Ο Πόρος της καρδιάς μου – Γράφει η Εύη Καλκατζάκου



Γράφει η Εύη Καλκατζάκου*

 

“Ο Πόρος ήταν και είναι για μένα ο παράδεισος στη γη(…)Αλμύρα και άνθη λεμονιάς. Γαλάζιο,άσπρο και πράσινο. Τα χρώματα που κέντησαν τον καμβά της νιότης μου. Μια νιότη που μύριζε δροσερό θαλασσινό αεράκι μπερδεμένο με θεϊκό άρωμα από άνθη λεμονιάς. Μια νιότη ανακατεμένη με πράσινο και γαλάζιο, χρυσές αμμουδιές και θαρραλέα πεύκα που κατεβαίνουν μέχρι το κύμα.” (Απόσπασμα από το βιβλίο “Μικροί Άγγελοι” από την Ρένα Ρώσση- Ζαΐρη.)

Ο Πόρος με φιλοξένησε από το πρώτο χρόνο της ζωής μου και συνεχίζει να με φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι μέχρι σήμερα που διανύω το δέκατο έκτο έτος της ηλικίας μου. Αυτά τα χρόνια έχει δημιουργηθεί ένας πολύ δυνατός δεσμός μεταξύ εμού και του Πόρου.

 

Πόρος. Ένα μέρος, μύριες αναμνήσεις. Μύρια συναισθήματα. Για εμένα ο Πόρος δεν είναι απλά ένα μέρος. Ο Πόρος είναι συναίσθημα. Ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται με λέξεις, αλλά είναι σίγουρα το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω νιώσει. Μου δημιουργεί απερίγραπτη συγκίνηση, περηφάνεια και ζεστασιά. Με περιλούζει με αίσθημα ευτυχίας και ασφάλειας. Μόλις πατάω το πόδι μου σε Αυτόν νιώθω σαν να είμαι εκεί που ανήκω. Σαν όλα τα σκορπισμένα κομμάτια μου να συναρμολογούνται. Κλαίω πολύ στον Πόρο. Κλαίω μόλις πατήσω το πόδι μου στο νησί, από αλάλητη χαρά. Κλαίω μόλις αντικρίσω τους φίλους μου, που τόσο πεθύμησα όλη την χρονιά. Κλαίω κατά την διαμονή μου στο νησί, καθώς δεν θέλω να φτάσει το τέλος της. Και εννοείται κλαίω μόλις οι διακοπές τελειώσουν. Αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα. Γι αυτό θα χαρακτήριζα τον Πόρο ένα γλυκόπικρο συναίσθημα.

Κάθε φορά που η Αθήνα με τα καυσαέρια , την βαβούρα και την αγχώδη ρουτίνα της με πνίγει. Κάθε φορά που οι ορμόνες της ευαίσθητης ηλικίας μου με στρέφουν σε πολύπλοκα συναισθήματα, καταφεύγω στον Πόρο. Το κρυσφήγετό μου. Μια επίσκεψη σε αυτόν πάντα με αλλάζει. Είναι σαν πατέρας. Με ηρεμεί, με αγκαλιάζει και εγώ τότε ξεχνάω τις έγνοιές μου. Βρίσκω παρηγοριά στα καταγάλανα νερά του. Στο ατελείωτο πράσινο. Στις χιλιάδες αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος και της δύσης του ηλίου που αγκαλιάζουν το λιμάνι του. Στον Πόρο η ζωή δεν μοιάζει τόσο δύσκολη, καθώς η χαρά πηγάζει από κάθε τι απλό . Από τα χαμόγελα των ταβερνιάρηδων, από την ζωντάνια του τοπίου, από το επιβλητικό “Ρολόι του Πόρου”, το οποίο μας υπενθυμίζει πως ο χρόνος περνάει, οπότε πρέπει να τον αξιοποιούμε, ώστε να δημιουργούμε αξέχαστες αναμνήσεις. Ο Πόρος έχει καταφέρει να εξισορροπήσει την εξέλιξη με την παράδοση, δημιουργώντας στον επισκέπτη την ψευδαίσθηση ότι ζει σε άλλη εποχή, σε έναν άλλο κόσμο. Αυτός ο κόσμος για εμένα είναι ο ιδανικός.

 

Βραδινές ποδηλατάδες, πρωινές περιπλανήσεις, τρανταχτά γέλια, πικρά δάκρυα αποχωρισμού, σφιχτές αγκαλιές, παστίτσιο στο μπαλκόνι και γλυκό μαστίχα για επιδόρπιο, μπόλικη λεμονάδα, ψάρεμα το ξημέρωμα, πρώτα φιλιά, σεντόνια γεμάτα άμμο, κοκκινισμένα μάγουλα, ατελείωτες συζητήσεις με παρέα τα πεφταστέρια και άλλα πολλά, για τα οποία μπορώ να μιλάω ώρες, γέμισαν το σεντούκι των αναμνήσεών μου. Σε όλα αυτά συνέβαλαν πολλά άτομα, για τα οποία η αγάπη μου ξεπερνά τις συμβάσεις των λέξεων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ένα μέρος σαν τον Πόρο ήταν αναμενόμενο να γεννάει τόσο όμορφους ανθρώπους.

 

 

*Η Εύη Καλκατζάκου είναι 16 ετών, μαθήτρια Λυκείου.

Φωτογραφίες: Eliza Malkhasyan 




Σχολιάστε