Δολοφονία Θεόδωρου Δηλιγιάννη



Murder_DeligiannisΓράφει ο Γιώργος Αθανασίου – 

Με την ευκαιρία των πολλαπλών αναφορών για την μεγαλύτερη και καταστροφικότερη για την Ελλάδα δολοφονία του 18ου αιώνα, που γίνεται επανειλημμένος αναφορά (του Ι.Καποδίστρια), ευκαιρία είναι να αναφερθούμε και σε μία άλλη δολοφονία πολιτικού που σημάδεψε την αρχή του 19ου αιώνα.

Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 111 χρόνια από την δολοφονία, στις 31 Μαΐου 1905, του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1824 στη Γορτυνία.

Παρ’ όλο που η δολοφονία του δεν ήτανε πολιτική εν τούτοις συμπεριλαμβάνεται και αυτή στον κύκλο των δολοφονιών που στοίχησαν στην Ελλάδα.

Ο Θ. Δηλιγιάννης, όπως αναφέρει ο Σαρ.Καργάκος, υπήρξε ένας «παμμέγιστος μικρός πολιτικός. Αντιπροσώπευε τον τύπο του δημεγέρτη πολιτικού που κολάκευε τις αδυναμίες του λαού και χρησιμοποιούσε την προσωπική γοητεία (όπως και πολύ μεταγενέστεροι) και το δεινό ρητορικό ταλέντο που διέθετε, για να κολακεύει και να παρασύρει τα πλίθοι».

Ο Δηλιγιάννης νεαρός, μόλις 21 ετών διορίζεται γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών. Στη συνέχεια διορίζεται πρεσβευτής στο Παρίσι όπου αποκτά την εύνοια του Ναπολέοντα Γ΄, ενώ παράλληλα δημιουργεί σύλλογο για την υποστήριξη του Κρητικού Αγώνα (1866-1869). Σύντομα γίνεται Υπουργός Εξωτερικών όπου με τις προσπάθειές του αποκαθίσταται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις που είχανε διαταραχθεί, λόγω των γεγονότων της Κρήτης. Στην κυβέρνηση Ζαΐμη του 1871 για μικρό χρονικό διάστημα γίνεται Υπουργός Οικονομικών. Στην Κυβέρνηση του Κ.Κανάρη θεμελιώνη το νέο σύστημα δημοτικής εκπαίδευσης, ενώ ως Υπουργός Εξωτερικών κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου το 1877 οδήγησε την είσοδο των Ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλία ώστε να δημιουργήσει τετελεσμένη κατάσταση, για να θέση βέτο και να έχει διεκδικήσεις στο επικείμενο Συνέδριο του Βερολίνου.

Όπως αναφέρει ο τύπος της εποχής « Από το Βερολίνειον συνέδριον η Ελλάς δεν επέτυχε ό,τι εζήτει. Επέτυχεν όμως ό,τι ήτο δυνατόν να επιτύχει».

Το 1885 ο Δηλιγιάννης γίνεται Πρωθυπουργός για πρώτη φορά. Αναγκάζεται όμως να παραιτηθεί χωρίς να ολοκληρώσει τη θετεία του, λόγο της ρήξεώς του με την Αγγλία για τα γεγονότα, της προσάρτησης από την Βουλγαρία της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1890 γίνεται  πρωθυπουργός,  με πρωτοποριακές ιδέες οι οποίες όμως βρίσκουνε μεγάλη αντίδραση από διάφορους τοπικούς παράγοντες.

Το 1896 με την επανεκλογή του γίνεται ο Πρωθυπουργός που επί των ημερών του έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακού Αγώνες στην σύγχρονη ιστορία. Ενώ τον επόμενο χρόνο παρασύρεται στον ατυχή πόλεμο με τους Τούρκους με  αποτέλεσμα η χώρα να αναγκαστεί να δανειστεί με δυσβάστακτους όρους μέχρι το 1978.

Σε όλη του την πολιτική  καριέρα συντηρητικός αυτός, υπήρξε αντίπαλος του εκσυγχρονιστή Χαρίλαου Τρικούπη.

Την 31η Μαΐου 1905 ο Δηλιγιάννης, πρωθυπουργός της χώρας, ακολουθώντας το καθημερινό του δρομολόγιο, με την άμαξα, πήγε στη Βουλή (σήμερα Ι.Ε.Ε.Ε.). Εκεί βρισκότανε από ώρας άτομο το οποίο τον περίμενε. Με την άφιξη της άμαξας το άτομο αυτό τον πλησίασε με σκοπό να του φιλήσει το χέρι, ενώ στην πραγματικότητα έβγαλε μαχαίρι και το έμπηξε στην κοιλιακή του χώρα. Ενώ οι πάντες προσπαθούσανε να στηρίξουνε τον Δηλιγιάννη να μην πέσει και κτυπήσει στα σκαλοπάτια, επειδή οι περισσότεροι ενόμησαν ότι παραπάτησε, ο δολοφόνος βρήκε ευκαιρία να μπήξει το μαχαίρι για δεύτερη φορά στην κοιλιακή του χώρα.

Στην αστυνομία ο δολοφόνος δήλωσε ότι ονομάζετε Αντώνιος Γερακάκης κατάγετε από τον δήμο Λάγια της επαρχίας Γυθείου, ήτο 35 ετών, ήτο οικογενειάρχης με 5 παιδιά και ήτο χαρτοπαίκτης το επάγγελμα. Ο δολοφόνος καταγότανε συμπτωματικά και αυτός από την Μάνη, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα.

Με την απαγόρευση της χαρτοπαιξίας από την αστυνομία, το εν λόγω άτομο είχε χάση τη δουλειά του και είχε πέσει σε άθλια οικονομική κατάσταση και ως εκ τούτου είχε θεωρήσει  υπεύθυνο τον Πρωθυπουργό και για την δική του κατάσταση αλλά και για την απώλεια της εργασίας του πατέρα του, προ πολλού, ο οποίος ήτανε τελώνης.

Πολλά τα ερωτηματικά σχετικά με αυτή την δολοφονία.

Ήτο πράγματι μόνος του ο δολοφόνος ή είχε αποτελέσει το εύκολο θύμα της Μαφίας που ελημένετο τα νυκτερινά κέντρα και ειδικά τις χαρτοπαικτικές λέσχες και έτσι εκδικούντο με τον τρόπο αυτό την αστυνομία; Ή μήπως είχε και πολιτική προέκταση, προεκτείνοντας την υποψία στις οργανωμένες Βουλγαρικές ομάδες οι οποίες δρούσαν την εποχή αυτή σχεδόν σε όλη την Ελλάδα;




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Βαγγελης Ταρταρακης says:

    Η δολοφονία του Καποδίστρια απο τη στιγμη που έλαβε χώρα το 1831 σημαινει οτι ειναι πράξη του 19ου αιώνα. Επίσης καλο θα ηταν οταν ανεβάζουμε κατι στο internet να ελέγχουμε για ορθογραφικά λάθη, τα οποία ειναι ενδεικτικά.

    Ως λάτρης της ιςτοριας άνοιξα αμεςως το κείμενο το οποίο ομως δεν προσφέρει τιποτα παραπάνω απο πληροφορίες που μπορει καποιος να βρει στη Wikipedia.

    Φιλικά

Σχολιάστε