε φορά που νιώθετε αδυναμία να επιχειρηματολογήσετε, όταν πάψετε να γράφετε ό,τι άλλο εκτός θέματος σας έρχεται εκεί που κάθεστε και διαβάζετε τις αναρτήσεις, όταν πάψετε να μέμφεστε σχολιαστές για την …παράλειψή τους να γράψουν σχόλια σε θέματα της αρεσκείας σας [μετρείστε πόσες αναρτήσεις έχετε αφήσει εσείς ο λαλίστατος χωρίς σχόλια και θα καταλάβετε το μέγεθος της απαίτησής σας], όταν πάψετε να υποδεικνύετε στον εκδότη τι τίτλο θα δίνει στις αναρτήσεις του, όταν πάψετε να γράφετε την αυτοβιογραφία σας σε συνέχειες αντί σχολίων στο θέμα της ανάρτησης. Υποθέτω ότι ο κ. Κανατσίδης δεν θα είχε αντίρρηση να σας διαθέσει χώρο για να την δημοσιεύετε αφού έχετε τόσο πολύ ανάγκη να την μοιράζεστε με τους αναγνώστες του συγκεκριμένου ιστότοπου.

    Τέλος, ό,τι γράφετε για την ποιότητα των επισκεπτών του porosnews, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πληροφορήσω ότι μέχρι σήμερα δεν έχει ανακαλυφθεί τρόπος να διαπιστώνεται η …ποιότητα των επισκεπτών, οπότε αφού είστε ο πρώτος που το ανακάλυψε, τρέξτε να το κατοχυρώσετε πριν σας κλέψει την πατέντα κάποιος άλλος. Θα σας γράψει η Ιστορία του Διαδικτύου, πιστέψτε με.

  13. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Τάσο και λοιποί αναγνώστες, καλημέρα.

    Γύρω στα 1970, ένας φοιτητής της, τότε, Γεωπονικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κάποιο καλοκαίρι στον Γαλατά, βρέθηκε με μια παρέα γυμνασιόπαιδων (τότε το Γυμνάσιο ήταν 6τάξιο). Στην παρέα αυτή ήταν και κάποιος Τάκης, που ζούσε με την οικογένειά του στον Πειραιά και έκανε διακοπές στον Γαλατά, στο πατρικό σπίτι του πατέρα του (στην παραλία, πάνω από τα μαγαζιά του Μπέρδου και του «Ακάκιου». Όλοι μακαρίτες πια). Μπάνια, ποδηλατάδες, ψαρέματα, βόλτες, συζητήσεις, σινεμάδες και λίγο τραγούδι (ακορντεόν). Για τον μαθητή η γνωριμία με έναν φοιτητή ήταν πολύ σπουδαίο γεγονός. Και, όπως είναι φυσικό, ως μικρότερος θυμάται πιο έντονα φυσιογνωμίες και χαρακτηριστικά. (Για το μικρότερος, να θυμηθούμε αυτό που είπε ο Μάνος Χατζιδάκις: «Πάνω από τα 60, είμαστε όλοι συνομήλικοι».).

    Πριν χαιρετιστούμε, όπως λες, όταν διασταυρωθούν οι δρόμοι μας, «τρακάραμε» διαδικτυακά. Οι φιλόξενες σελίδες της POROSNEWS, μας έδωσαν χώρο (bytes) και προϋποθέσεις (ελευθερία έκφρασης) να ανταλλάξουμε απόψεις για θέματα κοινών ενδιαφερόντων και αναζητήσεων. Εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο είναι θετικό. Βέβαια, καλό είναι, να συμφωνούν με την εκτίμηση αυτή και όσοι επισκέπτονται και διαβάζουν τα σχετικά σχόλια.

    Τάσο, γράφεις: « … το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της πρώτης περιόδου δεν έχει καμμιά σχέση με το ΠΑ.ΣΟΚ. της Φώφης και με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. του συνοδοιπόρου του Σαμαρά Βενιζέλου, …». Εδώ, τουλάχιστον όπως το διατυπώνεις, με βρίσκεις σε απόλυτη διαφωνία. Δεν υπάρχει ΠΑΣΟΚ 1ης περιόδου, Φώφης, Βενιζέλου … Υπάρχουν κοινωνίες που εκφράστηκαν (1η περίοδος) ή δεν εκφράζονται (Φώφη, Βενιζέλος …) μέσα από συσχετισμούς πολιτικών δυνάμεων, με έναν ομοιόμορφο μηχανισμό. Τον ίδιο που έδωσε τη φωνή του στον λόγο του Αλέξη (χρησιμοποιώ την ονοματική αναφορά κατά τον τρόπο που εσύ το κάνεις, μη δεχόμενος ότι είναι του μεγέθους, ως πολιτικός, να μείνει στην ιστορία με το μικρό του όνομα, όπως ο Αντ(δ)ρέας. Εξ άλλου, θα μείνει για άλλους λόγους). Και είναι ο ίδιος μηχανισμός που τώρα ή δεν θέλει ή δεν μπορεί να τον ακούσει. Οι κοινωνίες διαμορφώνουν τις πολιτικές και όχι οι πολιτικές τις κοινωνίες. Τουλάχιστον άμεσα. Όπου και όταν επιχειρήθηκε το τελευταίο είχαμε, ιστορικά, μεγάλα εγκλήματα. Το «εδώ και τώρα» ήταν αναγκαιότητα σε σχέση με το «χθες». Έγινε, όμως, στασιμότητα σε σχέση με το «αύριο». Σχετικά, παραπέμπω: «Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἄντεχαν νὰ περιμένουν ἄλλο τὸ καλύτερο μέλλον. Ἤθελαν νὰ ἀπολαύσουν τὸ παρὸν καὶ εἶδαν πὼς τὸ μποροῦσαν πιά. Τὸ «ἐδῶ καὶ τώρα» νίκησε «τὸ μέλλον ποὺ τραγουδάει». Οἱ ἴδιες ἐπαναστατικὲς μουσικὲς συνεχίζονται, ἀλλὰ πιὰ σὰν ἐπιδόρπιο» (Τίτος Πατρίκιος, Ὁ πειρασμὸς τῆς νοσταλγίας. Σημειώσεις καθημερινότητας, εκδ. Κίχλη, Αθήνα 2015, σ. 54). Εδώ, ανοίγει ένα άλλο τεράστιο θέμα (θεσμών και θεμελίων του «εποικοδομήματος», π.χ. οικονομία, παιδεία, δικαιοσύνη κ.ά.) που δεν είναι του παρόντος.

    Κλείνοντας, Τάσο και Μπάμπη (κύριε Κανατσίδη, επιτρέπετε. Με την ευκαιρία. Λάβατε τις φωτογραφίες;) τα περί «ακαδημαϊκού», εξόφθαλμα υπερβολικά για να λέγονται κυριολεκτικά, τα εκλαμβάνω ως έκφραση καλής διάθεσης και καλοπροαίρετης κριτικής. Πιθανόν, οι απόψεις που διατυπώνω να είναι καθαρά θεωρητικές και να έχουν στίγμα ακαδημαϊσμού. Κάτι τέτοιο δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το ύφος για να προσεγγίσω θέματα που κατανοούνται, κατά τη γνώμη μου, πληρέστερα φωτίζοντάς τα από όλες τις πλευρές τους.

    Για να μην μένουν σκιές, σημειώστε:
    Παναγιώτης Γ. Ανδρέου (Τάκης ή «Τσίας», παρατσούκλι). Τρίτο παιδί (Βασίλης και Σοφία, τα μεγαλύτερα) της οικογένειας του Γιώργου Ανδρέου (από τον Γαλατά) και της Κατίνας Στρατηγού (από τον Πόρο, με καταγωγή από τα Κύθηρα), [μακαρίτες πλέον]. Από 8 χρονών ζω στον Πειραιά. Απόφοιτος Ιωνιδείου με σπουδές Θεολογίας και Φιλολογίας (Ιστορικό – Αρχαιολογικό). Συνταξιούχος, πια, φιλόλογος εκπαιδευτικός Δ.Ε., διετέλεσα Διευθυντής σχολικών μονάδων. Παντρεμένος με την Κερασιά Χριστακάκη, έχουμε παιδιά τον Γιώργο (με η γυναίκα του, Φανή, πρόσφατα γονείς μιας κόρης, άρα παππούς, άρα … ) και την Κατερίνα, που αγαπούν τον Πόρο (τον λένε «Ποράρα»), γι’ αυτό ερχόμαστε σ’ αυτόν συχνά και σταθερά. Το 2018 εκδόθηκε το βιβλίο μου «Νόστος. Μια αέναη επιστροφή», το οποίο έχει κυκλοφορήσει σε μεγάλο αριθμό αντιτύπων … ανάμεσα σε συγγενείς και γνωστούς.

    • Για τους φίλους, και προκειμένου να υπάρξει πιο «κλειστή» ανταλλαγή Η/Μ σημειώνω την Η/Δ μου: panandreou@sch.gr

  14. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Τάκη χαίρε,
    Φαντάζομαι ότι όλοι οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες και σχολιαστές του porosnews χαίρονται και απολαμβάνουν τη γραφή σου, αλλά και το όσο γίνεται πιο αντικειμενικό, αλλά και πράο ύφος σου.
    Μια και σε συμβουλεύομαι κατ’ ιδίαν, τολμώ να ζητήσω και μια δημόσια συμβουλή:
    Όταν δεν θέλεις να σχολιάσεις κείμενα που καταφέρονται εναντίον σου, όταν έχεις δηλώσει ότι με συγκεκριμένα άτομα δεν επιθυμείς να συνδιαλέγεσαι, όταν έχεις ικετέψει να μην αναφέρουν το όνομά σου δημόσια, όταν δε παρ όλα αυτά, σε έχουν αναγκάσει να χρησιμοποιήσεις ακόμα και τη φράση “μην κουράζεστε διότι μετά από την εμμονή σας να με κακολογείτε δημόσια, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς παρα να σας περιφρονώ”, για πες μου, ρε Τάκη, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;
    Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων. Σκέψου ότι σε αυτό το άτομο είχα αφιερώσει και τον ακόλουθο μικρό στίχο:
    Και νόμιζα
    ότι άξιζα αξία μεγάλη,
    επειδή με πρόσεξες εσύ.
    Τώρα βλέπω
    ότι δεν άξιζα τίποτα,
    για τον ίδιο λόγο.

    Αφού έχω παραδεχθεί ότι “δεν άξιζα τίποτα” τι άλλο μπορεί να θέλει το … άτομο; Πάει πουθενά ο νους σου;
    Ξέρεις γιατί ζητάω τη συμβουλή σου;
    Διότι σε κάποιο σχόλιό σου με είχες μεμφθεί ότι παραφέρθηκα με την ειρωνία μου, το σαρκασμό και τη δηκτικότητα- ποτέ υβρεολόγιο, φυσικά.
    Παρά το ότι είχες δίκιο, δεν μπορώ να μη σημειώσω ότι, όπως τα έχω διδαχθεί κι εγώ, τόσο στην Πανεπιστημιακή Ελληνική και Αγγλική φιλολογία, όσο και στα σεμινάρια συγγραφής που έχω παρακολουθήσει, η ειρωνία, ο σαρκασμός, ο αυτοσαρκασμός και η δηκτικότητα ανήκουν στα πολύ ελκυστικά στοιχεία της λογοτεχνίας, που ίσως κολυμπάνε μέσα στον μεγάλο κύκλο του αστεϊσμού και που ανέκαθεν χρησιμοποιούν κατά κόρον μεγάλοι ξένοι και Έλληνες συγγραφείς και χρονογράφοι.
    Η έλλειψη χιούμορ είναι μεγάλο πρόβλημα για αυτόν που το στερείται. Φτάνω στο σημείο να νιώθω οίκτο για τέτοια άτομα, ενώ όταν με ρωτούν ποιος μπορεί να είναι ένας ιδανικός σύντροφος για κάποιον άνθρωπο, η απάντησή μου είναι ξεκάθαρη και σταθερή: Δύο πράγματα πρέπει να σε αποτρέπουν:
    1/Η τσιγκουνιά
    2/Η έλλειψη χιούμορ.
    Όλα τα άλλα ανέχονται και επιδέχονται βελτίωσης.
    Κι ένα παράδειγμα χθεσινό: Ρωτήσανε τη Φώφη Γεννηματά πώς είδε την αποδοχή της πρόσκλησης στην εκπομπή 2nightshow, του Γρηγόρη Αρναούτογλου και ειδικά τη σκηνή όπου του πρόσφεραν μια σημαία του ΠΑΣΟΚ, και ο Μητσοτάκης είπε με καλοσυνάτο χαμόγελο, ότι τη θέλει για το γραφείο του. Τι απάντησε η Φώφη;
    “Ο κ. Μητσοτάκης θέλησε να διακωμωδήσει τη σημαία του ΠΑΣΟΚ”.
    Ε! Μια τέτοια αρχηγό κόμματος, χωρίς ίχνος χιούμορ, δεν κάνει όχι μόνο για αρχηγός αλλά και για τίποτα. Κρίμα, και είναι και συνάδελφος, συνταξιούχος της Εθνικής Τράπεζας. (Το γνωρίζατε αυτό; Μάλλον όχι! Πώς να το γνωρίζετε!)
    Χιούμορ λοιπόν, διότι το χιούμορ είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, αλλά αυτό το είπαμε.
    Τάκη, περιμένω τη συμβουλή σου. Θα την προτιμούσα δημόσια, όπως δημόσια θα προτιμούσα να περιγράψεις και την αφάνταστη εμπειρία σου στο Χατζηκυριάκειο ίδρυμα, εκεί ανάμεσα σε αυτά τα καταπληκτικά παιδιά.
    Άρις

  15. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλημέρα, σε όσες/όσους παρακολουθούν ακόμη την ανταλλαγή σχολίων στο συγκεκριμένο άρθρο, οι οποίες, φοβάμαι, έχουν αυτονομηθεί και έχουν ξεπεράσει το αρχικό του πλαίσιο έκφρασης και προβληματισμού. Πιθανόν, να περιστρέφονται γύρω από το θέμα «παλινόρθωση» αλλά, σίγουρα, όχι της δεξιάς.

    Άρι, σε καλημερίζω προσωπικά, γιατί περιμένεις μια τοποθέτηση στα όσα γράφεις στο παραπάνω Η/Μ σου. Τονίζω, τοποθέτηση και όχι, προς Θεού, συμβουλές. Προσωπικά, αντιλαμβάνομαι τον διάλογο ως το θεμέλιο της διαλεκτικής, ως θέσης – αντίθεσης – σύνθεσης. Γι’ αυτό και επιλέγω ως ύφος διατύπωσης λόγο ήπιο και στοχαστικό και όχι λογοτεχνικό. Η ειρωνεία και ο υπαινιγμός είναι εξαιρετικά εργαλεία να «σκάψεις» πρώτα τον εαυτό σου (αυτοσαρκασμός) και, δευτερευόντως, τον άλλο (σαρκασμός). Με μια προϋπόθεση: ότι είναι αποδεκτά και αμφίδρομα. Το ποίημα, λ.χ., που αφιερώνεις, εύκολα, μπορεί και να … αφιερωθεί. Να θυμίσω, σχετικά:
    1. «Περισσότεροι εχθροί, μεγαλύτερη τιμή». (Γερμανία).
    2. «Αλλοίμονο σε αυτούς που δεν αμφισβητήθηκαν, γιατί θα πει
    πως ταυτίστηκαν μ’ όλους τους ανθρώπους» (Αρχιεπίσκοπος
    Αυστραλίας Στυλιανός).
    3. ΑΔΙΚΟΣ ΚΟΠΟΣ. «Είναι βλακεία να σε ενοχλεί τόσο η βλακεία
    μου». (Άρις Αντάνης, ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΕΧΝΗΣ. Λόγος και εικόνα.
    ΧΑΪ-ΚΟΥ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ, σ. 30).
    4. ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΑ … «Μηδέν αξίζω που με πρόσεξες εσύ. Διπλό το
    λάθος!». (ο.π., σ. 78).
    5. «Τιμή μου να με αμφισβητείς.
    Ντροπή μου να με επαινείς». (Ανωνύμου. Εσύ, πιθανόν, τον
    γνωρίζεις).

    Στο σημείο αυτό θα ήθελα να εκφράσω την αμηχανία μου σχετικά με την αξιολόγηση των γραπτών που στέλνω για δημοσίευση. Έχουν σκοπό: να φανερώσω, δημόσια, επιλογή διατύπωσης σκέψεων / αφορμών προβληματισμού, που ο ίδιος αντιμετωπίζω. Δεν έχουν σκοπιμότητα: να φανερώσω, δημόσια, επιδίωξη προβολής δεξιότητας / ευχέρειας εντυπωσιασμού, που ο ίδιος απεχθάνομαι.

    Ευχαριστώντας για την ανοχή και αντοχή των αναγνωστών, κυρίως για την πολυλογία και, μάλλον, για την περιαυτολογία, εύχομαι «Καλό Καλοκαίρι». Παλιά στους χειμερινούς κινηματογράφους έγραφαν πάνω από την είσοδό τους σε γιγαντοαφίσα «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη». Από μεριάς μου κάτι τέτοιο δεν είναι … απειλή. Είναι υπόσχεση. Και, πιθανόν, υποχρέωση – ανταπόδοση στη φιλοξενία της POROSNEWS (μετωνυμία: κ. Κανατσίδη) της οποίας, για μια ακόμη φορά, εξαίρω το έργο.

    ΥΓ1: Όσες και όσοι ενδιαφέρονται για πληροφόρηση για το «Χατηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας», παρακαλώ ας επικοινωνήσουμε στην προσωπική Η/Δ.
    ΥΓ2: Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε τις λεπτομέρειες της συνταξιοδότησης της κ. Φ.Γ.. Αλλά, ως υποστηρικτές της πολιτικής ορθότητας, απλά διατυπώνουμε το ερώτημα, μην απαιτώντας απάντηση. Εξ άλλου, εξ ίσου ενδιαφέρον παρουσιάζει και η προοπτική της νέας … συνταξιοδότησής της. Πάντα οι εκλογές προκαλούν τριγμούς, οι οποίοι κλονίζουν την ηγεσία ενός πολιτικού σχηματισμού. Σε όλους τους χώρους.

  16. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Επί του πιεστηρίου: εκεί που γράφει ” … οι οποίες, φοβάμαι, έχουν αυτονομηθεί” διάβαζε τα οποία.

    Με την ευκαιρία. Η γνωστή έκφραση “ο δαίμων του τυπογραφείου” καθιερώθηκε προκειμένου να δικαιολογηθούν λάθη στα κείμενα του Πάπα, ο οποίος “έχει το αλάθητο”.

  17. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says: τι άλλο μπορεί να θέλει το … άτομο;

    To “άτομο” δεν θέλει τίποτε άλλο από εσάς παρά μόνο αυτό που σας έχει ζητήσει 4-5 φορές, μετά από αυτό που γράψατε για “βόθρο των λεγομένων του, που τα έχετε διαβάσει και σε άλλους ιστότοπους με άλλους συνομιλητές του”:

    Εμπρός λοιπόν, υποδείξτε με λινκ τι και πού διαβάσατε αυτά που ισχυρίζεστε και αποδείξτε ότι δεν είστε αναξιόπιστος σχολιαστής. Μέχρι να το πράξετε θα σας το υπενθυμίζω κάθε φορά που τυχαίνει να δω σχόλιό σας. Το poros news δεν είναι τσιφλίκι σας να αποφασίζετε ποιος, τι, και πού θα σχολιάζει.

    Τέλος, πάρτε και μία συμβουλή από το …άτομο: Μην εμπλέκετε άλλους σχολιαστές στο θέμα της συκοφάντησης που επιχειρήσατε. Η αδυναμία σας να αποδείξετε το αληθές του ισχυρισμού σας δεν κουκουλώνεται ούτε με παιδικές αντιδράσεις [: θείο, αυτό το παιδάκι με πειράζει], ούτε με μπαλιές στην εξέδρα, ούτε με εσκεμμένες διαστρεβλώσεις όσων γράφει το “άτομο”, ούτε με μικροπρεπή και κίτρινα σχόλια τύπου παλιάς γειτονιάς. Μην υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών, εκτίθεστε περισσότερο.

    Επίσης το “άτομο” έχει άριστες σχέσεις με το χιούμορ και, ως εκ τούτου, το διακρίνει από την φαιδρότητα.

    Εν αναμονή των συνδέσμων που αποδεικνύουν ότι αυτό που γράψατε είναι αληθές και δεν είναι συκοφαντική επινόησή σας.

  18. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    “…παιδί, πιάσε και μία τζατζίκι”,
    γιατί έτσι κι αλλιώς, “site not found”. Φρόντισαν οι μπλόγκερς να το εξαφανίσουν, εξ ου και η σιγουριά περί δήθεν …συκοφαντίας. Η μύγα όμως στριφογυρίζει, κι όχι μόνο τσιμπάει, αλλά και βουίζει, η άτιμη. (βλ ποίημα της Νάνσης Χόρτον, σε ελληνική απόδοση από το βιβλίο “Νάνση Χόρτον, από τη Σμύρνη ως τον Πόρο”.)
    Τι κρίμα ρε παιδιά! Μερικοί άνθρωποι διαθέτουν τόση μόρφωση, τόσες γνώσεις, πτυχία, εμπειρίες, τόσα χρήσιμα ντοκουμέντα, απίστευτα πλούσιο αρχείο γραμμάτων και τεχνών και τα πετάνε όλα από έλλειψη “παιδείας”, που εκδηλώνεται με άκρατο εγωισμό, με κακίες, με έντονο φανατισμό, εμμονές και ιδεοληψίες, που αγγίζουν ακόμα και ακραία όρια.
    Κι όλος αυτός ο θησαυρός πάει χαμένος. Θησαυρός ανεκτίμητος και ανεκμετάλλευτος. Τι κρίμα, ρε παιδιά!

    Αϋπνία
    Είπα να διαβάσω λίγο, μπας και κοιμηθώ,
    αλλά ειδικά απόψε δεν λέει ο ύπνος να με πάρει.
    Μια μύγα, μες στο δωμάτιο, σουλατσάρει,
    χτυπάει πάνω στη λάμπα και στριφογυρίζει,
    κι επιμένει σώνει καλά, στ’ αφτί μου να βουίζει,
    σαν να θέλει να με κάνει ορθή να σηκωθώ.

    Για να της δείξω πως δεν είμαι εχθρός,
    σβήνω το φως, να πάει στην κάμαρα την άλλη,
    μα εκείνη βρίσκει μια σχισμή, και νάτην πάλι,
    γιατ’ είναι σίγουρη πως, με το θάνατό της,
    θ’ ανακαλύψει τελικά τον ίδιο τον εαυτό της,
    κι ότι κανείς δεν θα της αρνηθεί πλέον το φως.

    Της μιλάω: «Έχεις κάνει αυτή τη νύχτα
    ένα παράθυρο ανοιχτό, ολόκληρο δικό σου,
    σαν ισοκράτημα ψαλμού το βουητό σου,
    σαν ήχος μονοφωνικός από Γρηγόριο μέλος.
    Δεν είναι η μορφή σου ή το μέγεθος, στο τέλος,
    που θα μου πει την τελευταία καληνύχτα.

    Σαν μέσα από φακό, σε κοιτώ που με κοιτάς,
    με το φρικιαστικό κεφάλι σου με διατάζεις,
    με τους γιγάντιους γνάθους σου με σκιάζεις,
    τα διογκωμένα μάτια σου πάνω μου καρφωμένα
    οράματα αποκάλυψης να τάζουνε σε μένα
    κι άλλο, απ’ του Ελισσαίου το μανδύα, να φοράς.

    Κι αν θες να μοιάζεις σαν ηγέτης τρομερός
    του Ελισσαίου ποτέ δεν θα φοράς τη μηλωτή*
    κι ούτε ποτέ σου θα πετάς με τα φτερά του ζηλωτή.
    Κι όσο κι αν θέλεις ως τον Ήλιο εσύ να φτάσεις
    σε πύρινη άμαξα, και Γη και Ουρανό θα χάσεις,
    καθώς το βάπτισμα, απόψε παίρνεις, του πυρός.

    Για σένα, μύγα μου, διόλου δεν είν’ γραφτό
    να καταφέρεις κάτι πιο τρανό και πιο μεγάλο,
    παρά μικρή, άσημη κι ασήμαντη, το δίχως άλλο
    θα παραμείνεις, μ’ όση μανία κι αν το πολεμάς,
    αλλά καθώς την αϋπνία μου, απόψε, κυβερνάς,
    ας πούμε και οι δυό, πως κάτι ήτανε κι αυτό. []

    Νάνση Χόρτον
    Ελεύθερη απόδοση από την Αγγλική γλώσσα
    και στιχοποίηση: Άρις Αντάνης

  19. Ώστε λοιπόν “site not found”! Έχουν περάσει 65 ημέρες από τότε που για πρώτη φορά σάς ζήτησα να αποδείξετε τον ισχυρισμό σας και να που (νομίζετε ότι) βρήκατε πώς να το κάνετε.
    (ακολούθησαν κι άλλες φορές αλλά συστηματικώς αποφεύγατε να αναλάβετε την ευθύνη των δικών σας λόγων.)

    “site not found”
    Eπειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εμφανιστεί αυτό το μήνυμα, παρά μόνο αν δώσετε ή ακολουθήσετε σύνδεσμο (οι μηχανές αναζήτησης δεν πετάνε στα ξεκούδουνα αυτό το μήνυμα, που συνήθως είναι “page not found”), σημαίνει ότι δώσατε ή ότι ακολουθήσατε συγκεκριμένο λινκ στη μηχανή αναζήτησης και η μηχανή αναζήτησης (το πιθανότερο η google) σάς εμφάνισε, όπως λέτε, το μήνυμα “site not found”.

    Λοιπόν; ποιος είναι ο σύνδεσμος που αναζητήσατε;
    Ποιο είναι το site όπου είδατε “τον βόθρο των λεγομένων” μου; O σύνδεσμος που αναζητήσατε αναγκαστικά τον περιέχει. Kαι αν τον ακολουθήσατε μέσω αναζήτησης ενός αποσπάσματος από τον “βόθρο των λεγομένων” μου, γράψτε το απόσπασμα από τα …λεγόμενά μου, αυτό δηλαδή που καταχωρήσατε στην Αναζήτηση.

    Γράψτε, είναι τόσο, μα τόσο απλό – ούτε καν 65 δευτερόλεπτα δεν θα σας χρειαστούν, όχι 65 μέρες που σας πήρε η απάντηση που νομίζετε ότι αποδεικνύει του λόγου σας το αληθές.

    υ.γ.
    τα περί bloggers και site που μπορούν να …εξαφανίζουν :D, σε προσεχές μάθημα γιατί δεν νομίζω ότι μπορείτε να τα αφομοιώσετε όλα μαζί.

Σχολιάστε