Η παρουσίαση του βιβλίου του Σωτήρη Μπουλντούμη με τίτλο “Οι τελευταίοι Ραγιάδες”



Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου – 

Πριν από 2 ημέρες έγινε στον Πειραιά η παρουσία του βιβλίου του Σωτήρη Μπουλντούμη με τίτλο “Οι τελευταίοι Ραγιάδες” από την Φιλολογική Στέγη Πειραιά και τον εκδοτικό οίκο Σαβάλλα.

Πριν ένα χρόνο είχα διαβάσει το δοκίμιό του και είχα γράψει την κριτική μου, σήμερα την επαναλαμβάνω γιατί πιστεύω ότι αξίζει.

Όταν έπιασα στα χέρια μου τις «Μαγικές στιγμές» του Σωτήρη Μπουλντούμη πίστευα πως θα διάβαζα μια ακόμα γνωστή ιστορία για την ελληνική επανάσταση. Όταν τέλειωσα το διάβασμα, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις γυρίσει από ένα συναρπαστικό ταξίδι με δυο σκέλη. Εκείνο που έκανα ακολουθώντας τον Άγγλο περιηγητή λόρδο Χόλμπουργκ – έναν εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας- και το άλλο που έκανα παρέα με τη νεαρή καπετάνισσα Βασιλική.

Μέσα από τα μάτια του Άγγλου περιηγητή, είδα να αναδύεται η εικόνα των Νεοελλήνων, όπως τους φαντάζονταν οι Ευρωπαίοι, και έχοντας την εμπειρία της μακρόχρονης έρευνάς μου σχετικά με τους περιηγητές για την έκδοση του βιβλίου μου “Πόρος Τροιζηνία Μέθανα με το βλέμμα των περιηγητών” μου έφερε στη μνήμη μου τα δικά μου στοιχεία ως προς την αντίληψη και την συμπεριφορά των ξένων για τους συμπατριώτες μας.

Μέσα από τη δράση τής Βασιλικής, ξανάδα τη νοοτροπία των ραγιάδων, όπως την αντιμετώπισα και εγώ, στην δική μου έρευνα για τους Αγωνιστές του 21, όπως είχε διαμορφωθεί κάτω από το αβάσταχτο φορτίο της σκλαβιάς τους, μέσα από τις έριδές τους, που μας ακολουθούν ακόμα, τους δισταγμούς τους και τα οικονομικά συμφέροντα των βολεμένων με τον Τούρκο, που εμπόδιζαν το λουλούδι της ελευθερίας να ανθίσει, αν και εδώ το όλο θέμα θέλει μεγάλη ανάλυση που δεν είναι του παρόντος.

Μου άρεσε ιδιαίτερα και η πλοκή της ιστορίας έτσι όπως χτίζεται, ανάμεσα στους ληστές των βουνών, τους πειρατές της θάλασσας και τους Φιλικούς συνωμότες. Μου άρεσε και ο τρόπος που η μοίρα ένωσε τους δρόμους του νεαρού Άγγλου περιηγητή με την καπετάνισσα Βασιλική. Ο έρωτάς τους άνθισε μέσα στον πυρετό της εκκολαπτόμενης επανάστασης, αλλά ο συγγραφέας αποφεύγει εδώ τις τολμηρές περιγραφές που είχαμε συναντήσει στα άλλα του βιβλία. Τον έρωτα τον παρουσιάζει τώρα στα τρία στάδια της πλατωνικής του μορφής, έτσι όπως πιστεύει πως θα τον φανταζόταν ο νεαρός περιηγητής, όταν έπαιρνε την αρχαιοελληνική του παιδεία στο Καίμπριτζ.

Ένα στοιχείο που το αναγάγει στα πραγματικά Ιστορικά Μυθιστορήματα είναι η βιβλιογραφία στην αρχή του βιβλίου που μας υποχρεώνει να το θεωρήσουμε σαν ένα ερευνητικό Ιστορικό Μυθιστόρημα.

Θα τελειώσω με μια ακόμα φράση: οι «Μαγικές στιγμές» είναι ένα βιβλίο που το απόλαυσα. Σας το συνιστώ».

Γ. Αθανασίου




Σχολιάστε