Ο Άρις για τον Μάκη…




Ο Πόρος αποχαιρέτισε σήμερα τον Μάκη Σουλιώτη. Ο Άρις Αντάνης μας έστειλε τα παρακάτω λόγια για τον φίλο του Μάκη:

“Το έμαθα χθες και στενοχωρήθηκα βαθιά. Με το Μάκη υπήρξαμε φίλοι, και έχουμε κάνει καλή παρέα, έχουμε βρεθεί σε εκδρομές με το Σύνδεσμο Τροιζηνίων, έχουμε ψάλλει σε μοναστήρια και βέβαια τα εγκώμια στους επιτάφιους, στον Πόρο.
Υπήρχε πάντα μια αλληλοεκτίμηση και μια αμφίδρομη σχέση, σεβαστική, χωρίς το παραμικρό σύννεφο να τη σκιάσει.
Δεν θα ξεχάσω την ενθουσιώδη δράση του Μάκη σε πολλούς τομείς, τον αυθόρμητο χαρακτήρα του, το θάρρος και την παρρησία με την οποία υποστήριζε τις θέσεις του, χωρίς να λογαριάζει τυχόν αντιδράσεις όσων θίγονταν, το ότι ποτέ δεν ικέτεψε για χάρη προσωπικών συμφερόντων, αλλά δεν δίσταζε, όχι μόνο να υποστηρίζει δυναμικά και συμμετοχικά τις πεποιθήσεις του, αλλά και να τις αναθεωρεί και τις αναπροσαρμόζει, σύμφωνα με τις επικρατούσες συνθήκες και κατά την προσωπική του κρίση, χωρίς να είναι προσκολλημένος σε ιδεοληψίες, παρατάξεις και κατεστημένα.
Ο Μάκης εργάστηκε σκληρά στη ζωή του, και κατάφερε πολλά πράγματα, για τον Πόρο, τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειάς του. Ήταν καλός συζητητής και φερόταν με ευγένεια και προσήνεια. Ο Μάκης διακρινόταν και από μια φυσική αριστοκρατική παρουσία και παράστημα. Ο Μάκης ήταν από τους γνήσιους Ποριώτες, που δεν ζήλεψε ούτε φθόνησε κανένα, δεν ψευδολόγησε ποτέ, δεν μιλούσε άσχημα πίσω από την πλάτη κανενός και ό, τι είχε να πει το έλεγε με ακεραιότητα, κοιτώντας τον άλλο κατ’ ευθείαν στα μάτια. Τέλος ο Μάκης με γενναιοδωρία παραχωρούσε τα εύσημα σε όποιον έκρινε ότι άξιζε ευσήμων και συγχαρητηρίων.
Αναρωτιέμαι, τι άλλο, άραγε, θα μπορούσε να προσδοκά κανείς, από έναν άνθρωπο;
<<>>
Ένας ακόμα φίλος ταξίδεψε και μας γέμισε θλίψη.
Ελπίζω να λάβουν, μέσα από αυτήν την ανάρτηση τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια τα αδέλφια του και οι συγγενείς του και τη μελαγχολική μας συναισθηματική φόρτιση, ειδικά επειδή είναι αδύνατο- για σοβαρούς προσωπικούς λόγους- να παρευρεθούμε και να «συναπαντήσουμε» όλους στην Υπαπαντή, στο εκκλησάκι, το οποίο συνηθίζω κι εγώ να επισκέπτομαι και… «συσκέπτομαι» με τον εαυτό μου, όποτε τύχει και βρεθώ στον Πόρο.
Θα ήθελα πολύ να είχα την ευκαιρία να ψάλλω κι εγώ κατά την εξόδιο ακολουθία, με την ελπίδα ότι θα με ακούσει η ψυχή του. Αντ’ αυτού, σιωπηρά και άηχα, συμπάσχω και συμπροσεύχομαι:
«Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν»
Άρις Αντάνης
Μάριλυν Αντάνη”




Σχολιάστε