Ο Άρις Αντάνης για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών



Φωτογραφία: Μπάμπης Κανατσίδης

Ο συμπολίτης μας, συγγραφέας Άρις Αντάνης, με αφορμή το άρθρο μας για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, μας έστειλε το ακόλουθο μειλ, που συνοδεύεται, από το υπέροχο ποίημα του. Τον ευχαριστούμε.
«Αγαπητέ Κύριε Κανατσίδη,
Συγχαρητήρια για το πραγματικά εμπεριστατωμένο και καλογραμμένο άρθρο σας για τα ναρκωτικά. Ακόμα και το σκίτσο που το κοσμεί δείχνει και τη δική σας αγωνία πάνω στο φλέγον αυτό ζήτημα, για το οποίο καταβάλλονται μεν προσπάθειες αλλά θα χρειάζονταν κι άλλες, και από όλους μας.
Πρίν κάμποσα χρόνια, περνούσα ένα πρωί με τα πόδια από το Πολυτεχνείο να πάω στο γραφείο μου, όταν το μάτι μου πήρε ένα από αυτά τα συνθήματα που γράφονται στους τοίχους.
Άσχετα αν συμφωνεί κάποιος για την έννοια του μηνύματος ή και για το ότι γράφονται πάνω σε ξένους τοίχους- ενώ σε όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες του κόσμου έχουν προβλεφθεί και παραχωρηθεί συγκεκριμένοι … τοίχοι για την τέχνη του γκράφιτι- δεν παύει εν τούτοις να θαυμάζει το πνεύμα, την ατάκα, την έμπνευση.
Εκείνη την ημέρα διάβασα κι εγώ με μεγάλα γράμματα ένα συγκλονιστικό σύνθημα. Έγγραφε: Αυτοκτονώ, άρα υπάρχω.
Δεν πήγα αμέσως στο γραφείο, είχα λίγη ώρα μπροστά μου κι έκατσα εκεί κι έγραψα λίγους στίχους, που μετά τους ολοκλήρωσα και αργότερα τους μελοποίησα κιόλας, στο λεβέντικο ρυθμό του χασάπικου, που είναι και… σήμα κατατεθέν του νησιού μας.
Στη συνέχεια τους συμπεριέλαβα στην ποιητική μου συλλογή “Διάταξέ με…” κι όταν παρουσιάσαμε πρόπερσι ένα άλλο βιβλίο μου το παίξαμε στο κτήριο Συγγρού.
Επειδή ταιριάζει με το άρθρο σας και με τη σημερινή ημέρα, σας παραθέτω αυτούς τους απλούς και ταπεινούς μου στίχους, θέλοντας να κάνω κι εγώ σήμερα:
μια μικρή…Παρέμβαση και μια… Στροφή, με το βλέμμα σε εκείνα τα παιδιά της Ιθάκης και των άλλων Νησιών, τα παιδιά από τα οποία αντλούμε όλοι μας τη δύναμη της εγκράτειας:

ΑΥΤΟΚΤΟΝΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ…

Με γκράφιτι γραμμένο σ’ ενα τοίχο
και στο χώμα πεταμένη μια βελόνα,
μες τη σιωπή του πρωινού βλέπω τον ήχο
μιας κραυγής, μα δεν ακούω την εικόνα.

Με γκράφιτι τη γη θα ζωγραφίσω,
είμαι ο Γιώργος, είμ’ εδώ και είμ’ εντάξει,
Ρίο-Αντίρριο τη ζωή θα κολυμπήσω,
ως τη στεριά όπου ποθεί η καρδιά ν’ αράξει.

Με γκράφιτι το υπάρχω υπογραμμίζω
και χαρακιά, στο “αυτοκτονώ”, βαθιά, τραβάω,
το ανεκτίμητο αίμα μου δεν χαραμίζω,
θέλω να ζω, να μ’ αγαπούν και ν’ αγαπάω.

Με γκράφιτι τον Κόσμο θα γεμίσω,
χιλιάδες όνειρα στο νού μου έχω φτειάξει,
στο δρόμο για τη λύτρωση δεν κάνω πίσω,
εγώ είμ’ ο Γιώργος, είμ’ εδώ και είμ’ εντάξει.
Άρις Αντάνης»




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. angela makri dekoulou says:

    Συγχαρητήρια στον αγαπητό φίλο μας Άρη Αντάνη που για ακόμα μία φορά ξύπνησε μέσα μας τα συναισθήματα και τις φωνές, με τον δικό του δυνατό ποιητικό τρόπο, για ένα τόσο σοβαρό θέμα που … δυστυχώς είναι δίπλα μας, αλλά αποφεύγουμε να ασχοληθούμε!!!

Σχολιάστε