Ο Dr. Jekyll, ο Mr. Hyde και πεντέξι άλλοι, σε συναυλία υπό το σεληνόφως (ή το σεληνόσκοτος;)



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου

 

Δεν ξέρω αν γοητευομαι περισσότερο από την δυνατή παρουσία της πανσέληνου επί του σκότους, ή από την αινιγματική απουσία της νέας σελήνης.

Πρέπει όμως να διαλέξω.

Και όχι μόνο με το θυμικό, να συνυπολογίσω συνέπειες σε ύλη και ενέργεια…

Οι ερωτήσεις των παιδιών, αλλά και οι κοινωνικές επιταγές, συνήθως αυστηρά επιδεκτικές σαφών και απολύτων απαντήσεων,

δεν χωράνε διαφοροποιούμενη υπό συνθήκες,

και ενίοτε μηδενιστική ή πολύπτυχη προσέγγιση…

Μα δεν είναι δυνατόν να μην έχεις αγαπημένο και μισητό χρώμα, σχήμα, τραγούδι, ρούχο, φρούτο, φαγητό, παιχνίδι, εποχή…

Ή το αγαπάς ή το μισείς, δεν μπορεί να σου αρέσουν όλα,

ή πότε το ένα πότε το άλλο, ή ίσως τίποτα!

Δεν μπορεί να μην ανήκεις κάπου, να μην ταυτίζεσαι, να μην προσδιορίζεσαι.

Ποιος είσαι;!

Ποιος είμαι… κάποτε ο Dr. Jekyll, άλλοτε ο Mr Hyde, και άλλοτε… πεντέξι άλλοι.

Με τόσο αντικρουόμενα γούστα, ορέξεις, αντοχές, συνήθειες και εμμονές,

που δεν αφήνω σαφές αποτύπωμα πίσω μου.

Δεν είμαι κανένας μάλλον.

Καλύτερα!

Θα ήταν πολύ περιοριστικό.

Και όλοι αυτοί που επικαλέστηκα; Ποιοι είναι άραγε;

Κάτι υποπτεύομαι.

Θα είναι οι εκάστοτε ρόλοι με τους οποίους ταυτίστηκα και ταυτίζομαι και θα ταυτιστώ,

μέχρι να φέρω σε πέρας την συμβατική πορεία μου στον κόσμο,

σύμφωνα με τις αντιλαμβανόμενες επιταγές του πολιτισμού μας.

Πάλι καλά.

Θα μπορούσαν να ήταν απεχθέστεροι. Οι ρόλοι μου. Οι μουτσούνες που φόρεσα.

Μερικές δεν τις αναγνωρίζω καν, σχεδόν έδρασαν και θα δράσουν ερήμην.

Μερικές τις θαυμάζω… Πώς τα κατάφερα;

Μερικές τις ντρέπομαι… Δεν ήμουν εγώ, τζάμπα τα εύσημα, πάλι τους κορόιδεψα όλους, ντροπή.

Μερικές τις ζηλεύω… Μακάρι να ήμουν έτσι.

Μερικές τις φοβάμαι. Πώς τόλμησα;

Και τώρα; Πώς συνεχίζει, και πώς τελειώνει η ιστορία;

Παραφράζοντας Β.Παπακωνσταντίνου σε στίχους Α.Πανταζή, φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν από μένα χωρίς εμένα.

Παραφράζοντας Τρύπες, πόσες μάσκες να φανερώσω, πώς να ξεφλουδιστώ, να μείνει πρόσωπο αυθεντικό, χωρίς μάσκα που κρύβεται κάτω από μάσκα, κάτω από μάσκα που φορώ;

Και πότε το ξεφλούδισμα αρκεί, και αν παρασυνεχιστεί, το πρόσωπο σκάβεται και αλλοιώνεται, από μανία ενδοσκόπησης και αποκάλυψης, και ίσως αυτό που αποκαλυφθεί, όταν αποκαλυφθεί, να είναι πια άλλο…

Ακόμα περισσότερο. Να μην είναι τίποτα. Κανένας. Αυτό είναι. Ανακουφιστικότατο.

Κανένας.

Άρα μπορώ να είμαι όλα και τίποτα, μυστικά και ήσυχα (νάτος κι ο Αλκίνοος σε στίχους Ν.Ζούδιαρη), χωρίς να βάλω μάσκα, χωρίς να πάρω ρόλο που έχει όνομα και υπόσταση, μπορώ απλά να είμαι.

Αυτό θα είμαι.

Και θα διαλέξω τη σκοτεινή πλευρά της σελήνης (καλώς τους και τους Pink Floyd στο πανηγύρι), για να ξεφύγω τα διλήμματα που δεν πρόκειται να απαντήσω, και να τα έχω όλα χωρίς να το πολυκάνω θέμα.

Εξάλλου, δεν υπάρχει σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Στην πραγματικότητα είναι ολόκληρη σκοτεινή. Και ενίοτε τμηματικά ετερόφωτη. Τζάμπα τα διλήμματα. Θα μπορούσαμε να το είχαμε ψιλιαστεί από την αρχή και να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία.




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Aris Adanis says:

    Γεια σου Κατερίνα.
    Εντυπωσιακοί οι προβληματισμοί σου και έξυπνος ο συσχετισμός τους με στίχους διάσημων, που αποδόθηκαν ωδικά, από ακόμα πιο διάσημους και πιο επώνυμους.
    Είσαι πολύ τυχερή που ανήκεις στους σκεπτόμενους ανθρώπους, διότι το “είδος” βαίνει “σχεδόν” προς εξαφάνιση. Ευτυχώς δεν είσαι η μόνη. Υπάρχουν και λίγοι ακόμα, που συνθέτουν αυτό το σωτήριο “σχεδόν”. (Πώς λέμε πχ “η Ελλάδα ‘σχεδόν’ δεν πεθαίνει”! Κάπως έτσι).
    Για να δεις ότι παρηγορητικά δεν είσαι μόνη στις αμφιβολίες, τους σκεπτικισμούς και προβληματισμούς, προσθέτω και εγώ λίγους στίχους μου, που φυσικά δεν έχουν την αξία των όσων ανέφερες, αλλά έχουν μια σχεδόν αόρατη χρησιμότητα, πρώτα για αυτόν που τους γράφει, και δεύτερον γι αυτόν που ίσως σταθεί στιγμιαία και δεχθεί να συμμετάσχει στη συγγραφή, με πιθανή, έστω και επιφανειακή ανάγνωση, και με τη σκέψη ότι ανάμεσά μας υπάρχουν ποιητές που δεν έχουν γράψει τίποτα, κι αλλοι, που έχουν γράψει τόμους και δεν είναι…τίποτα. (Αποφεύγω τα ονόματα, λόγω περιορισμένου χώρου).
    Εγώ- δεν μ΄αρέσει αυτή η πολύ προσωπική αντωνυμία, αλλά δεν έχω άλλη λύση, λόγω βιασύνης- επειδή είμαι πάνω από εξήντα, έβαλα αυτόν τον τίτλο, και μάλιστα “εξήντα και …άνω”.
    Το “άνω” βέβαια, μπορει να φτάνει ακόμα και μέχρι τα …160 διότι ό,τι νούμερο και να πεις, μέσα θα πέσεις, αφού αυτό συμβαίνει με τα “νούμερα”, που άλλοι επώνυμοι, καλοσυνάτα, μας αποκαλούνε “ψώνια”. Απλώς εμείς γνωρίζουμε το πρόβλημά μας, και άμα γνωρίζεις το πρόβλημά σου, έχεις ήδη λύσει το μισό.
    <<>>
    Από την ανυπέρβλητης ομορφιάς και ιστορικότητας κοντινή Ερέτρια- αντί της δημοφιλούς Μυκόνου- με παρέα Αγγλάκια συγγενείς, που τους μαθαίνω των όμορφη και λογική γλώσσα μας, σου στέλνω, αν και δεν σε γνωρίζω, την εκτίμησή μου και λίγους ασήμαντους στίχους.
    Τώρα τελευταία, αντί να λέγω- αντιλέγω, συμφωνώ- διαφωνώ, με σχόλια, επιλέγω κάποια δικά μου στιχάκια, που όποιος τα κατάλαβε, καλώς, αλλά κι αν δεν τα κατάλαβε, πάλι καλώς.
    Μια και αναφέρθηκες σε ονόματα καλλιτεχνών, δεν θα σε αντικρούσω για κανέναν, γιατί κάποτε, πριν από χρόνια, τους θεωρούσα κι εγώ ινδάλματα, και δεν έχανα συναυλία τους, έχω δε όλα τα CD τους, και δεν θα ακυρώσω τώρα τη δική μου τοτινή επιλογή, λόγω της σημερινής και συγκαιρινής τους αλήθειας, ότι ανήκουν σε εκείνους που δεν ένιωσαν, στο ελάχιστο, τη 10ετή κρίση μας και δεν πρόσφεραν ούτε ένα “ιώτα” στην Ελλάδα. ΤΙΠΟΤΑ! ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Μόνον έπαιρναν και εξακολουθούν να παίρνουν. Μακάρι να είχε διαβάσει το σημερινό κείμενό σου και ο Κραουνάκης. Ίσως να είχε θυμηθεί, στην Ύδρα, ότι ο καλλιτέχνης είναι ίνδαλμα στους νέους. Σου φαίνεται για ίνδαλμα στους νέους αυτό το οικτρό και φρικτό υποκείμενο; Ή μήπως πρέπει να θυμηθούμε εμείς οι Ποριώτες τον Πέτρο Γαϊτάνο, στο Ρώσικο ναύσταθμο, όταν αντί να μας τραγουδήσει, μας νουθετούσε και σχεδόν μας έβρισε. Ποιος; ο Γαϊτάνος. (Άνθρωποι αστοιχείωτοι που με ατυχείς δήθεν νουθεσίες, αντί σεβασμού και μετριοφροσύνης, αγωνίζονται να δικαιολογήσουν τους συμβιβασμούς έναντια στις αιώνιες αξίες, για λίγα “φράγκα”.)
    Δυστυχώς, Κατερίνα μου – συγγνώμη για την οικειότητα- δεν βρήκα κανένα στίχο μου, για τον Κραουνάκη. Και κρατάω στο αρχείο μου αυτά που έχω γράψει, για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του στην Ύδρα, γιατί, αν τα στείλω για ανάρτηση, δεν θα τα δημοσιεύσουν. Θα πέσει πάλι λογοκρισία, που νομίζαμε ότι εξέλιπε, μετά την πτώση της χούντας. Εδώ άλλα πιο ανώδυνα και απλώς ελαφρώς δηκτικά, σχόλιά μου για “κακώς κείμενα”, πάνε κατ ευθείαν recycle bin, αλλά χωρίς … re-cycling.
    Κι έτσι ο καθένας διατηρεί τη δική του ιστοσελίδα, το facebook, τα “σόσιαλ μίντιά” του, και γράγει ό,τι του καπνίσει. Κι αν δεν είναι έγκυρα, πάντως είναι έγκαιρα. (Εγώ αποτελώ μια ανεπιθύμητη εξαίρεση. Αντιστέκομαι στο συρμό, μέχρι στιγμής, αλλά ποτέ μη λες ποτέ).
    Άρις Αντάνης
    arimari@otenet.gr

    “Εξήντα… και άνω”

    Εξήντα χρόνια αγωνίζομαι να γίνω
    αυτό που λέμε «ένας καλός άνθρωπος».
    Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
    είναι να μέμφομαι τον εαυτό μου και να λέω:
    -«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω
    ένας κ α λ ό ς άνθρωπος ;»

    Εξήντα ημέρες τώρα, νιώθω την ανάγκη
    να γίνω αυτό που λέμε «ένας κακός άνθρωπος».
    Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα,
    είναι να τα βάζω με τον εαυτό μου και να λέω:
    -«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω,
    έστω για λίγο, ένας κ α κ ό ς άνθρωπος ;»

    Εξήντα ολόκληρα λεπτά της ώρας πέρασαν
    κι εγώ ακόμα αγωνιώ να δώσω μιαν απάντηση.
    Και το μόνο που κατάφερα, μέχρι ετούτη τη στιγμή,
    είναι να σπάζω το κεφάλι μου και να μονολογώ:
    -«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ να δώσω
    στον εαυτό μου μ ι α ν α π ά ν τ η σ η; » []

    Άρις Αντάνης
    arimari@otenet.gr

  2. …Η απάντηση, my friend, is blowin’ in the wind…..https://youtu.be/G58XWF6B3AA

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Σε ευχαριστώ πολύ για την ευγενική και λακωνική απάντηση, που είναι και 100% συμβολική. Μέσα στον κυκεώνα των αποριών και των προβληματισμών, που μόνο αν τις γράψει κανείς μπορεί να αμβλύνει το άλγος, αλλά και αν χαμογελάει και αισιοδοξεί και δεν του λείπει και το χιούμορ, ανανεώνεται και αντιστέκεται και ο ίδιος, ξέχασα ότι “Τhe answer is given to all of us, a long time ago, by Bob Dylan”. Αλλά και το κυριότερο που ξέχασα είναι ότι, επειδή στην Ελληνική γλώσσα τα νιώθω καλύτερα μερικά τραγούδια αλλά στίχους, έχω κάνει κι εγώ, ως ‘ψώνιο’ που σέβεται τον εαυτό του, μιαν απόδοση του ίδιου τραγουδιού στην καθομιλούμενη Ελληνική, και περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου “ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΓΙΑ 50+1 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ”, που κυλοφόρησε σχετικά πρόσφατα.
    Αν θέλεις μπορώ να σου επισυνάψω σε e-mail το τραγούδι στα Ελληνικά, ατυχώς τραγουδισμένο από εμένα, αφού, μέχρι στιγμής, δεν έχω βρει κάποιον πραγματικό τραγουδιστή, κι εγώ δεν είμαι τραγουδιστής, αλλά πρώην στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας. (Δεν έχω το e-mail σου).
    Εγκάρδια
    Αριστείδης Αντάνης, του Παναγιώτη
    Εκ Πόρου, τηλέφ. 2108022774 ||| 6972977491 ||| arimari@otenet.gr
    Οδός Ι. Δούση 67, Μαρούσι, τκ 151 26
    Αριθμ. Δελτίου ταυτ. Κ015737/Ζ’Παράρτ. Ασφ. Αθηνών.
    (Έβαλα όλα τα στοιχεία μου για την περίπτωση που θα στείλεις την ηλεκτρονική σου διεύθυνση, γιατί κυκλοφορεί πολύ…spam. Καλή συνέχεια).

Σχολιάστε