Οι συντελεστές του Lemon στο Porosnews.gr: «To Lemon είναι ένα έργο που μας αφορά όλους»



To Lemon, η απίστευτη ιστορία του πιανίστα 1900, θα παρουσιαστεί αυτό το Σάββατο και την Κυριακή (20 & 21 Ιουλίου – 21:30) από την ομάδα Experimento πάνω στο αγκυροβολημένο ferry Νικολάκης στο λιμάνι του Πόρου προσφέροντας μία ξεχωριστή εμπειρία στους τυχερούς θεατές.

Οι δύο ηθοποιοί της παράστασης, Μελαχρινός Βελέντζας και Γιώργος Δρίβας, και η σκηνοθέτης Γεωργία Τσαγκαράκη μιλούν στο Porosnews.gr για τις δύο πρωτότυπες παραστάσεις πάνω στο καράβι και το ταξίδι τους ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα.

 

Ποιες είναι οι θεματικές του έργου;
Γεωργία Τσαγκαράκη: Το Novecento του Alessandro Baricco -ποιητικός θεατρικός μονόλογος το πρωτότυπο κείμενο- είναι ένας ύμνος στην εσωτερική αγωνία του ανθρώπου. Στα υπαρξιακά ερωτήματα που όλοι έχουμε και αφήνουμε να σιγοβράζουν μέσα μας. Στην ανείπωτη κραυγή της μοναξιάς και της ανάγκης για επαφή. Μετατρέποντας αυτόν το μονόλογο σε διάλογο, πρόθεση μου ήταν να αναδείξω αυτά τα ουσιώδη ερωτήματα μέσα από τη σχέση δύο φίλων. Του 1900 και του Τιμ Τούνυ. Του πιανίστα και του τρομπετίστα. Δύο μουσικών, στα 1900, μέσα σε ένα ατμόπλοιο που ενώ μιλούσανε την ίδια γλώσσα, πάλεψαν πολύ για να ανακαλύψουν έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας. Όταν συναντιέσαι με κάποιον που έχεις μία τέτοιου είδους «συγγένεια», καταλαβαίνεις καλύτερα τον ίδιο σου τον εαυτό. Κι ενώ μέσα στο μονόλογο του Baricco, ενυπάρχουν αυτοί οι δύο ήρωες με όλη τους τη μεγαλοπρέπεια, εγώ επέλεξα να τους δώσω μια πιο καθαρή και συγκεκριμένη φωνή για να αναπτυχθούν οι συγκρούσεις, η εποχή, οι κρυμμένες αγωνίες και οι πρωταρχικές αξίες: η φιλία, η οικογένεια, η πατρίδα, η ανάγκη για επιβίωση και η αγάπη για τον συνάνθρωπο. Το δικό μας Lemon είναι μια παράσταση – εμπειρία . Ένα ταξίδι που στοίχημα έχει να συμπαρασύρει το θεατή σε μια εσωτερική διαδρομή χαράς και αυτογνωσίας. Μέσα από την αφήγηση της απίστευτης ιστορίας του 1900 και του φίλου του Τιμ Τούνυ, ερχόμαστε αντιμέτωποι με θεμελιώδη ερωτήματα όπως: πού βρίσκομαι, πού πάω, πώς σχετίζομαι με τους άλλους και τι πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος.

H ηθοποιός και σκηνοθέτης Γεωργία Τσαγκαράκη

 

Η αξία της φιλίας στο έργο παρουσιάζεται με τρόπο συγκινητικό. Πόσο ισχυρή παραμένει σήμερα;
Γιώργος Δρίβας: Η έννοια της φιλίας ως αγαθό και ως αξία διαχρονική. Πώς δυο άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί αλλά και τόσο ίδιοι τελικά μεταξύ τους, βιώνουν μαζί τόσο έντονες εμπειρίες και καταστάσεις. Και πόσο μπορεί ο ένας να επηρεάσει τον άλλον σ’ έναν κόσμο που οι άνθρωποι γύρω σου δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει. Η φιλία ως η πιο συνειδητή επιλογή στη ζωή μας είναι καθρέφτης και της προσωπικότητάς μας εντέλει. Είναι ένας δεσμός που μπορεί είναι πολύ πιο ισχυρός από μια προδιαγεγραμμένη επιλογή όπως είναι η οικογένεια. Αρκεί σε αυτό τον ισχυρό δεσμό οι δύο φίλοι να έχουν την ίδια δίψα για μια ζωή αποτυπωμένη σε μικρές όμορφες στιγμές.
Σ’ ένα τωρινό κόσμο που οι ανθρώπινες αξίες βρίσκονται σε διαρκή κρίση, οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας καταπίνουν και ο κοινωνικός κανιβαλισμός αυξάνεται πρέπει να είμαστε επιλεκτικοί με τους ανθρώπους που τελικά θα συμπορευτούμε, όχι μόνο στη ζωή έτσι όπως προσπαθούμε να την ονειρευτούμε, αλλά και σε κάθε πιθανή προσπάθεια επιβίωσης.

O ηθοποιός Γιώργος Δρίβας υποδύεται τον τρομπετίστα Τιμ Τούνυ

Γιατί δεν κατεβαίνει ποτέ ο 1900 από το πλοίο που γεννήθηκε;
Μελαχρινός Βελέντζας: Είναι ένα ερώτημα που παραμένει ανοικτό μετά το τέλος κάθε παράστασης. O κάθε θεατής απαντά με το δικό του τρόπο. Η ιστορία του ανθρώπου που γεννήθηκε πάνω σ’ ένα καράβι και έζησε όλη του τη ζωή εκεί πάνω χωρίς να κατέβει ούτε μία φορά στη στεριά συναντά την προσωπική ιστορία του καθένα από εμάς. Μας φέρνει στο νου όλες εκείνες τις φορές που πήραμε ή δεν πήραμε μία απόφαση. Που φοβηθήκαμε, που δεν τολμήσαμε. Και ανασύρει στην επιφάνεια της θάλασσας το ερώτημα: Τι θα γινόταν εάν; Εάν ο 1900 κατέβαινε έστω και μία φορά από το καράβι, τότε δε θα ήταν ο 1900. Αυτό που μας κάνει αυτό που είμαστε είναι οι επιλογές μας. Για τις οποίες δεν μπορεί να μας κρίνει κανείς.

O ηθοποιός και πιανίστας Μελαχρινός Βελέντζας υποδύεται τον 1900

Σε τι διαφέρει ο Τιμ Τούνυ από τον 1900;
Γιώργος Δρίβας: Συμβολικά θα έλεγα πως ο Τιμ Τούνυ είναι η στεριά και ο 1900 η θάλασσα. Αλλά κάπου ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα είναι που τελικά τα βρίσκουν οι δυο τους. Η διαφορά τους είναι και το στοιχείο που τελικά τους ενώνει. Ο Τούνυ θέλει να ζήσει σ’ έναν κόσμο σταθερό και απτό πατώντας γερά μέσα σ’ αυτόν και προσγειώνοντας τα όνειρά του όσο πιο ομαλά και ρομαντικά γίνεται, αντιλαμβανόμενος παράλληλα τη σκληρότητα αυτού του κόσμου. Του αρέσει να ονειροπολεί αλλά δεν του αρκεί. Θέλει να πραγματώνει τις φαντασιώσεις του.
Από την άλλη, ο 1900 γεννημένος και μεγαλωμένος σ’ ένα αρκετά αποστειρωμένο περιβάλλον του κόσμου αυτού λειτουργεί περισσότερο με τις αισθήσεις και τις εικόνες που παράγει η φαντασία του. Η ασφαλής συνδιαλλαγή πάνω στο πλοίο που έχει με τον έξω κόσμο έχει ακονίσει σε τέτοιο βαθμό την αισθαντική του ικανότητα που τρέφεται από αυτήν. Και αυτό έχει καταστείλει κάθε του ανάγκη να εμπλακεί βιωματικά σε οτιδήποτε, είναι ο λόγος νομίζω που δεν κατεβαίνει από το πλοίο.
Το Lemon επιστρέφει στον Πόρο έπειτα από την επιτυχημένη παράσταση στο συσκευαστήριο λεμονιών Κλάδος στο Γαλατά Τροιζηνίας, αυτή τη φορά πάνω σε ferry.  Τι διαφορετικό να αναμένουμε;
Γεωργία Τσαγκαράκη: Κάθε παράσταση είναι μια καινούργια εμπειρία και για τους ηθοποιούς και για τους θεατές. Η δυναμική του Lemon στηρίζεται στην ικανότητα της να προσαρμόζεται σε οποιοδήποτε χώρο και σε οποιαδήποτε στιγμή. Όταν σκηνοθετούσα την παράσταση είχα πει στα παιδιά , «αυτή είναι μια δουλειά που θα μπορείτε να την παίζεται οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Δε θα χρειάζεται τίποτα. Μόνο εσάς και την ιστορία.» Τώρα στο πλοίο, δουλεύουμε πάνω στην έννοια του υγρού στοιχείου, στη μοναδική ταύτιση με τη συνθήκη του έργου, -όλα συμβαίνουν μέσα σε ένα καράβι- και στην υπέροχη ατμόσφαιρα της τοποθεσίας. Στο πολύ φιλόξενο κτήμα Κλάδου, βιώσαμε μια διαφορετική συνθήκη , που μας άγγιξε και μας πήγε παρακάτω όσον αφορά στην ολική κατανόηση της δουλειάς μας. Τώρα, πάνω στο καράβι, αναζητούμε άλλες ποιότητες επικοινωνίας με το κοινό, πιο κοντά στη site specific διαδικασία και στα απρόβλεπτα ενός τέτοιου χώρου. Αγαπάμε τον Πόρο και τον Γαλατά και το πιο υπέροχο είναι ότι μας αγαπάνε και αυτοί!

Tο μαγικό πιάνο του Ντάννυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον Χιλιεαννιακόσια

 

Πώς ξεκίνησε η ιδέα αυτής της παράστασης ανάμεσα στη στεριά και τη θάλασσα;
Μελαχρινός Βελέντζας: Είναι μία ιδέα την οποία είχα στο μυαλό μου εξ αρχής. Έπεσε στα χέρια μου το κείμενο του Baricco και από εκεί και πέρα βρέθηκαν οι άνθρωποι που πλαισίωσαν την ομάδα του Lemon. Και ως ηθοποιός του Lemon και ως ο καλλιτεχνικός της παραγωγός είμαι πολύ χαρούμενος για την πορεία της παράστασης ως τώρα. Κάνουμε ένα έργο που μας αφορά, έχουμε δηλαδή έναν ισχυρό λόγο πίσω από την επιλογή αυτή. «Κανείς δεν είναι ξεγραμμένος άμα έχει έτοιμη μία καλή ιστορία και κάποιον για να του διηγηθεί» λέει ο ήρωάς μας και είναι κάτι με το οποίο ταυτίζομαι όλη αυτή την περίοδο. Επίσης, ήθελα μία παράσταση που θα γίνεται με όρους ανεξάρτητης καλλιτεχνικής παραγωγής. Σήμερα, αρκετοί έχουν απογοητευτεί και επίσης φοβούνται να ακολουθήσουν το δρόμο που πραγματικά θέλουν. Πρέπει να επιμείνεις και να παλέψεις πραγματικά γι’ αυτό που θες. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Η ποιότητα της δουλειάς είναι το κριτήριο. Και αυτό όσοι έχουν παρακολουθήσει αυτή την παράσταση σε μία από τις πολλές διαφορετικές συνθήκες που έχει παρουσιαστεί (σε κλειστό θέατρο, εν πλω, σε καρνάγιο, προσφάτως σε συσκευαστήριο λεμονιών κα) είναι κάτι που το αναγνωρίζουν. Αυτή είναι μία πολύ ισχυρή ανταμοιβή: η ανιδιοτελής αναγνώριση της δουλειάς σου.
Κάθε παράσταση βέβαια είναι κάτι νέο, ειδικά όταν αλλάζει η συνθήκη που πραγματοποιείται. Ανυπομονώ πραγματικά για τις 2 παραστάσεις στο λιμάνι του Πόρου για να μοιραστούμε με ειλικρίνεια αυτή την ιστορία με τους θεατές που θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους σε αυτό το πρωτότυπο μέρος.




Σχολιάστε