Ο ευφυής πανίβλαξ



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου – 

Κουράστηκα, βαρέθηκα, σαραντατόσα χρόνια να προσπαθώ να υποστηρίξω την συνεπαγόμενη ευφυΐα που φορτώθηκα από παιδί, ενώ στην πράξη πασχίζω βλακωδώς να βγάλω πέρα τα προφανή…

Θέλω να το φωνάξω, να το αναρτήσω, να αρθούν μια και καλή και δια παντός, όποιες παρεξηγήσεις χάραξαν την πορεία μέχρι εδώ.

Στο εξής, απαλλαγμένη από αταβιστικά φορτία, να συνεχίσω -δύσκολα όπως πάντα, αλλά με απαλή επιοίκεια στην καθημερινή ανεπάρκεια, αντί αμείλικτης δίκης στα νυχτερινά έδρανα της συνείδησης.

Και ίσως τότε να βοηθήσω καλύτερα και τα παιδιά μου στις δικές τους δίκες, ίσως τότε αφήσω τους αγαπημένους να αμβλύνουν την ανεπάρκεια με μικρές βοηθητικές δράσεις.

Και τότε ίσως προλάβω να ζήσω το υπόλοιπο, στα πραγματικά μου μέτρα και σταθμά, χωρίς μοναχικώς καταναλισκόμενες αυταπάτες υπερδυνάμεων και ατρωτίας, που τσακίζονται στα βράχια του πραγματισμού, και τσαλακώνουν το αδειανό υπερ-πουκάμισο…

Εδώ, μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμούλα, με ότι έχω, και είναι χρυσός. Χρυσός που λερώθηκε, αλλά δε χάλασε, γιατί ο χρυσός δεν χαλάει.




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Μην παραπονιέστε, αγαπητή μας, Κα Ανδρέου. Όλα κινούνται δυϊκά στη ζωή. Σκεφτείτε να ήσαστε μόνο “πανίβλαξ”.
    Διαβάστε, σε άλλη στήλη, εδώ στο porosnews, τι πανιβλακείες (επιεικώς) θα γράφατε, αντί αυτού του ευφυούς ρυθμικού σας λακωνικού πεζογραφήματος!
    Σας ζηλεύω. Και είμαι βέβαιος πως δεν είμαι ο μόνος!
    Εγκάρδιος χαιρετισμός
    Άρις Αντάνης

  2. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλημέρα.

    «Εδώ, μέρα με τη μέρα, στιγμή με τη στιγμούλα, με ό,τι έχω και είναι χρυσός … γιατί ο χρυσός δεν χαλάει.», η κατάληξη του κειμένου. Ακριβώς επειδή δεν υπήρξε ποτέ «κάλπικος». Γιατί τότε φοβάται και κρύβεται. Ξέρει ότι θα αποκαλυφθεί και θα ξεθωριάσει.

    Θα επιχειρήσω να δείξω ένα παράδειγμα. Θα μπορούσα να … «προσπαθώ να βολευτώ στη απαλλακτική βλακεία των προφάσεων που διδάχτηκα από παιδί, ενώ η ζωή ζητούσε την απαιτητική ευφυΐα των αποφάσεων».

    Κατερίνα, μόλις επιχείρησα να διαβάσω «ανάποδα» την πρώτη παράγραφο του σημειώματός σου. Έτσι, μπορώ να δεχτώ το καθαρό χρυσάφι της εμπειρίας, χωρίς απαλλαγές (ο αταβισμός μπορεί να είναι η επιμονή και η υπομονή), χωρίς ανεπάρκειες (η επιείκεια είναι ένδειξη υψηλής νοημοσύνης) και ενοχές (η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία).

    Η ζωή δεν είναι δίκη. Είναι δικαίωμα και δικαίωση. Βάση, έδρανο η αυτοσυνειδησία και η ενσυναίσθηση. Στο πλαίσιο αυτό: «ο βλάκας επιμένει, ο πονηρός δικαιολογείται, ο έξυπνος παραδέχεται».

    ΥΓ1: Από κοντά υπάρχει και ο αυτοέλεγχος. Ως τώρα, στα σχόλια που γράφω, Κατερίνα, για τα κείμενά σου, διαπράττω μια απρέπεια. Τα σχόλια είναι μεγαλύτερα σε έκταση από τα σχολιαζόμενα. Βάζεις, βλέπεις, ενδιαφέροντα ζητήματα και … «τσιμπάω». Επίσης, ο «χρυσός σου που λερώθηκε» δεν είναι … βρώμικα χρόνια. Ο δικός σου χρυσός είναι αυθεντικός και όχι των … αλχημιστών.
    ΥΓ2: Τον αυτοέλεγχο εύκολα τον ξεγελάς. «Το πιο δίκαια μοιρασμένο στον άνθρωπο είναι το μυαλό. Όλοι πιστεύουν ότι το έχουν» (Ρενέ Ντεκάρτ, ο γνωστός ως Καρτέσιος).

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Γεια σου Τάκη, δάσκαλε. Να μην πούμε και για σένα κάτι; Εσένα που έχεις γράψει, τις πιο καλογραμμένες, πιο σαφείς, πιο εμπεριστατωμένες και πιο ειλικρινείς κριτικές (έτσι θέλω να αποκαλώ τις παρουσιάσεις σου κι ας διαφωνείς), με τελευταία και πιο εμφανώς αξιοπρόσεκτη, την εισήγησή σου στο πόνημα του Κωστή Δουζίνα “ΚΩΝΔΙΞ”!
    Τώρα εδώ, τι μου μένει να προσθέσω, γιατί για να αφαιρέσω κάτι από τα γραφόμενά σου είναι ανέφικτο. Στη φράση σου λοιπόν πάνω στο πολύ καλό άρθρο της Κατερίνας Ανδρέου, όπου γράφεις:
    «ο βλάκας επιμένει, ο πονηρός δικαιολογείται, ο έξυπνος παραδέχεται», προσθέρω για χάρη της Κατερίνας, “και ο ευφυής σκεπτόμενος και μετριόφρων άνθρωπος, πολύ συχνά… αυτοσαρκάζεται”
    Δεν ξεχνάμε, ότι, στη λογοτεχνία, η ειρωνία, ο σαρκασμός και ιδίως ο αυτοσαρκασμός” ανήκουν στα καλολογικά στοιχεία.
    Τέλος δεν γνωρίζω ποια είναι η γνώμη σου για το ανερχόμενο και στην Ελλάδα θεατρικό είδος που στα …Ελληνικά το λέμε “Stand-up comedy”, όπου ο αυτοσαρκασμός προκαλεί μεγαλοπρεπή ευθυμία στο Κοινό, που χειροκροτεί θερμά τον Ηθοποιό, πιο πολύ γιατί αναγάγει σε δικά του (του ηθοποιού) τα προβλήματα ενός εκάστου από τους θεατές της παράστασης.
    Πχ αν αντί να πεις σε κάποιον “ρε τι ηλίθιος που είσαι”, λες “ρε τί ηλίθιος που είμαι”, ή “που είμαστε”, ο άλλος μπορεί και να γελάσει. Γι αυτό και στο Μάρκετινγκ, ένα από τα αξιώματα που διδάσκονται, ως “θέσφατα”, είναι: “Δεν έχει σημασία τι θα πεις, αλλά πώς θα το πείς!” (Και το …πότε, παίζει και αυτό το ρόλο του).
    <<>>
    Αχ! Κα Ανδρέου, τι θα λέτε τώρα κι εσείς! Ότι δουλειά δεν έχουμε και φιλοσοφούμε… μετ’ευτελείας! Δίκιο δεν θα έχετε; (Πώς δεν θα έχετε!… Αλλά μόνο ως το προς τον τρόπο που φιλοσοφούμε. Όχι ως προς τη δουλειά, γιατί, όταν ήμαστε εν ενεργεία, είχαμε καλύτερη ρέγουλα, άρα και πιο πολύ χρόνο).
    Άρις

Σχολιάστε