Κλασσικό τραγούδι και φέτος με τις “Καποδιστριακές Συναντήσεις” στον Πόρο



Στις 9 Αυγούστου του 2019 οι νέοι τραγουδιστές της όπερας με καταγωγή από τις χώρες που έχουν σχέση με το όνομα του Πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας – Ιωάννη Καποδίστρια,  συναντιούνται στην πλατεία Αγίου Γεωργίου του Πόρου για να συμπράξουν μουσικά σε μια συναυλία.

 

Ιδέα και καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος ανήκει στην Μήδεια Ιασωνίδου που έρχεται στον Πόρο από την Σλοβενία, όπου διοργανώθηκε ένα masterclass για νέους τραγουδιστές της όπερας όπου ήταν υπεύθυνη καθηγήτρια. Μερικοί από τους συμμετέχοντες θα ταξιδέψουν στην Ελλάδα, στον Πόρο,  για να τραγουδήσουν στο όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια.
Οι νέοι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην συναυλία προέρχονται από τις χώρες Ελλάδα, Ρωσία και Σλοβενία. Χώρες που έχουν ιστορική, πολιτική και πολιτισμική σχέση με το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια.

 

Οι ρίζες και το όνομα της οικογένειας Καποδίστρια είναι από την περιοχή της Ίστριας (Capo d’Istria) ,που βρίσκεται στη σημερινή Σλοβενία και σημαίνει  – ακρωτήρι της Ίστριας. Από εκεί η οικογένεια έρχεται στην Κέρκυρα το 1375.
Για τη Ρωσία το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια σημαίνει πολλά. Υπήρξε Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (1816 – 1822) συμβάλλοντας σημαντικά στα συμφέροντα της Ρωσικής εξωτερικής πολιτικής και της ιστορίας της χώρας. Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα. Ένας από πιο μορφωμένους ανθρώπους στην
εποχή του, πολιτικός, διπλωμάτης και  διανοούμενος με πολλές γνώσεις και ενδιαφέροντά.
Ως Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας από Ιανουάριο του 1828 έρχεται στον Πόρο που εγκατέστησε προσωρινά την έδρα της Κυβέρνησης του, και εργάζεται σκληρά υπέρ της Ελλάδας. Η ιδιαίτερη στρατηγική θέση του Πόρου βοηθάει τον Καποδίστρια στο να μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό το γεγονός για να προχωρήσει στις τόσο σημαντικές για την Ελλάδα κινήσεις. Από τα πρώτα θέματα που τον απασχολούσαν ήταν η καταχώρηση της ανεξαρτησίας της χώρας  και καθορισμός και διεύρυνση των συνόρων. Έτσι διοργανώνει τη συνάντηση των Συμμάχων στον Πόρο το Σεπτέμβριο του 1828 όπου και ορίστηκαν τα σύνορα του νεοσύστατου Ελληνικού  κράτους.
Σε λίγες μέρες από τότε ο Ι. Καποδίστριας δέχεται στην οικεία του στον Πόρο τον Ειδικό απεσταλμένο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας,  τον Μάρκο Βούλγαρη που του επέδωσε τα διαπιστευτήρια του.
Τα ιστορικά γεγονότα που  διαδραματίστηκαν εδώ στον Πόρο και έχουν σχέση με το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια καθιστούν λογικό το να μπορεί να ενταχθεί το νησί μας στο Δίκτυο των Καποδιστριακών πόλεων.
Οι ” Καποδιστριακές Συναντήσεις ” που διοργανώνονται στον Πόρο είναι πολύ καλή αφορμή να θυμηθούμε τα γεγονότα του παρελθόντος που έχουν σχέση με το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά και καλή ευκαιρία να συζητιούνται και τα ιστορικά συμπεράσματα όλων αυτών των γεγονότων για το καλό της Ελλάδας.

 

Η μουσική εκδήλωση “Καποδιστριακές Συναντήσεις ” πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Δήμου Πόρου στα πλαίσια του  ” Poros Arts Festival ” με την υποστήριξη από τη Χατζοπούλειου Δημοτικής  Βιβλιοθήκης του Πόρου. Με την εκδήλωση αυτή δίνεται η δυνατότητα οι Ποριώτες και οι επισκέπτες του Πόρου να παρακολουθήσουν ένα γεγονός υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου. Επίσης,  οι νέοι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην συναυλία έρχονται εδώ για να γνωρίσουν το νησί μας και να μεταφέρουν τις όμορφες εντυπώσεις στις χώρες τους.

Την εκδήλωση υποστηρίζουν:
Το κατάστημα ” Artichaut ” και ” Regatta ” cocktail bar




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Aris Adanis says:

    ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΠΟΛΗ Ο ΠΟΡΟΣ;
    ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ KAI … ΠΟΛΙΤΙΚΗ

    Γράφει ο Άρις Αντάνης
    «…Ελπίζω, ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν, θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι, εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις Δημόσια Υπουργήματα, δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμόν του υψηλού Υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί ούτοι, πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.
    Εφόσον τα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν.» (Ιωάννης Καποδίστριας, Δ’ Εθνοσυνέλευσις)

    Το κείμενο που ακολουθεί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κάτι μεταξύ σχολίου σε κείμενο άλλου αρθρογράφου, βιβλιοπαρουσίασης και χρονογραφήματος. Τελικά μπορεί να μην είναι τίποτα από τα τρία αυτά είδη γραφής και να είναι απλώς μια συμπτωματική καταγραφή σκέψεών μου, με την ευκαιρία της παρούσας ανάρτησης στο Porosnews της ανακοίνωσης για την αποψινή, σπουδαία- κατά τη γνώμη μου- και ξεχωριστή εκδήλωση. Ας το κρίνουν οι αναγνώστες του παρόντος κειμένου, που εκθέτω ως σχόλιο, διότι, ως άρθρο, πρέπει να περάσει και από κάποια… κύματα. Βλέπετε δεν διαθέτω facebook, ούτε δική μου ιστοσελίδα για να αναρτώ ό,τι και όποτε μου… «γουστάρει» – συγγνώμη για την έκφραση. Η επιλογή να μην έχω αυτά τα λεγόμενα «σόσιαλ μίντια» είναι δική μου, διότι προσωπικά είμαι κατά του facebook και των διαφόρων προσωπικών Blogs. Αντίθετα είμαι υπέρ της προσωπικής, επώνυμης ηλεκτρονικής (e-mail) αλληλογραφίας για την ανταλλαγή απόψεων, μέσω μέσων ενημέρωσης, όπως το Porosnews, στον τόπο μας, και πολλά άλλα, σε όλην την Ελλάδα
    Όταν βέβαια δεν υπάρχει ανταπόκριση, κατ’ ανάγκη καταφεύγω σε σχόλια, που πάντα προτιμώ να είναι ευμενή, αλλά κάποιες φορές με θάρρος και παρρησία, αλλά κυρίως με σεβασμό και ευπρέπεια, θίγω, καλοπροαίρετα, τυχόν «κακώς κείμενα». Κυρίως όταν διαπιστώνω αδικίες σε βάρος συνανθρώπων μας, και πιο κυρίως όταν ο άκρατος και ασυγκράτητος φανατισμός, αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης βλακείας, όπως την περιέγραψε ο Αϊνστάιν. Κι αυτό επειδή τόσος φανατισμός κρύβεται στα, γεμάτα από θαμμένες νάρκες, χωράφια του φασισμού.
    (Υδροκεφαλική εισαγωγή, ομολογώ και ζητώ συγγνώμη, αφού το θέμα μας είναι ο Καποδίστριας, αλλά και πολιτική των Ελλήνων, ένα μήνα μετά τις τελευταίες Εθνικές εκλογές, για τις οποίες ακούω καθημερινά αλλά και διαβάζω -και πρόσφατα μάλιστα- πολλά και περίεργα φληναφήματα επιδόξων αρθρογράφων που, ως συνήθως, είναι και εκτός θέματος.)
    Με αφορμή, λοιπόν, την αποψινή εκδήλωση αλλά και ένα άρθρο του αείμνηστου Γιώργου Κ. Αθανασίου – μην αμφιβάλεις, Γιωργάκη, αρκετοί φίλοι σου δεν σε ξεχνάμε- που είχε αναρτηθεί στις 27 Αυγούστου 2015, με τίτλο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΠΟΛΗ Ο ΠΟΡΟΣ;», αρχικά θα ήθελα να μου επιτραπεί να υποβάλλω και εκ των υστέρων τα ταπεινά εύσημά μου προς τον εκλιπόντα αρθρογράφο, γι αυτό το πολύ καλοβαλμένο και καλογραμμένο κείμενο, σχετικό με τον Ιωάννη Καποδίστρια και τη σχέση του με την ιδιαίτερη πατρίδα μας, τον Πόρο.
    Μέσα από ντοκουμέντα σαν αυτά που αναφέρονται σε αυτό το κείμενο, αλλά και από άλλες πηγές (βλ. ομιλίες κ. Γιάννη Μανιάτη και βέβαια του επίσης αείμνηστου Σαράντη Καργάκου κλπ), καθώς και από δικές μου προσωπικές έρευνες, συζητήσεις, ακόμα και συναισθήματα για την τρέχουσα πολιτικο-οικονομικο-κοινωνική κατάσταση στην Ελλάδα, «άδραξα» την ευκαιρία, το παρόν σχόλιο, να περιλαμβάνει ένα μικρό και έκτακτο αφιέρωμα στον Ιωάννη Καποδίστρια, του οποίου το αίμα πληρώνουμε όλοι μας σήμερα, όπως πολύ σωστά είχε παρατηρήσει ο Γιώργος Αθανασίου.
    Θυμάμαι ότι μετά την ανάγνωση του άρθρου του Γιώργου Αθανασίου είχα ζητήσει από τη Diasporic Literature Spot (Μελβούρνη) να οργανώσει ένα αφιέρωμα στον Καποδίστρια και το αίτημά μου είχε γίνει αποδεκτό, σε αντίθεση με άλλες συναφείς πολιτιστικές σκέψεις μου για τον Πόρο, που απευθύνονται, εγκαίρως, αρμοδίως και δεόντως, απ’ ευθείας προς την ίδια την ιδιαίτερη πατρίδα μου, τον Πόρο, και που, όμως, δεν θέλω να πιστέψω ότι αγνοούνται παραδειγματικά, αλλά -ίσως- ξεχνιούνται κάπου, μπροστά στις άλλες, «πολύ πιο σοβαρές», όπως αυτές αξιολογούνται αρμοδίως, προτεραιότητες. Αλλά αυτό που πρέπει -ίσως- να υπογραμμίσω, εν προκειμένω, ως ενθαρρυντικό, και παρήγορο, είναι αυτό το… «ίσως»: Ίσως…)
    <<>>
    Το άρθρο του Γιώργου Αθανασίου, λοιπόν, είναι πράγματι σήμερα πιο επίκαιρο, από κάθε άλλη φορά, στα τελευταία 40 χρόνια. Ακριβώς έτσι επίκαιρο, εξάλλου, είναι και το αφιέρωμα που έκανε το Diasporic Literature spot, στον Ιωάννη Καποδίστρια.
    Δεν θα κάτσω τώρα να εξηγήσω γιατί είναι επίκαιρο, υποτιμώντας νοημοσύνες, αλλά θα επισημάνω ότι συνήθως μόνο οι σκεπτόμενοι άνθρωποι που δεν ανήκουν σε κόμματα και παρατάξεις, που δεν φανατίζονται, που δεν θεωρούν ότι το κόμμα τους είναι ακόμα μια ποδοσφαιρική ομάδα και δεν την αλλάζουν με τίποτα -ακόμα κι αν πάει στον πάτο- φτάνουν να εκφράσουν μια μεγάλη δυσκολία που αντιμετωπίζουν. Ποια είναι αυτή η δυσκολία, που λείπει από πολλούς άλλους – όχι λίγους δυστυχώς- παρατρεχάμενους, γλειψιματίες, χαμερπείς και δουλοπρεπείς συνανθρώπους μας, που προσβλέπουν σε ατομικό –τομαριστικό, πολλάκις- όφελος, αλλά ίσως και σε απλή φασιστική ανοησία, διότι όπως γνωρίζουμε πολύ καλά, ο φασισμός προσβάλλει μόνο τους ατελείς ανθρώπινους οργανισμούς.
    Αναρωτιούνται λοιπόν οι άμοιροι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι, και μόνον αυτοί-ευτυχώς δεν είναι λίγοι κι αυτοί, αλλά θα μπορούσαν, μετά τα δεινά που έχουμε υποστεί, να είναι περισσότεροι:
    Ποιον να ψηφίσω; Ποιον να επιλέξω από όσους «κατεβαίνουν» στις εκλογές, ως υποψήφιοι; (Άραγε γιατί λέμε «κατεβαίνουν»; Δεν είναι τυχαίο το ρήμα. Είναι; Άκου, κατεβαίνω!…)
    Τι να ψηφίσω, ρε φίλε; Ποιο κόμμα και ποια παράταξη; Και από το κόμμα ή την παράταξη που θα διαλέξω τελικά ποιον υποψήφιο να ψηφίσω; (Να πάλι, δίπλα στο «κατεβαίνω», άλλη μια λέξη που δηλώνει πτώση: «Υπο- ψήφιος».) Ποια ονόματα να διαλέξω; Σάμπως ξέρω αν αξίζουν; Μήπως έχω γνώση των προσόντων τους; Κάνουν για πολιτικοί; Έχουν περάσει κάποια ειδική σχολή εξειδίκευσης, στην πολιτική, όπως ακριβώς περνάνε άλλοι επαγγελματίες, γιατί και αυτοί επαγγελματίες είναι. Οι περισσότεροι είχαν άλλο επάγγελμα αλλά προφανώς δεν το αγαπούσαν. Πχ Ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητές, αλλά και γιατροί, δημοσιογράφοι, άσχετοι… Να βάλω ονόματα; Μήπως δεν τα ξέρουμε όλοι; Μα το ζήτημα των μη σκεπτόμενων ψηφοφόρων είναι ότι το μόνο που ξέρουνε για αυτούς, είναι ότι τους… ξέρουνε. Και όχι από τα καλά τους έργα, αλλά κυρίως από κάτι «εργάκια» -ακόμα και σκανδαλάκια- στην τηλεόραση, στις “show-biz”, σε εκπομπές της κακιάς ώρας, σε σειρές χειρίστης υποστάθμης (εδώ ταιριάζει το «υπό»). Αυτά περί μη σκεπτομένων ψηφοφόρων.
    Οι σκεπτόμενοι ψηφοφόροι εξ άλλου, ζούνε άλλο δράμα: Δεν μπορούν να αποφασίσουν. Δεν μπορούν να διαλέξουν. Είναι προβληματισμένοι. Δεν βρίσκουν αξιόλογους υποψήφιους, που να μπορούν να στέκονται κάπως ψηλότερα από τους ψηφοφόρους. Να διαθέτουν ήθος, αφιλοκέρδεια, ανιδιοτέλεια, πραγματική αγάπη για την πατρίδα, εθελοντισμό, αξιοπρέπεια, ακεραιότητα, ίσως-ίσως και μια φιλόδοξη πρόθεση υστεροφημίας. Να αφήσουν κάτι καλό, ρε παιδί μου, στον τόπο, να τους θυμούνται, και να μην μας αφήσουν «στον τόπο», από αδιαλλαξία και μισαλλοδοξία.
    Κι έτσι αναγκάζονται, οι σκεπτόμενοι, επειδή δεν είναι α-πολιτικά άτομα κι επειδή κάθε φορά μια νέα ελπίδα φυτρώνει στην καρδούλα τους, να ψηφίζουν χρησιμοποιώντας τη μαθηματική μέθοδο της «δια της εις άτοπον απαγωγής» ή αν προτιμάτε την αρχαία ρήση, που λέει: Εκ πολλών κακών το μη χείρον βέλτιστον!
    <<>>
    ‘Εχουμε ήδη προείπει, ότι το παρόν σχολιαστικό κείμενο της αποψινής εκδήλωσης «Καποδιστριακά», που σε μας τους επισκέπτες της ιστοσελίδας Porosnews μπορεί, εκτός του ότι φαντάζει παραπονεμένα ασχολίαστο, να εκληφθεί και ως συμπληρωματική βιβλιοπαρουσίαση, που όμως είναι σε συνάφεια με τις τρέχουσες πολιτικές συγκυρίες, αλλά και με το κλασικό πλέον παράδειγμα του Ιωάννη Καποδίστρια.
    Αυτές τις μέρες, εκτός από το άρθρο του Γιώργου Αθανασίου (ας έχει την τιμητική του σήμερα), ξαναδιαβάζω το βιβλίο του που είχε κυκλοφορήσει το 2014, με τίτλο:
    «ΠΟΡΟΣ, ΤΡΟΙΖΗΝΑ, ΜΕΘΑΝΑ, με το βλέμμα των περιηγητών.»
    Για τα βιβλία με ιστορικά δεδομένα και στοιχεία, όλοι γνωρίζουμε ότι μία και μόνο ανάγνωση, που ειδικά για τους Ποριώτες συγγραφείς μπορεί να γίνει από εμάς τους συντοπίτες και από απλή περιέργεια, δεν αρκεί, για να μπορεί ο αναγνώστης να εντρυφήσει στα ντοκουμέντα που παρατίθενται, να τα συγκρατήσει στη μνήμη του ή να κρατήσει και κάποιες σημειώσεις, αλλά και να ανατρέχει σε αυτά κάθε φορά που του χρειάζονται για δικά του πονήματα, για συζητήσεις, διαλέξεις και συγκρίσεις, αναφορές, ακόμα δε και απλή αιτιολόγηση των σημερινών συμπεριφορών των Νεοελλήνων, και βέβαια του εαυτού μας του ίδιου.
    Πονήματα όπως αυτό του Γιώργου Αθανασίου, εκτός από την επιμελημένη «πανόδετη» έκδοση και την καλαισθησία, που όμορφα κοσμεί τα ράφια της βιβλιοθήκης μας, είναι ικανά να συνεπικουρήσουν την ανάγκη να επιλέξουμε τους πιο κατάλληλους ανθρώπους, για τη σωστή διακυβέρνηση αυτής της πολύπαθης και αγαπημένης μας πατρίδας, της Ελλάδας. Και βέβαια αυτό ισχύει και για την ιδιαίτερη μας πατρίδα μας, που δεν είναι παρά μια σμικρογραφία του Ελληνικού Κράτους.
    <<>>
    Το βιβλίο του Αθανασίου, λοιπόν, μαζί με άλλες πηγές και εμπειρίες, μας δίνουν εμφανώς μια συνισταμένη υγιούς προβληματισμού για τις επιλογές μας.
    Με αυτές τις σκέψεις βρίσκω κι εγώ σήμερα την ευκαιρία, με τη δέουσα συστολή και τη συγγνώμη μου, να προτρέψω, όσους έχουν ήδη αυτό το βιβλίο, να το ξαναδιαβάσουν και όσους δεν το έχουν να το αποκτήσουν. Είναι καλοκαιράκι, Αύγουστος 2019, απόψε έχει στην πλατεία Αγίου Γεωργίου Πόρου, τη θαυμάσια εκδήλωση «Καποδιστριακά», ο χώρος δεν χωράει πολύ κόσμο, αλλά είναι ωραίος, ας είμαστε στην ώρα μας, κι ας μη φύγουμε πριν την ώρα μας, ως συνήθως, δηλαδή πριν τελειώσει η εκδήλωση και, πριν πάμε, ας ξεφυλλίσουμε λίγο και το βιβλίο του εκλιπόντος φίλου μας που έκανε τόσο κόπο για να το γράψει και να μας αφήσει χρήσιμα στοιχεία και ντοκουμέντα.
    Και βέβαια μέχρι τις επόμενες εκλογές που ευχόμαστε να μην γίνουν πριν από τέσσερα (4) χρόνια, προλαβαίνουμε να αντλήσουμε μέσα από κάτι τέτοια βοηθήματα, χρήσιμα συγκριτικά στοιχεία και να αποκρυσταλλώσουμε κάποια βοηθητική άποψη, με έμμεσο τρόπο -που είναι και ο πιο σωστός- ώστε, πρώτα ο Θεός, κι έχοντας την υγεία μας και σώας τας φρένας, ΟΛΟΙ, μηδενός εξαιρουμένου και ανεξαρτήτως ηλικίας, την επόμενη φορά να κάνουμε τις επιλογές μας, όχι σύμφωνα με την κρίση που νομίζουν ότι κρίνουν οι διάφοροι… αδιάφοροι, αλλά σύμφωνα με τη δική μας κριτική, προς όλους, αλλά κυρίως προς αυτούς που ψηφίζουμε. Διότι το σωστό είναι να έχουμε απαιτήσεις αποκλειστικά και μόνο από αυτούς στους οποίους προσφέρουμε την ανεκτίμητη ψήφο μας. (Από αυτούς που δεν ψηφίζουμε τι απαιτήσεις να έχουμε;) []
    Αριστείδης Παναγ. Αντάνης
    (Εκ Πόρου ορμώμενος)

Σχολιάστε