Ξιφίας Μέρος 2ο – Γοητείας συνέχεια



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου – (Διαβάστε το πρώτο μέρος ΕΔΩ)

Μαγειρεύω μηχανικά, πρέπει να φάμε για να ζήσουμε. Τρώνε μόνο επειδή πεινάνε. “Τι!; Ψάρι;! Δεν έχουμε μακαρόνια!;”, “Δεν μπορώ άλλο, να φάω τώρα επιδόρπιο;”.

Είναι ρουτίνα, είναι γκρίνια και αναγκαίο κακό που απλώς θα ανεχτούμε.

Μέχρι να γοητευτούμε.

Αυτό το συγκεκριμένο μαγείρεμα το γλέντησα.

Το σκεφτόμουν μέρες, πότε και πώς άραγε θα τολμήσω να φτιάξω να φάμε τον ξιφία μου; Είχα ακούσει την πρόταση του Ιάκωβου, όταν πήγα στην Νάντια να με ξεστραβώσει στο καθάρισμα και φιλετάρισμα, μην τον μαγαρίσω μιας και τα έφερε η τύχη να τον μαζέψω. “Τις φέτες ψητές, και θα κάνεις και ζωμό από το κεφάλι, να φτιάξεις πουρέ με αυτόν για συνοδεία”.

Ξεκίνησα λοιπόν την τρίτη μέρα, αφού οι προηγούμενες είχαν καρναβάλια και καθαροδευτέρα, και βρέθηκα μεσοβδόμαδα και μεσορούτινα, με δυο κατσαρόλες και ένα πυρέξ να δουλεύουν παράλληλα, σε δημιουργικό παροξυσμό, νιώθοντας ότι συνέθετα μουσική όχι μεσημεριανό.

Ήταν δικό μου από την αρχή. Δεν το αγόρασα. Δεν το είχε πιάσει καν ο Νίκος, όπως συνήθως, που και πάλι δικό μου και υπέροχο θα ήταν, υπήρξα τυχερή, το έχω ήδη ζήσει και απολαύσει για πολλά χρόνια εντατικά.

Αλλά αυτό είναι αλλιώς. Προσωπική υπόθεση, με μια απίστευτη ιστορία από πίσω. Κατάλαβα αναδρομικά όλες τις εντυπωσιακές διηγήσεις για ψαρέματα που έχω ακούσει βερεσέ.

Και τώρα με ένοιαζε δυο φορές να γίνει υπέροχο, να μην πάει τίποτα χαμένο, να ικανοποιήσει απολύτως τους γευόμενους. Καταγοητευμένη και ευτυχής, το έφερα σε πέρας αντάξια της χάρης.

Είχαν προηγηθεί και δυο μέρες ανέλπιστης προσμονής, “μαμά πότε θα φάμε τον ξιφία μας;” και “τέλεια, αυτή τη βδομάδα θα γλιτώσουμε το ψάρι, έχουμε τον ξιφία!!”. Καταγοητευμένες και αυτές, είχαν προγραμματιστεί να συμμετάσχουν σε κάτι σχεδόν μυστικιστικό.

Οπότε αυτή τη φορά έστρωσα το τραπέζι με λίγο πιο όμορφα σερβίτσια, στόλισα τα ζεστά δοχεία πάνω στα πλεχτά στο ΚΔΑΠ σουπλά των παιδιών, με κάτι από δίπλα, κι ας ήταν εργάσιμη, και δεν φάγαμε βιαστικά και γκρινιάρικα, και δεν τσακωθήκανε για το αλάτι, τι ωραία που ήταν.

Και η γοητεία κράτησε ακόμα, και έγινε ένα ακόμα κείμενο, με ακόμα μια φωτογραφία του γητευτή και αντικείμενου λατρείας, όσο παιδιάστικο και να ακούγεται. Συγγνώμη!




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κατερίνα, καλημέρα. (Τη χρήση του ενικού την αιτιολόγησα
    -πιστεύω επαρκώς και πειστικά- σε προηγούμενο σημείωμα. Επειδή είναι πρωτοβουλία μονομερής, η υιοθέτησή της από μέρους σου, θα σημαίνει και συμφωνία σου).

    Η εικόνα μιας κουζίνας “μουσικού εργαστηρίου” είναι εξαιρετική. Είναι, σίγουρα, μια δημιουργία (όπως και το γράψιμο) ανάλογη με τη μουσική σύνθεση. Μάλιστα, έχει ρίζες στην παράδοση, οι συνταγές της γιαγιάς και κλαδιά, οι οδηγίες της φίλης. Ο πλούτος και οι αναλογίες των υλικών με τη μαεστρία της “μπαγκέτας” της νοικοκυράς, δίνουν κάθε φορά ένα αποτέλεσμα αρμονίας και απόλαυσης. Αν λάβουμε, μάλιστα, υπόψη ότι σύνθεση, ενορχήστρωση και εκτέλεση πραγματοποιείται από το ίδιο πρόσωπο, τότε μιλάμε για ένα έργο μεγαλείου και … μαγειρείου.

    Θα μου επιτρέψεις να αναφερθώ σε δυο στοιχεία που μου έρχονται στο μυαλό και σχετίζονται με το θέμα.

    1. Ένας φίλος υποστηρίζει ότι όλα τα φαγητά, για να είναι πετυχημένα, θέλουν και δυο – τρεις σταγόνες “αγαπόνερο”. Ίσως είναι αυτό που γράφεις: “Αυτό το συγκεκριμένο μαγείρεμα το γλέντησα.”.
    2. Μια θεία της γυναίκας μου, της Κερασιάς, κάθε φορά που ολοκλήρωνε την προετοιμασία ενός φαγητού το “σταύρωνε”, ως ευχαριστία που είχε δυνατότητα να το ετοιμάσει και ως παράκληση να πετύχει.

    Η δεύτερη εικόνα, που μας προσφέρεις και φωτογραφικά, του καθημερινού τραπεζιού (με μια ιδιαίτερη φροντίδα αισθητικής απόλαυσης) είναι γνωστή από το “Λάβετε, φάγετε”. Ο Ελύτης γράφει: “Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος να ν’ ήμερος και να ‘ναι άκακος. Λίγο φαϊ, λίγο κρασί, Χριστούγεννα και Ανάσταση”. Παράλληλα, μια ιταλική παροιμία λέει εύστοχα: “Γύρω από ένα τραπέζι με φίλους και την οικογένειά σου, δεν γερνάς ποτέ”.

    Ευχαριστώ, Κατερίνα, για τη δυνατότητα ενός τέτοιου διαλόγου.

    Σου εύχομαι να είσαι δημιουργική και δοτική. Πάντα … στα βαθιά.

    Φιλικά,
    Παναγιώτης Γ. Ανδρέου

  2. Καλημέρα Παναγιώτη
    Για μένα που δεν είχα αντίστοιχα βιώματα, και η μαγειρική δεν υπήρξε ποτέ πεδίο τρυφερότητας και έκφρασης, το σουρεαλιστικό συμβάν που με ενέπνευσε ήταν ας πούμε η ευκαιρία μύησής μου σε αυτό που περιγράφεις και αποτελεί κοινό τόπο σε ρήσεις και παραδόσεις, αλλά εγώ τόσο όψιμα και ανορθόδοξα ανακάλυψα!
    Κάλλιο αργά παρά ποτέ…
    Ευχαριστώ για την ενθάρρυνση!
    Κατερίνα Ανδρέου

  3. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κατερίνα, καλησπέρα και “Χρόνια Πολλά” για την 25η Μαρτίου.

    Η σημερινή γιορτή δίνει την ευκαιρία να στρωθούν πολλά γιορταστικά τραπέζια (αντί για ξιφία έχουν μπακαλιάρο).
    Βέβαια, ξέρουμε, ότι για να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού και να προσφέρεις τραπέζωμα, χρειάζεται να έχεις, πριν, ανοίξει την πόρτα της ψυχής και να προσφέρεις καλή διάθεση. Να γιατί οι γιορτές είναι ή πρέπει να είναι αφορμές μιας νέας αφετηρίας. Και γιατί μπορεί να λειτουργήσουν κάθε στιγμή και με κάθε αφορμή.(Θυμίζω το δικό σου: “Ξεκίνησα λοιπόν την τρίτη μέρα, αφού οι προηγούμενες είχαν καρναβάλια και καθαροδευτέρα, και βρέθηκα μεσοβδόμαδα και μεσορούτινα, με δυο κατσαρόλες και ένα πυρέξ να δουλεύουν παράλληλα, σε δημιουργικό παροξυσμό, νιώθοντας ότι συνέθετα μουσική όχι μεσημεριανό.”).

    Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να ειπωθούν με τα λόγια του παππού Δημόκριτου:
    “Βίος ἀνεόρταστος, μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος”.

    Καλή συνέχεια.

Σχολιάστε