Παιχνίδια άλλων εποχών: O πετροπόλεμος στο Μύλο



IMGP3004Γράφει ο Γιάννης Πουλάκης –
Ο πετροπόλεμος ήτανε ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι, που έκανε την εμφάνισή του κυρίως μετά τον πόλεμο. Ήτανε δύσκολοι καιροί, λίγα τα καζάντια, λειψό το ψωμί.
Πέφτανε και οι «ψιλές», οι φάπες, δουλεύανε και οι «ψειρούδες», αρχόντευε ο χωροφύλακας, ο βούρδουλας και έτσι έμεινε όρθια η Ελλάδα, αλλά μας έμεινε το «μουστρούχι» να εισπράττει καρπαζιές από τις «προστάτιδες» δυνάμεις, όπως καληώρα, σαν σήμερα. Αλλά ας μην τα λέμε αυτά, γιατί έχουμε τώρα άλλους χαβαλέδες, άλλες έγνοιες, άλλους κερατάδες να μας κυβερνάνε.
Παρόλα αυτά ο Πόρος έβγαζε φουρνιές-φουρνιές τα παιδιά. Γέμιζαν οι γειτονιές παιδομάνι. Την εποχή εκείνη το Γυμνάσιο ήτανε πολυτέλεια. Στα δυο δημοτικά όμως τα σχολιαρούδια ήταν ολόκληρη μερμηγκιά. Οι οικογένειες στη Μπρίνια, στην Πούντα, στο Συνοικισμό και στις άλλες γειτονιές του νησιού ήτανε πολυάριθμες κι αυγαταίνανε τα μαθητούδια στο δημοτικό, παρόλο που κι εκεί ακόμα δεν κατάφερναν να πάνε πολλά παιδιά, αφού τα στρώνανε από νωρίς στη δουλειά για να βγαίνει το καρβέλι της φαμίλιας.
Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλα έθιμα. Χαρακτηριστικό της εποχής εκείνης ήταν οι ομηρικές μάχες με πετροπόλεμο που γινότανε μεταξύ των παιδιών, ιδίως μεταξύ Μπρίνιας και Πούντας. Οι συγκρούσεις μεταξύ τους ήτανε σφοδρές και επώδυνες. Ταυτόχρονα ήτανε μία πραγματικότητα αδιαπραγμάτευτη, ένας γενναίος αγώνας που αναδείκνυε μεταφορικά τον αγώνα της επιβίωσης στις σκληρές συνθήκες ζωής των ανθρώπων επιβραβεύοντας τον ισχυρότερο. Ο πετροπόλεμος μεταξύ των Μπρινωτών και των Πουντιωτών γινότανε συνήθως στην κορυφή του Μύλου. Δίνονταν εκεί «ομηρικές μάχες» για το ποιος θα καταλάβει το ύψωμα και την περιοχή του Μύλου. Ο ρόλος των παιδιών ήτανε να μαζεύουνε πέτρες στο σημείο του ανεφοδιασμού. Τα παιδιά που έμεναν στην «Αγορά» και στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου ήτανε πιο «ειρηνικά», όμως μερικές φορές πηγαίνανε κι αυτά και παίρνανε μέρος στις «μάχες», πότε με τη μεριά της Μπρίνιας και πότε με τη μεριά της Πούντας.
Χωρισμένα λοιπόν τα παιδιά σε δύο παρατάξεις, αφού οπλιζόντουσαν καλά με καλάμια, πέτρες και πρόχειρα φτιαγμένες από τενεκέδες ή σανίδια ασπίδες, ανηφορίζανε προς το πεδίο της μάχης, δηλαδή το Μύλο. Οι γειτονιές της Μπρίνιας και της Πούντας ήταν οι πιο φιλοπόλεμες και μεταξύ τους γινότανε συνήθως, όχι απλός πετροπόλεμος, αλλά σωστός χαλασμός Κυρίου.
Η αφορμή για σύγκρουση γινότανε από γελοίες δικαιολογίες. Γιατί ένα παιδί της Μπρίνιας μάλωσε με ένα άλλο της Πούντας ή τις περισσότερες φορές, γιατί η μια γειτονιά προκαλούσε την άλλη. Αυτό ήταν «αιτία πολέμου». Από το σημείο εκείνο άρχιζε η σύγκρουση. Οργανωμένοι όπως ήτανε οι αντίπαλοι, με γεμισμένες τις τσέπες τους με πέτρες και κρατώντας καλάμια, ρόπαλα και τις πρόχειρες ασπίδες, έπιαναν θέσεις στο Μύλο. Η μία ομάδα, της Πούντας ανέβαινε την ανηφόρα και ταμπουρωνότανε στα βράχια στα νοτιοανατολικά του Μύλου και η άλλη της Μπρίνιας έπιανε θέσεις στα βόρεια από τη μεριά του Μύλου.
Εκεί αρχίζανε να πέφτουνε βροχή οι πέτρες, από τη μια και από την άλληνε πλευρά. Ο πετροπόλεμος ήτανε «αληθινός πόλεμος». Φωνές, βογκητά, αίματα ήτανε το επακόλουθο της σύγκρουσης. Το «άνοιγμα» των κεφαλιών ήτανε καθημερινό φαινόμενο. Όταν τα παιδιά κουρευόντουσαν με τη ψιλή μηχανή, διαταγή των δασκάλων, στα πιο πολλά φαινόντουσαν οι ουλές από τους τραυματισμούς. Αν ψάξεις, μέχρι τώρα έχουμε σημάδια από τότε.
Και αφού έπαιρναν αμπάριζα τους αντιπάλους, δηλαδή τους έστρωναν στο κυνήγι, πότε η μια πλευρά και πότε η άλλη, τα παιδιά κατέβαιναν στη Ρουκουτίμα ή στη μεγάλη αλάνα της Πούντας, ανάλογα το νικητή και με φωνές και ιαχές καμαρώνανε για τη νίκη τους.
Μερικές φορές τα παιδιά χωριζόντουσαν σε ομάδες, όχι ανάλογα; με τη γειτονιά τους, αλλά ανάλογα με τις συγγένειες και τις φιλίες τους. Τότε οι «συμμορίες» ήταν πιο μικρές και οι μάχες γινόντουσαν στο «Χάλασμα», κάτω ακριβώς από τον Άγιο Κωνσταντίνο.




Σχολιάστε