Καλλικράτης και Τροιζηνία



Γράφει ο Τάσος Γκούμας – 

 

(Το κείμενο γράφτηκε αμέσως μετά τον ”Καλλικράτη”, πριν σχεδόν 10 χρόνια και δημοσιεύεται αυτούσιο, χωρίς προσαρμογές)

 

Λίγες δεκαετίες πίσω, πριν ακόμα ιδρυθεί η ΔΕΗ, στον Πόρο υπήρχε η ‘’Ηλεκτρική’’. Για όσους δεν την πρόλαβαν, ήταν ένα εργοστάσιο που παρήγε ηλεκτρικό ρεύμα για Πόρο και Γαλατά. Την ίδια εποχή, η χερσαία Τροιζηνία εφοδίαζε με νερό τον Πόρο, όπως κάνει και σήμερα.

 

Τότε λοιπόν οι σχέσεις των δημοτικών αρχόντων Πόρου – Γαλατά, μπορούσαν να συνοψισθούν ως εξής: Ο μεν κοινοτάρχης του Γαλατά απειλούσε τον δήμαρχο Πόρου ότι ‘’θα του κόψει το νερό’’ ο δε δήμαρχος Πόρου απειλούσε τον κοινοτάρχη Γαλατά ότι ‘’θα του κόψει το ρεύμα’’.

 

Τόσο καλά από τότε. Υπήρχε τότε και μια αντιπαράθεση μεταξύ των κατοίκων των δύο οικισμών που προερχόταν από την διαφορετική καταγωγή των πληθυσμών. Εγώ αποκαλούσα τον ξάδελφό μου Γιώργο Σ. ‘’βλάχο’’, και αυτός με αποκαλούσε ‘’γκαβέ’’ (=τυφλό, κουτό). Επειδή είμαι κατά 25% βλάχος και 50% αρβανίτης έχω ευχέρεια να τα πηγαίνω καλά και με τις δύο ράτσες.

 

Οι δεκαετίες όμως πέρασαν και οι διαφορές εξαλείφθηκαν ανάμεσα στους πληθυσμούς. Τα παιδιά πηγαίνουν μαζί σχολείο, οι δουλειές είναι κοινές, κόσμος μπαίνει και βγαίνει, οι αρβανίτες του νησιού απωθήθηκαν στα ενδότερα και όλα ισορρόπησαν.Εκτός αυτών η στήριξη του ενός μέρους προς το άλλο εξελίχθηκε.· Το νερό, που χρειάζεται η αυξανόμενη, όλα αυτά τα χρόνια, τουριστική δραστηριότητα του Πόρου εξασφαλίζεται από το δήμο Τροιζήνας.

 

Δημιουργήθηκαν κοινές υποδομές, δίκτυο αποχέτευσης, που θα μπορούσε μετά τον βιολογικό καθαρισμό και με πρόσθετη επεξεργασία, να ξαναχρησιμοποιηθεί σαν αρδευτικό νερό, επιστρέφοντας στον κάμπο από όπου αντλήθηκε, συμβάλλοντας έτσι στην αντιμετώπιση ενός βασικού προβλήματος που απασχολεί συνολικά την επαρχία, και που αφορά την εξασφάλιση και καθαρού πόσιμου νερού για την υγεία του κόσμου και αρδευτικού ώστε να μην μπαίνει η θάλασσα μέσα στα χωράφια.

 

Η συγκοινωνία με τον Πειραιά, άλλοτε, γινόταν αποκλειστικά δια θαλάσσης· τώρα τα πράγματα άλλαξαν και με την διάνοιξη του δρόμου Καλλονής-Επιδαύρου, καθώς και με την ελάττωση των δια θαλάσσης δρομολογίων των συμβατικών καραβιών, η συμβολή στην συγκοινωνία με τον Πειραιά, μέσω της περιοχής του δήμου Τροιζήνας γίνεται αναγκαιότερη.

 

Η συγκοινωνία ανάμεσα στον Πόρο και στο Γαλατά, που τώρα θα γίνεται με πολλά φέρυ και με πολλές βάρκες, άνετα χαρακτηρίζεται ως αστική.Το λιμάνι βέβαια αποτελεί τον κύριο ενοποιητικό παράγοντα.  Αν φανταστούμε προς στιγμήν, ότι η απόσταση Πόρου – Πελοποννήσου δεν ήταν 150μ. αλλά 2-3μίλλια, τότε, δεν θα ήταν δυνατός ο σχηματισμός κανενός από τους δύο απέναντι οικισμούς λόγω της μη ύπαρξης λιμανιού, όπως συμβαίνει σε όλα τα νησιά.

 

Οι οικισμοί των νησιών αναπτύσσονται εκεί που υπάρχει λιμάνι· όπου βρίσκουν καταφύγιο βάρκες, καΐκια, καράβια. Άλλωστε η αναγκαιότητα ο Πόρος να διατηρεί υπό την διοικητική του αρμοδιότητα τμήματα του χερσαίου χώρου της Πελοποννήσου, μαρτυρά, επαγωγικά, και την οργανική σύνδεση των δύο μερών.

Όπως βλέπεις στο συνημμένο διάγραμμα, είναι μισός νησί και μισός χερσαίος.Όλα δηλ. οδηγούν σε ένα αναπόσπαστο χωροταξικό και γεωφυσικό σύνολο. Η συνένωση των δύο δήμων θα έχει πολλαπλά ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την περιοχή, αρκεί να νοιώσουμε ότι δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ανάμεσά μας. Ότι το τάδε έργο γίνεται εκεί και όχι εδώ.

 

Πρόκειται για λάθος, αν η αντίληψη αυτή επικρατήσει. Τις τελευταίες τετραετίες στο Γαλατά, δημιουργήθηκαν υποδομές που το μέγεθός τους ανά κάτοικο, σπάνια απαντάται στη Χώρα και η πραγματοποίηση των οποίων είναι αποτέλεσμα του δυναμισμού και της τεχνογνωσίας του Δημάρχου και δημοτικών συμβούλων.

Η επέκταση του σχεδίου πόλης του Γαλατά είναι από τις δυσκολότερες προσπάθειες που έχει αναλάβει ο δήμος Τροιζήνας που ξεπερνάει, ένα-ένα, τα πολύ δύσκολα προβλήματα που συναντάει.

Θα ήθελα να αναφερθώ και στο επίτευγμα της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων του Γυμνασίου Γαλατά, η οποία φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις τις οποίες χαίρονται όλοι οι Τροιζήνιοι, όπως, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, εκδηλώσεις εθνικών γιορτών και σε άλλες, όπως την σπάνια εκδήλωση για την αδελφοποίηση του Δήμου Τροιζήνας με την κοινότητα Φιλιάς Κύπρου, που βρίσκεται στην κατεχόμενη περιοχή της Μόρφου.

Βέβαια, το ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση τέτοιων και άλλων θεμάτων προϋποθέτει ενιαία αντίληψη του χώρου και όχι μονομέρεια, όπως συμβαίνει όταν η οικονομία στηρίζεται μονομερώς σε έναν κλάδο, όπως ο τουρισμός ή η Γεωργία.

Mονομερής οικονομική εξάρτηση από τον τουρισμό, σημαίνει και πιο βαθιά υπόκλιση όταν προφέρουμε αυτό το ‘’yesplease’’. Σημαίνει ουσιαστικά δυστυχώς και τυπικά, πώληση των φυσικών καλλονών, μαζί με το έμψυχο υλικό, στους ξένους.Να, τώρα ζητάνε και τα νησιά μας να αγοράσουν.

Μια ισχυρή πρωτογενής παραγωγή συνοδευόμενη με μεταποίηση, βιοτεχνία, και διάθεση των μοναδικών, λόγω κλίματος, αγροτικών προϊόντων, στην διεθνή και εγχώρια αγορά, αποτελεί ασπίδα ενάντια στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας, που γίνεται σήμερα και αποτελεί ντροπή για μας και κακή υποθήκη για τα παιδιά μας.Ας μην παραβλέπουμε την μελλοντική συμβολή στον τουρισμό, της πολύ σπουδαίας και ακόμα ερευνούμενης ιστορίας και των αρχαιολογικών χώρων του Δ.Δ. Τροιζήνας και της προσβασιμότητας στους μοναδικούς αρχαιολογικούς χώρους της Επιδαύρου κ.λ.π. που εξασφαλίζεται, και αυτή, με την χερσαία συγκοινωνία μέσω του δήμου Τροιζήνας.

Η πρόσβαση στο άγριας ομορφιάς ηφαίστειο των Μεθάνων επίσης περνάει από τον δήμο Τροιζήνας.Όσον αφορά τον τουρισμό, ο παραθαλάσσιος δεν είναι ο μόνος. Η επαρχία μας που είναι και νομοθετικά αναγνωρισμένη ως ‘’εξαιρέτου φυσικού κάλλους’’ Φ.Ε.Κ. 849/25-Σεπτ-1979, προσιδιάζει στην ανάπτυξη και ορεινού τουρισμού – τι φανταστική θέα από τις Αδέρες – και αγροτοτουρισμού.

Πρόκειται για άλλου είδους τουρισμό· το διάβασμα ενός βιβλίου σε ένα προσαρμοσμένο στο περιβάλλον κατάλυμα στο βουνό, το άκουσμα ενός μουσικού κομματιού, το περπάτημά στο βουνό έχει μια άλλη ποιότητα και για τον επισκέπτη και για τον ντόπιο επιχειρηματία. Αυτό βέβαια δεν ταιριάζει με την μετατροπή της κορυφογραμμής των Αδερών σε βιομηχανική ζώνη.Ας πάμε και στο μέλλον.

Σε ένα σχεδιασμό για την μελλοντική ανάπτυξη της επαρχίας, που θα χωρούσαν νέοι οικισμοί στον Πόρο;Ήδη έχουμε φτάσει, απ’ ότι ξέρω, το όριο κορεσμού. Στον χερσαίο χώρο χωρούν. Οικισμοί Β’ κατοικίας και παραθεριστικοί, με σύγχρονους όρους δόμησης, όπως πρότεινε πριν 25 χρόνια το υπουργείο χωροταξίας με την εμπνευσμένη ηγεσία του αείμνηστου Αντώνη Τρίτση, τον οποίον αναθεματίζουν άδικα, με την πρόταση για θεσμοθέτηση Ζωνών Οικιστικού Ελέγχου, πρόταση που όμως τότε απορρίφθηκε από το σύνολο της χερσαίας Τροιζηνίας μειοψηφούντος, προς τιμήν του, του τότε δημάρχου Πόρου.

Τεράστιο λάθος η τότε απόρριψη.

Η αιτιολογία της απόρριψης της πρότασης ήταν ο περιορισμός της εκτός σχεδίου δόμησης. Να μην χαθεί ο χαρακτήρας του οικοπέδου, στην υψηλής παραγωγικότητας γη. Μετά από 25 χρόνια, και ασκημαίνουμε το περιβάλλον, με την άναρχη δόμηση, και τη Γεωργία δεν οργανώνουμε σωστά. Δεν είναι το μόνο λάθος.

Πριν 5-6 χρόνια στη Χατζοπούλειο τέως δημοτικός άρχων δήλωνε ευθαρσώς ότι ‘’κάναμε λάθος, καταστρέψαμε το Ασκέλι’’.Μπορεί τώρα να διορθώσει κανείς τέτοια λάθη; Δεν διορθόνωνται.

Έρχεται η σειρά του Λεμονοδάσους.

Αν συνεχιστεί η πορεία που βρίσκεται σε εξέλιξη, σε λίγο θα βρεθεί κάποιος που θα πει, ‘’ κάναμε λάθος καταστρέψαμε το Λεμονοδάσος’’. Το ίδιο θα συμβεί αν αφήσουμε να μετατραπεί η κορυφογραμμή στις Αδέρες σε βιομηχανικό πάρκο.

Εννοώ για την, από τώρα, καταδικασμένη σε αποτυχία εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Η υπουργός περιβάλλοντος ένα μήνα πριν, τον Φλεβάρη του 2010, στο νομοσχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, πρότεινε να μειωθεί η παραγωγή ενέργειας από φωτοβολταϊκά έως 20%, και αύξανε τις τιμές στα χερσαία Αιολικά κατά 10% και στα υπεράκτια Αιολικά κατά 50%!!!

Ακόμα και τα συνήθως δυσκίνητα υπουργεία κατάλαβαν τα προβλήματα που δημιουργούν οι χερσαίου τύπου Α/Γ, και μάλιστα σε περιοχές εξαιρέτου φυσικού κάλους όπως η δική μας. Το MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασσαχουσέτης), αναγνωρίζοντας την οπτική όχληση, εφαρμόζει εδώ και πολλά χρόνια τεχνολογίες ναυπηγικής για την κατασκευή θαλάσσιων ανεμογεννητριών. (Πηγή: Συνέντευξη του καθηγητή του ΜΙΤ κ. Παύλου Σκλαβούνου στον δημοσιογράφο Κώστα Δεληγιάννη)

Το ίδιο και χώρες όπως Αγγλία, Δανία, Η.Π.Α. και εταιρείες πετρελαιοειδών έχουν στραφεί σ’ αυτό τον τύπο.

Πηγή: http://www.ecocity.gr/main.php?cat=65&art=1218

Το ΕΜΠ σε μελέτη του διαπιστώνει ότι: ‘’Παρά το γεγονός ότι τα υπεράκτια αιολικά πάρκα αντιστοιχούν σήμερα στο 0.4%μόνο της παγκόσμιας εγκατεστημένης ισχύος στη στεριά, οι τελευταίες εξελίξεις στην αιολική τεχνολογία οδηγούνταιαπό την αναδυόμενη υπεράκτια αγορά.’’

Πηγή: http ://www.qualitynet.gr/displayITM 1. asp ? ITMID =61105

Εμείς εδώ τι θα κάνουμε;Και στο γεωργικό τομέα, η κατάληξη της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Τροιζηνίας. Λάθος. Δεν είναι τωρινό.Είχε ξεκινήσει πριν 15 πάνω-κάτω χρόνια. Και φταίμε όλοι γι αυτό.
Μόνο που μερικοί το καταλάβαμε νωρίς. Οι πιο πολλοί δεν το έχουν καταλάβει ακόμα.

Τα λάθη πληρώνονται πάντα.Γιατί αναφέρομαι σε μερικά μεγάλα προβλήματα και τι σχέση έχουν αυτά με τον ‘’Καλλικράτη’’· γιατί νομίζω ότι η συγχώνευση των δήμων δεν είναι μόνο ένα ζήτημα που έχει σχέση με την εσωτερική λειτουργία και το κόστος της αλλά αφορά τον προβληματισμό την αντιμετώπιση και τον σχεδιασμό θεμάτων κλίμακας, που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μικροί δήμοι.

Έτσι λοιπόν ο σχεδιασμός για την ορθολογική ανάπτυξη της επαρχίας Τροιζηνίας μπορεί να επιτευχθεί, έστω και με καθυστέρηση, μόνο όταν ο χώρος αντιμετωπισθεί σαν ενιαίος, όπως και είναι, ασχέτως της διοικητικής διαίρεσης, η οποία πολλές φορές δεν είναι απότοκος προβληματισμού για το καλό της κοινωνίας, αλλά προσωπικών συμφερόντων..

Η περίπτωση του δήμου Πόρου δεν ήταν στο μυαλό του νομοθέτη, όταν θεσμοθετούσε, ότι τα νησιά μπορούν να αποτελέσουν αυτόνομους δήμους. Αντίθετα αν τα νησιά της χώρας είχαν τέτοια οργανική σύνδεση, αναπόσπαστα εξαρτώμενα από χερσαία περιοχή, θα ήταν διατυπωμένος εντελώς αντίθετα. Δηλ θα ζητούσε την διοικητική ένωση με την αντίπερα όχθη ώστε τα κοινά προβλήματα να αντιμετωπίζονται ενιαία και ο σχεδιασμός να γίνεται από ένα διοικητικό κέντρο.

Η διοικητική διαίρεση αποτελεί ένα μεταβαλλόμενο και υπαγορευόμενο από διάφορες μεταβλητές, που δεν εξαρτώνται πάντα από σταθερούς γεωφυσικούς και οικονομικούς παράγοντες.Π.χ. η ‘’απόσχιση’’ του Γαλατά από τον ενιαίο, τότε, δήμο Πόρου, που έγινε το 1957, δεν είναι φανερό για ποιους λόγους έγινε, παρά μόνο αν οι τότε δημοτικοί άρχοντες εφάρμοζαν διακρίσεις σε βάρος του ενός οικισμού ή υπήρξαν φιλοδοξίες προσώπων. Οι καιροί όμως έχουν δημιουργήσει και αυξημένες δυνατότητες και μεγάλα προβλήματα και αδήριτες ανάγκες, που δεν αντιμετωπίζονται με αγκυλώσεις.

Απαραίτητη η επιλογή κατάλληλων ανθρώπων με ευρύ ορίζοντα, που να μην αλλοιθωρίζουν προς οπουδήποτε.
Στην περιοχή μας ζουν άνθρωποι, αποστασιοποιημένοι από τα κοινά που έχουν επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τέτοια θέματα· το παρόν ας είναι ερέθισμα για τη δική τους συμβολή.Επειδή σαφώς και θα υπάρχουν αντίθετες απόψεις ωφέλιμο θα ήταν να διατυπωθούν.

 

Με ενωτική διάθεση

Τάσος Γκούμας




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Τάσος Γκούμας says:

    Το θέμα έχει ανακινηθεί από φημολογούμενη ”συμφωνία” Δημάρχου Τροιζηνίας – Μεθάνων με τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου. Ο Δήμαρχος μήπως υποβιβάζεται του αξιώματός του αν καταδεχτεί να ενημερώσει για το θέμα τους δημότες του;

Σχολιάστε