Νερό και Φωτιά



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου

Δυο χρόνια αναγραφιά.
Και δυο χειμώνες τώρα δεν μπορώ να κολυμπήσω.
Κάπου στο σύμπαν άνοιξε μια μαύρη τρύπα που ρούφηξε τον αλαφρό μου ίσκιο και με επανέφερε στην συμβατική μου υπόσταση.
Χειμώνας και μου λείπει η θάλασσα, τη νιώθω να με ζώνει τριγύρω και να ορίζει τις διαθέσεις μου, αλλά δεν μπορώ να χωθώ στο απέραντό της να αφομοιωθώ και να υπάρξω πραγματικά για λίγες ή πολλές στιγμές.
Μου λείπει και με αφήνει έκθετη στο γκρίζο.
Νόμισα κάποιες φορές ότι το τσουχτερό κρύο στο πρόσωπο καθώς τρέχω, που ξυπνάει τις αισθήσεις και τις συντονίζει στη φύση γύρω, είναι το υποκατάστατο της θάλασσας που έψαχνα για το χειμώνα.
Μα είναι οξύ και έντονο, δεν διαρκεί και δεν με ξεκουράζει, αντίστοιχο της στιγμής που μπαίνεις στο νερό και μόνο. Κάτι είναι, αλλά δεν φτάνει. Ψάχνω ακόμα.
Ξυπνάω ξημερώματα και είναι πηχτό σκοτάδι. Το σπίτι έχει παγώσει. Η φωτιά στο τζάκι έχει αναλωθεί, αλλά πλησιάζω και παραμερίζω τα απομεινάρια μισοκαμμένων ξύλων και το ανώτερο στρώμα της στάχτης, από κάτω διατηρήθηκαν μικρά και μεγαλύτερα καρβουνάκια που καίνε ακόμα.
Γοητευμένη από την κρυφή επιμονή της, γονατίζω με δέος μπροστά στο τζάκι και αποκαλύπτω προσεκτικά με την τσιμπίδα τα καρβουνάκια, τα μαζεύω στο κέντρο, βάζω από πάνω τα λίγα μισοκαμμένα ξύλα, φυσάω ήπια και συνεχόμενα για λίγα δευτερόλεπτα, και η φωτιά μου κάνει τη χάρη να ανάψει έτσι απλά, χωρίς τεχνητά μέσα, χωρίς να ζητήσει τίποτα, ούτε καν ένα σπίρτο ή ένα χαρτάκι. Άναψα φωτιά. Τώρα υπάρχει φωτιά που καίει δίπλα, η ζωή μπορεί να συνεχίσει χωρίς φόβο. Συγκινούμαι από την απλότητα και την αυθεντικότητα του γεγονότος.
Είναι η ίδια αίσθηση που μου προκαλεί το κολύμπι στη θάλασσα. Είμαι εκεί που θέλω να είμαι, και δεν χρειάζεται κανείς να κάνει τίποτα για αυτό, ούτε καν εγώ, αρκεί να ακολουθήσω τη φύση που με οδηγεί.
Κοιτάω τη φωτιά στο τζάκι και αυτό είναι. Φροντίζω το σπίτι και τα παιδιά μου, μαγειρεύω, τρώμε, μιλάμε, διαβάζουν, παίζουν, τσακώνονται και η φωτιά καίει δίπλα. Σκέφτομαι, διαβάζω, γράφω, δουλεύω, αράζω, και η φωτιά καίει δίπλα. Η ζωή προχωράει και η φωτιά καίει δίπλα.
Αυτό είναι, βρήκα το υποκατάστατο του νερού για το χειμώνα! Είναι η φωτιά.
Μα πώς;! Δεν είναι αντίθετα;
Και βέβαια είναι. Αντίθετα και συμπληρωματικά. Μόνο αυτά υπάρχουν. Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτισμικές συμβατικότητες.




Comments (7)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Χαίρετε. Πώς είναι, άραγε, δυνατό, να διαβάσει κάποιος ένα τέτοιο κείμενο και να το προσπεράσει ασχολίαστο!
    Κι όμως. Κάποιοι συνάνθρωποί μας το προσπερνάνε, όχι μόνο ασχολίαστο αλλά και… αδιάβαστο. (Μπορεί να έχουν και δίκιο, λόγω άλλων ασχολιών και προβλημάτων του βίου των).
    Όμως αν κατάφερναν να σταθούν, την ώρα του διαλείμματός τους που πίνουν ένα καφεδάκι, για λίγα λεπτά:
    >Σε μια απλή ανάγνωση
    >Στη ροή του λόγου
    >Στο θέμα
    >Στο ότι είναι ένα πεζό κείμενο που έχει 100% ποιητική χροιά, διότι:
    -Έχει ρυθμό
    -Έχει μέτρο
    -Έχει νοήματα
    -Έχει ωραίες λέξεις
    -Έχει συμβολισμούς
    -Έχει καλολογικά στοιχεία
    >Αν στέκονταν λίγο στις περιγραφές, στη λακωνικότητα, στο συναίσθημα που “προσφέρει” απλόχερα, αυτό το συναίσθημα που από έλλειψη κοντεύει να μας γίνει συνήθεια και η αποφυγή του, να μας γίνει, εμμονή, σαν δήθεν προστατευτικό περίβλημα στις φοβίες μας, γενικά, και πιο ειδικά στο φόβο μη μας πούνε “ευαίσθητους”, και στο φόβο μη πας πούνε ότι… φοβόμαστε.
    Τι δεν έχει αυτό το κείμενο της Κας Κατερίνας Ανδρέου;
    Δεν έχει φόβο. Κι αυτό, προσωπικά εμένα, που παραδέχομαι, με γενναιότητα, ότι είμαι και φοβικό και ενοχικό άτομο, σήμερα που μπήκε εμβόλιμα στην ημέρα μου, έδρασε ως… εμβόλιο- είναι και επίκαιρη η λέξη- που θα κρατήσει όλη την ημέρα και ίσως και άλλες μέρες.
    Καλό θα ήταν, άγνωστή μας Κα Ανδρέου, να μας “εμβολιάζετε” πιο συχνά με τέτοια “ποιήματα”. Γιατί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πρόκειται για ποίημα. Και, παραφράζοντας τον μεγάλο ποιητή Τάσο Λειβαδίτη, ποίηση είναι όταν, όντας μακριά πχ από το Λεμονοδάσος, μπορείς να “ζωγραφίσεις” μια λεμονιά, για να κόψεις ένα πραγματικό λεμόνι, που μοσχοβολάει αιθέρια έλαια, στα χέρια και στις αισθήσεις σου.
    Με εγκάρδιο χαιρετισμό κι ευχαριστίες,
    ΑΑ

  2. Ευχαριστώ θερμά για την γενναιόδωρη κριτική!
    Όσο για το φόβο, με προβλημάτισε η αξία του, ιδιαίτερα μετά από μια περιπέτεια υγείας που επανέφερε τα στοιχεία του σύμπαντος στην πραγματική τους διάσταση. Εδώ είναι οι σχετικές σκέψεις για το θέμα:
    https://thenarratingproject.wordpress.com/2015/09/
    Με τιμή,
    Κατερίνα Ανδρέου

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Εγώ σας ευχαριστώ. Διάβασα με προσοχή το σύνδεσμο (Link στα… Ελληνικά) όπου επισημαίνεται η αδιαμφισβήτητη αξία τού “Φόβου”, ως… Φίλου. (Τα δύο Φ, ή ίδια Β’ κλίση, το γένος, ο αριθμός των γραμμάτων, δεν είναι τυχαία). Είναι- κατά τη γνώμη μου πάντα- εξαιρετικό αυτό το “ξετύλιγμα” νοηματικών περιπτώσεων που επιβεβαιώνουν αυτή την αξία.
    Και είναι άραγε τυχαίο που, τόσο το κείμενό σας όσο και ο σύνδεσμος που μας παραπέμπετε, συμπίπτει με ένα από τα τρίστιχα 17σύλλαβα (5/7/5) “χάι-κου”, που περιλάμβάνεται κι αυτό στο υπό έκδοση νέο βιβλίο μου “ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΕΧΝΗΣ”, και προσθέτει μια επιπλέον εκδοχή στα καταδεικτικά σημεία της ‘οξύμωρης’ φιλικής ιδιότητας του Φόβου, που, τόσο παραστατικά, περιγράφετε στο εν λόγω αρχείο σας!

    Τίτλος: ΑΝΙΑ
    Μεσ’ την έρημο
    της πλήξης, και ο φόβος
    είναι όαση.

    Με τιμή
    Άρις Αντάνης
    (arimari@otenet.gr)

    ΥΓ Διαβασα και τα άλλα κείμενά σας, (πολύ παραγωγικό διάλειμμα στην σημερινή ημέρα μου), που επιβεβαιώνει την άποψή μου, πως, κάθε μέρα, πρέπει να διαφέρει εμφανώς και εμπράκτως, επί τα βελτίω φυσικά, από την προηγούμενη. Σας ευχαριστώ και γι αυτό.

  4. Όχι δεν είναι βέβαια τυχαίο!
    Δεν θα είχα την ψευδαίσθηση ότι οτιδήποτε σκέφτηκα και έγραψα είναι πρωτότυπο, όλα έχουν σκεφτεί και γραφεί ήδη, είναι κομμάτια της σοφίας που απλά υπάρχει, και ο καθένας μετέχει ή όχι, κατ’ επιλογή ή κατά τύχη, με την συνάντησή του με τα τεκμήρια – πονήματα των μετεχόντων, στίχους, ποιήματα, πεζά, λαϊκές ρήσεις, έργα τέχνης διάσημα και άσημα, τοπικής, εθνικής ή παγκόσμιας εμβέλειας…
    Και αυτό το ίδιο δεν το σκέφτηκα φυσικά πρώτη, διαπιστώνω ότι αναφέρομαι στην Πλατωνική Μέθεξη στη Γνώση.
    Η στιγμή όμως της προσωπικής αποκάλυψης μιας «αλήθειας» είναι τόσο έντονη και ιερή, και η πρόκληση να εκφραστεί μέσα από νέους συνδυασμούς λέξεων και νοημάτων είναι τόσο λυτρωτική και απολαυστική, που δύσκολα μπορώ να την αγνοήσω.
    Αυτό είναι που με «υποχρεώνει» να γράφω και η λύτρωση και απόλαυση ενισχύεται περαιτέρω όταν το πόνημα βρίσκει αποδοχή. Ευχαριστώ!

    Με τιμή,
    Κατερίνα Ανδρέου

  5. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κα Ανδρέου, καλημέρα.

    Δυο λόγοι δικαιολογούν αυτή την επικοινωνία. Ο πρώτος, τα κοινά μας δεδομένα: επώνυμο και ιδιαίτερη πατρίδα. Ο δεύτερος, πιο πρακτικός, η παρότρυνση του συμπατριώτη
    κ. Άρι Αντάνη να διαβάσω το κείμενό σας “Νερό και Φωτιά” (13022019, Porosnews).

    ” … η ζωή μπορεί να συνεχίσει χωρίς φόβο.” γράφετε. Μια πρόσφατη εμπειρία μου με κάνει να υποστηρίζω ότι “η ζωή μπορεί να συνεχίσει και μετά τον φόβο”. Η διαχείρισή του είναι αυτό που δίνει το νόημά του. Μπορεί να γίνει πόρτα ελπίδας. Να μας οδηγήσει σε αντιλήψεις και συμπεριφορές αλλαγών και μεταστροφών στην ιεράρχηση αξιών και επιλογών. Ο φόβος βοηθάει, όταν αλλάζουμε. Ναί! Αλλά-ζούμε.

    Κα Ανδρέου, το κείμενό σας είναι αλήθεια. Η πιο μεγάλη, η ανάδειξη της αναντικατάστατης σημασίας του απλού και καθημερινού στη ζωή. Αυτό είναι το απαραίτητο “οξυγόνο” της χαράς (συμπτωματικά το Οξυγόνο είναι απαραίτητο και για το νερό και για τη φωτιά). Η φλογίτσα που γίνεται φλόγα υπάρχει στην αγάπη και στην ενσυναίσθηση και η πνοή που τη δυναμώνει είναι η ανάσα της παιδείας, της φιλίας και της οικογένειας.

    Σας χαιρετώ και εύχομαι να είστε πάντα δημιουργική.

    ΥΓ: Υπάρχει και κάτι άλλο κοινό. Η οικογένειά μου απαρτίζεται από την Κερασιά (σύζυγος), τον Γιώργο (γιος), τη Φανή (νύφη) και την ΚΑΤΕΡΙΝΑ (κόρη).

  6. Κύριε Ανδρέου καλησπέρα,
    Χάρηκα πολύ για τη γνωριμία και τις συμπτώσεις που μας οδήγησαν σε αυτήν.
    Πράγματι, μια απειλητική εμπειρία μπορεί να αποκαλύψει το απλό και προφανές μεγαλείο της ύπαρξης, που η ρουτίνα μιας -φαινομενικά τουλάχιστον- ανώδυνης διαβίωσης μπορεί να αγνοήσει.
    Αν έχετε όρεξη για περαιτέρω ανταλλαγή σκέψεων γύρω στο θέμα, στέλνω ένα ακόμα κείμενο που γράφτηκε μετά τη δική μου πρόσφατη τρομακτική εμπειρία, κατά την οποίαν αξιολόγησα και εκτίμησα το ρόλο του Φόβου (δείτε τον σύνδεσμο στο 2ο σχόλιο), και την σημασία της υπόστασης του Εχθρού, (https://thenarratingproject.wordpress.com/2015/08/04), για την άξια και αίσια συνέχιση της πορείας κατά και μετά τη “Μάχη”, και τελικά την απόλαυση του πορεύεσθαι, σε μάχες και εν ειρήνη.
    Σας χαιρετώ

  7. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Κατερίνα, χαιρετώ.

    Το θέμα γύρω από το οποίο κινείται ο “διάλογός” μας δικαιολογεί, ίσως, την κατάργηση της τυπικότητας της επικοινωνίας. Είναι, βλέπεις, απόλυτα βιωματικό, δηλαδή ενικού αριθμού. Φοβάμαι, πονάω, δοκιμάζομαι. Οι γύρω μου, ο πληθυντικός, βοηθούν ουσιαστικά και λυτρωτικά, αλλά δεν ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ. Η πρωτοβουλία αυτή, μονομερής από μεριάς μου, δεν ακυρώνει τη διακριτικότητα και τον σεβασμό, που χαρακτηρίζουν έναν ουσιαστικό και αποδοτικό διάλογο.

    Στο θέμα του “Φόβου” αναφερθήκαμε στα προηγούμενα σημειώματά μας. Επισημαίνω ξανά ότι, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει ὀτι “ξέρω τι με περιμένει” και βρίσκω δυνάμεις να σταθώ με θάρρος. Ο πριν φόβος δίνει μεγαλύτερη αξία στο μετά θάρρος. Με άλλα λόγια, ήρωας είναι αυτός που φοβάται και ξεπερνάει τους φόβους του. Και να θυμόμαστε πάντα ότι μιλάμε για ζητήματα στα οποία δεν υπάρχει αυτονόητο και αυταπόδεικτο. Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη είναι οι κόρες της Σοφίας. Τα γνωρίσαμε, άρα, γίναμε (;) σοφότεροι.

    Κατερίνα, στην απάντησή σου (για την ευγένεια της και την πρόσκληση για περαιτέρω διάλογο, ευχαριστώ) αναφέρεσαι σε “Εχθρό” και σε “Μάχη”. Να το δούμε λίγο αλλιώς; Θα με διευκολύνει να αναφερθώ στον Παναγιώτη. Σου τονίζω, εξαρχής, δυο συμπεράσματα: α)Πάντα υπάρχουν και χειρότερα και β)Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν (εννοώ οικονομικά, γιατί δεν ζούμε στη … Σουηδία) να ανταποκριθούν και “χάνουν άνευ αγώνος”.

    Δεν ένιωσα ποτέ ότι μάχομαι με έναν εχθρό. Και μάλιστα σε έναν αγώνα που έχει προδιαγεγραμμένο το αποτέλεσμά του. Έζησα διαβαθμίσεις ήττας και, ευτυχώς, “κέρδισα (;) στα σημεία”. Ευτυχώς, ναι ευτυχώς, αυτό που θεωρούσα, όπως όλοι μας, υγεία το έμαθα στην ουσία του και το κατέκτησα στην πραγματική του διάσταση. Ίσως, το κατέκτησα να είναι υπερβολικό ή και υβριστικό. Βρέθηκα, λοιπόν, σε μια νέα κατάσταση χαρισματικά (ο Θεός;) και χάρις στη φροντίδα που είχα γύρω μου. Κατάλαβα τι πάει να πει “αγάντα” και ποια σημασία έχει ο κάβος του. Ένας κάβος που πλέκεται με αγάπη, έγνοια, εμψύχωση, ματιές και δάκρυα. Ευτυχώς, ναι ευτυχώς, εκτός από την ιατρική είχα και τη φιλική και την οικογενειακή φροντίδα. Έτσι, ο στόχος να μην διαψεύσω και να μην διαψευστώ επιτεύχθηκε.

    Κατερίνα, είσαι κολυμβήτρια. Ο Άρις, συνομιλητής μας και πολυγραφότατος, στο “ΑΓΑΠΗ” του σημειώνει:”Όχι πνίγομαι. Κολυμπάω”. Μια ζωή αυτό ισχύει απαράβατα. Και επειδή μιλάω με Ποριώτες, ξέρουμε καλά ότι κολύμπι σημαίνει και … μακροβούτι ή και … πατητή.

    Κατερίνα, συνεχίζεις. Είσαι για τα βαθειά. Το κατάλαβα από τα κείμενά σου. Αυτά φανερώνουν πρόσωπο, όχι προσωπείο. Ένας άνθρωπος που τον ξέρεις πριν τον συναντήσεις. Γιατί αφουγκράζεται αυτό που η αλήθεια ψιθυρίζει. Πάντα ζώντας την “απόλαυση του πορεύεσθαι”. Όταν η πορεία γίνεται από ευχαρίστηση, είσαι νέος. Όταν γίνεται από υποχρέωση, γερνάς. Μάθαμε τι σημαίνει να θέλουμε και να μπορούμε να πορευόμαστε.

    Καλά κούλουμα και καλή Σαρακοστή.

    ΥΓ: Από χθες έχουμε μια νέα Ανδρέου. Την κόρη της Φανής και του Γιώργου. Και μια νέα … Ποριώτισσα.

Σχολιάστε