Η καθαρή θέα από το πλοίο



Γράφει η Κατερίνα Ανδρέου

Εχθές το βράδυ, στα μάτια μας και στα αυτιά μας ένα θαύμα.

Μου πήρε καμια ώρα μετα την παράσταση να συνέλθω.

Και θυμήθηκα.

Γεννήθηκα κι εγω στο πλοίο, σαν άλλος Χιλιαεννιακόσια, και έζησα σχεδόν δυο ευτυχισμένες ξένοιαστες δεκαετίες στην καθαρή λιακάδα του.

Όμως εγώ δεν ήμουν ήρωας, ούτε αρκετά φιλόσοφος, ίσως δεν είχα πιστέψει αρκετά στη μουσική μου για να κρατηθώ γερά να μην κατέβω.

Κατέβηκα νομοτελειακά, όταν έφτασα στον προορισμό που μου έμελλε να διαλέξω, και περπάτησα χιλιάδες χιλιόμετρα στεριανά.

Αυτό έπρεπε να κάνω. Αυτό όριζε ο ρόλος.

Πελαγοδρόμησα στην απεραντοσύνη που με συρρίκνωσε, και έγινα τρανή και ελάχιστη.

Οι στεριανοί μου ρόλοι με αναλώσανε.

Χρόνια μετά, σχεδόν δύο δεκαετίες στεριανοδαρμένη, τα κύματα της στεριάς με ξέβρασαν στην καθαρή ακτή του, γραπώθηκα κι ανέβηκα ξανά, ζητώντας φως και νερό.

Και με δέχτηκε πίσω. Και με χόρτασε πάλι φως και θάλασσα. Το πλοίο μου το αγαπημένο. Το πλωτό νησάκι μου.

Και είδα καθαρά, όσα δεν μπορούσα να δω από τη στεριά.

Και ξαναέμαθα να διαβάζω τους ανθρώπους, τις ιστορίες που φέρουν στα βλέμματα και τα σώματά τους.

Και ξανάκουσα τη μουσική που με ταξίδεψε τα τελευταία έξι χρόνια μακρύτερα από όσες χιλιάδες στεργιανά χιλιόμετρα κι αν είχα διανύσει ως τότε…

Ευχαριστώ πλοιαράκι.

Ευχαριστώ Χιλιαεννιακόσια.

Ευχαριστώ Experimento.

thenarratingproject.wordpress.com




Σχολιάστε