Η Αγροτική Ανάπτυξη και η… αναγκαστικότητα



Γράφει ο Τάσος Γκούμας – 

 

Και ενώ οι ελαικαλλιεργητές έχουν έλθει σε απόγνωση σ’ ολόκληρη τη Χώρα ο Υπουργός ”τους” προβαίνει σε βαρυσήμαντη δήλωση: ‘’Το λέω γλυκά: Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας’’.

Μετά την πλήρως ανακουφιστική, για τους αγρότες αυτή δήλωση, υπήρξε ανακοίνωση του τομεάρχη Αγροτικής ανάπτυξης του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. πρώην ΥΠ.Αγροτ.Ανάπτ. και Τροφ. κυβέρνησης Α. Τσίπρα, Σταύρου Αραχωβίτη.

«Ακούσαμε σήμερα τις νέες προκλητικές δηλώσεις του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων κ. Βορίδη, ο οποίος κυνικά υποδεικνύει στην Αστυνομία τη χρησιμοποίηση γκλοπ απέναντι στους φοιτητές που «δεν συνεμορφώθησαν» με την κανονικότητα της κυβέρνησης της Ν.Δ.
Θυμίζουμε στον κ. Βορίδη ότι είναι Υπουργός και μάλιστα Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Και ο κλάδος στον οποίο τοποθετήθηκε για να υπηρετήσει, είτε του αρέσει, είτε όχι, έχει σοβαρά προβλήματα βιωσιμότητας ν’ αντιμετωπίσει.
Το ελαιόλαδο και η βρώσιμη ελιά περνάνε τη χειρότερη κρίση τιμών των τελευταίων χρόνων, μετά την χαμηλότερη του 2012 και την υψηλότερη του 2017, με τους παραγωγούς να βρίσκονται σε απόγνωση. Οι έλεγχοι στο γάλα έχουν επίσης σταματήσει, με αποτέλεσμα γνωστές και μη εξαιρετέες κακές περιπτώσεις γαλακτοβιομηχανιών, να αποθρασύνονται και να «ασελγούν» πάνω στο εισόδημα των κτηνοτρόφων.
Τον καλούμε λοιπόν, ν’ ασχοληθεί ουσιαστικά με τα πραγματικά προβλήματα του αγροτικού κόσμου, πριν τα αποτελέσματα γίνουν μη αναστρέψιμα. Για όλους».




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλησπέρα.

    Η αναγκαιότητα της βίας υποστηρίζεται από αυτούς που δεν ζουν τη βιαιότητα της ανάγκης. Ή αλλιώς, η νομιμοποίηση της βίας προκαλεί μεγαλύτερο κακό, από το καλό για το οποίο θεσπίστηκε. Γιατί αυτό που στηρίζεται στη βία είναι καταδικασμένο να καταποντιστεί.

    Είναι, βέβαια, αναγκαίο να δοθούν, και μάλιστα επειγόντως, λύσεις στα φαινόμενα κοινωνικής στρέβλωσης, οικονομικής αιμορραγίας, ιδεολογικής καπηλείας και αισθητικής χυδαιότητας. Αυτές, όμως, δεν απαιτούν μόνο πολιτικές κινήσεις, αλλά πολιτισμικές, κυρίως, προϋποθέσεις.

    Οι δηλώσεις περί «νόμιμης βίας», ως συστατικού της κρατικής υπόστασης, στη συγκυρία και από το ποιος τις υποστήριξε, γίνανε, περισσότερο, για να φοβίσουν, ως προοπτική, παρά για να δικαιολογήσουν, ως γεγονός.

    Τελικά, μια μορφή διεξόδου θα ήταν αυτό που υποστηρίζει ο Καραγκιόζης (αφοπλιστικός αντίλογος σε κάθε μορφή εξουσίας): «Θα με δείρεις, θα με δείρεις, θα κουραστείς, θα ιδρώσεις, θα αρρωστήσεις και στο τέλος θα πεθάνεις».

  2. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Όλοι καταγράφουν το ζήτημα. ‘Οπως και το κάθε ζήτημα που προκύπτει κάθε φορά.
    Απλή καταγραφή δηλαδή και μάλιστα βασισμένη κατά 100% σε στεγνές, ακόμα ίσως και στυγνές, ιδεοληψίες.
    Όλοι κάνουν απλή καταγραφή του φαινομένου.
    <<>>
    Όλοι; Ε! όχι και όλοι! Εγώ θα σας πω τώρα αμέσως τι πρέπει να γίνει, αλλά δώστε προσοχή, γιατί δεν θα το ξαναπώ:
    Πρέπει να βρεθεί μία λύση!
    ΑΑ.

Σχολιάστε