Για το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ



Ως ένας από τους ελάχιστους Παοκτσήδες του νησιού και ιδιοκτήτης του Poros News δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστο το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ το σήκωσε μετά από 34 χρόνια.

Για έναν ολόκληρο χειμώνα, παρέα με το Φώτη, δεν είδαμε την ομάδα μας να χάνει στο φετινό πρωτάθλημα. Παρότι ξεκίνησα να γράφω, έπεσα επάνω σε ένα υπέροχο κείμενο στο facebook ενός άλλου Παοκτσή του Δήμου Βοσινάκη.

Το κείμενο του Βοσινάκη με εκφράζει απόλυτα και με βγάζει από τον κόπο να γράψω για την επιτυχία της ομάδας μου.

Μπ. Κανατσίδης

Το παραθέτω αυτούσιο:

Μετά τον χτεσινό αγώνα στην Τούμπα ο ΠΑΟΚ είναι και μαθηματικά πρωταθλητής για την ποδοσφαιρική περίοδο 2018-19. Την τελευταία φορά που είχε καταφέρει κάτι παρόμοιο ήταν την περίοδο 1984-1985, δηλαδή τριάντα τέσσερα χρόνια (34) πριν. Είναι λογικό η πόλη της Θεσσαλονίκης, η Βόρεια Ελλάδα, αλλά και οι χιλιάδες φίλοι του συλλόγου που βρίσκονται σε άλλα μέρη της ελληνικής επικράτειας ή στο εξωτερικό να είναι σε έκσταση και να βιώνουν πρωτοφανή συναισθήματα.

Για να κατανοήσεις τέτοιου είδους συναισθήματα, δεν αρκεί να δεις το αποτέλεσμα που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο τίτλος του πρωταθλητή. Πρέπει να εστιάσεις στη διαδρομή.

Η αγάπη που νιώθει κάποιος για την ομάδα του είναι ίσως η πιο ανιδιοτελής μορφή σχέσης, με εξαίρεση βέβαια τη σχέση γονέα-παιδιού, που μπορείς να βρεις στην εποχή μας. Είναι ο ορισμός της αγνής και μονόπλευρης αγάπης. Δεν περιμένεις κάτι σαν ανταπόδοση, δεν έχεις να κερδίσει τίποτα χειροπιαστό πέρα από μεμονωμένες στιγμές ηθικής ικανοποίησης, δεν έχεις οικονομικό συμφέρον ή προσωπικό όφελος. Αντιθέτως, ξοδεύεις συνεχώς χρόνο και χρήμα. Γιατί επιμένεις λοιπόν; Πιθανότατα, γιατί σε κάποια φάση της ζωής σου σε πήρε από το χέρι ο πατέρας σου ή κάποιος άλλος συγγενής και σε πήγε στο γήπεδο. Εκεί ένιωσες κάτι που δεν θέλεις να το χάσεις, ένα μοναδικό παιδικό συναίσθημα που έκτοτε παλεύεις να διατηρήσεις ζωντανό μέσα σου. Αν πάλι ήσουν πιο αντιδραστικός/αντιδραστική, τότε διάλεξες να υποστηρίζεις τη χ ομάδα γιατί σε μία συγκεκριμένη στιγμή της ζωής σου βρήκες κάτι ελκυστικό πάνω της.

Ο οπαδός δεν αγαπάει περισσότερο την ομάδα του όταν κερδίζει και λιγότερο όταν χάνει. Ούτε μετράει τους τίτλους της ομάδας του για να νιώσει σημαντικός. Για την ακρίβεια, δεν τον/την ενδιαφέρουν καθόλου οι τίτλοι. Αυτά είναι για τους περαστικούς, τους ευκαιριακούς και τους άσχετους. Ο οπαδός ξέρει τη σημασία που έχει η ήττα στο παιχνίδι, όπως κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος ξέρει τη σημασία που έχει η αποτυχία στη ζωή. Γιατί η αποτυχία είναι αυτή που σε ενθαρρύνει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι επιτυχίες είναι ευχάριστες, σημαντικές και αξιοσέβαστες. Δεν είναι όμως πλούσιες διδακτικά όπως οι αποτυχίες. Όπως γράφει ο Γάλλος συγγραφέας Charles Pepin στο βιβλίο του Η ομορφιά της αποτυχίας “Κάποιες φορές είναι καλύτερο να βγούμε από τις ράγες της επιτυχίας και μάλιστα να βγούμε νωρίς… Αυτή είναι πράγματι μία άλλη αρετή της αποτυχίας: Πρέπει να έχουμε ήδη αποτύχει για να γνωρίζουμε ότι μπορούμε να ξανασηκωθούμε”.

Η ίδια η ιστορία του ΠΑΟΚ είναι ένα μάθημα για το πως σηκώνεσαι όταν τα έχεις χάσει όλα και δεν έχεις να πιαστείς από πουθενά. Οι ιδρυτές και οι πρώτοι φίλοι του συλλόγου ήταν πρόσφυγες, δηλαδή άτομα που προσφεύγουν κάπου για να ζητήσουν προστασία, που ήρθαν στη Θεσσαλονίκη από την Κωνσταντινούπολη, την Ανατολική Θράκη και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Αναγκάστηκαν να παρατήσουν με το ζόρι τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους, τα μέρη που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, τα μπερεκέτια της Ανατολής, τις ζωές τους τις ίδιες για μερικά αρρωστημένα μυαλά. Και αφού ξεριζώθηκαν από εκεί που ζούσαν με τη βία γιατί ήταν Έλληνες, ήρθαν στην Ελλάδα και τους αντιμετώπισαν σαν Τούρκους. Γιατί είχαν άλλη προφορά και μιλούσαν τούρκικα. Γιατί ήταν διαφορετικοί και άρα επικίνδυνοι. Οι Τουρκόσποροι και οι Παστρικές, μία ανθρώπινη απειλή για τους ιθαγενείς του ελληνικού έθνους που αντιμετωπίστηκε με τρόπο καθαρά ελληνικό: Με προσβολές, ξυλοδαρμούς και καταπάτηση των στρεμμάτων που τους είχαν παραχωρηθεί από το ελληνικό δημόσιο για να ξεκινήσουν τη ζωή τους από το μηδέν.

Ανήκω και εγώ στην κατηγορία των ανθρώπων που διάλεξαν να υποστηρίζουν τον ΠΑΟΚ για το χαρακτηριστικό πνεύμα αντίδρασης και τα μεγάλα “ΟΧΙ” που τον χαρακτηρίζουν διαχρονικά. Είναι αλήθεια ότι αυτή η κατηγορία δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη φετινή επιτυχία. Δεν μπορεί να κράξει, να γκρινιάξει, να διαμαρτυρηθεί και να κατηγορήσει. Ανήκω επίσης στην κατηγορία των ανθρώπων που είναι 100% ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο γιατί βλέπουν ότι το ποδόσφαιρο έχει εξελιχτεί σε μία τεράστια και παγκόσμια βιομηχανία χρήματος με τρομακτικά κέρδη όπου δεν υπάρχει χώρος για κανένα περιθώριο ρομαντισμού. Ας είμαστε ειλικρινείς:

Στην εποχή των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, του στοιχήματος, των μάνατζερ, των χορηγών και των μεγαλομεγιστάνων δεν μπορείς να έχεις τη ψευδαίσθηση ότι παρακολουθείς κάτι αγνό και τίμιο. Αγνό και τίμιο είναι μόνο το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά στις αλάνες. Ούτε επειδή πήρε ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα, θα ξεχάσουμε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα εντελώς σάπιο προϊόν τριτοκοσμικού επιπέδου γεμάτο με διαπλεκόμενες σχέσεις πολιτικών – παραγόντων, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ύποπτα/στημένα παιχνίδια και πάσης φύσεως διαπλοκή. Βούρκος ήταν πριν, βούρκος είναι και τώρα.

Επομένως, καταλαβαίνω απόλυτα όσους και όσες έχουν αηδιάσει εδώ και χρόνια και δεν ασχολούνται καθόλου με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Έχουν κάθε λόγο να μην θέλουν να νομιμοποιήσουν με την παρουσία τους τα εξωφρενικά συμβόλαια των ποδοσφαιριστών, τα απαίσια ΜΜΕ του εκάστοτε ζάπλουτου ηγεμόνα, τους εμετικούς δημοσιογράφους, τις ομάδες δορυφόρους, τους δανεικούς παίκτες, τους μπράβους και τους μπάτσους της Αθλητικής Βίας κτλ. Το θέμα όμως είναι το εξής: Αν τελικά επιλέξεις να συμμετέχεις σε αυτό το άθλιο πρωτάθλημα, με αυτούς τους όρους και με αυτές τις συνθήκες, τότε θα αφήσεις αναγκαστικά τον ακίνδυνο ρόλο του παρατηρητή και θα περάσεις στον άχαρο ρόλο του δράστη. Αν μπεις στο χορό πρέπει και να χορέψεις. Και θα πρέπει να μπεις στην ίδια γραμμή με όλες τις ομάδες που διεκδικούν τον ίδιο στόχο και θα κάνουν τα πάντα για να τον πετύχουν.

Παρόλα αυτά, είμαι 100% περήφανος γιατί, ακόμα και σε αυτό το υπερβολικά τοξικό περιβάλλον, ο πρωταθλητής ΠΑΟΚ αντιμετωπίζεται από αρκετούς ως ο ανεπιθύμητος εισβολέας που ήρθε ακάλεστος και χαλάει την εκδήλωση με την παρουσία του. Η “συμπαθητική ομάδα με τον πολύ κόσμο που δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της” μετατράπηκε ξαφνικά σε προσωποποίηση του κακού. Ο ακίνδυνος έγινε επικίνδυνος. Πολλά αθλητικά και πολιτικά ΜΜΕ που εδώ και δεκαετίες έβλεπαν τον τίτλο του πρωταθλητή να εκτελεί μόνο το δρομολόγιο Αθήνα – Πειραιά δεν μπορούν να χωνέψουν ότι αυτό το κατσαρολάκι για μια γαμημένη χρονιά θα μετακομίσει 504 χλμ. πιο βόρεια! Δεκάδες άρθρα, “αντικειμενικών” δημοσιογράφων, απόψεις λαϊκών ανθρώπων, δηλώσεις πολιτικών και πάσης φύσεως κομπλεξικοί προσπαθούν με πάθος να μειώσουν μία μοναδική αθλητική επιτυχία:

Επιδιώκουν να ρίξουν λάσπη σε ένα αήττητο πρωτάθλημα, κάτι που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής μόνο ο ΠΑΟ την περίοδο 1963-64 με 24 νίκες και 6 ισοπαλίες, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα άτομο με διψήφιο δείκτη νοημοσύνης. Ένα πανάξιο και μάγκικο πρωτάθλημα που το πήρε μία ομάδα χωρίς να χάσει ούτε ένα ματς! Αναμενόμενη η λάσπη; Φυσικά. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή φίλε αναγνώστη. Είναι το στράβωμα που έχει ο εργοστασιάρχης όταν βλέπει τον γιο της καθαρίστριας να ανοίγει επιχείρηση και να πηγαίνει καλύτερα από αυτόν. Είναι η πίκρα του ντόπιου – ιθαγενή Θεσσαλονικιού που βλέπει την ομάδα των προσφύγων, αυτών που ήρθαν μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και ζούσαν μέσα στις λάσπες και την ανέχεια, να αγγίζει την κορυφή. Δεν χωνεύεται εύκολα.

Από τη μεριά μου, παρά την απεριόριστη χαρά που νιώθω, αισθάνομαι και λίγο άβολα για όλα αυτά τα υπέροχα παιδιά που γνώρισα στο γήπεδο και ξοδέψαμε μαζί το χρόνο μας σε λεωφορεία, τρένα, δρόμους και κερκίδες και τώρα δεν μπορούν να νιώσουν το ίδιο με μένα γιατί δεν βρίσκονται στη ζωή. Παιδιά που βίωσαν τη στεναχώρια στον υπερθετικό βαθμό και τους άξιζε και με το παραπάνω να βιώσουν μια χαρά. Τα παιδιά που, όπως έγραψε ένας φίλος χτες το βράδυ, δεν έφτασαν μέχρι το τέρμα. Τα καταφέραμε αλάνια…

ΥΓ: Η φωτογραφία που διάλεξα να συνοδεύσει αυτό το κείμενο δεν είναι τυχαία. Στο βάθος της φαίνεται το πιο ιστορικό πανό των ελληνικών γηπέδων, με τεράστια διαφορά από το δεύτερο. Είναι το μόνο σημείο αναφοράς που έμεινε σταθερό στο γήπεδο της Τούμπας από το 1985 μέχρι το 2019. Εκεί ήταν στο προηγούμενο πρωτάθλημα, εκεί ήταν και στο τωρινό. Μόνο αυτό. Πάντα στο ίδιο μέρος, σε όλα τα παιχνίδια, σε χαρές και λύπες, με ήλιους και βροχές. Αλλάζουν απλά τα πρόσωπα που το κρεμάνε, οι ανώνυμοι και οι απρόσωποι που θα δώσουν συνέχεια σε αυτή την ιστορία…




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    @Κο Βοσινάκη
    Αγαπητέ Κε Βοσινάκη, έχω την εντύπωση ότι ίσως τα κάνατε λίγο “αχταρμά” στο κείμενό σας. Ο Κος Ασλανίδης αντί για όλα αυτά και όσα επί 2ωρο έδειχνε η ΕΡΤ, και έκλαιγε ο Κος Μήνου, χρειάστηκε μόνο μία φράση. Λακωνικότατος: “Σήμερα έπεσε η χούντα των Αθηνών”. Ούτε μπιστόλια ούτε τύμπανα.6 λέξεις!
    <<>>
    Κάποιοι από μας θα προτιμούσαμε να μας θυμίζατε τι σημαίνουν τα αρχικά Π.Α.Ο.Κ., γιατί έγώ έβαλα στοίχημα με τον Κο Κανατσίδη ότι σχεδόν κανείς από τους σημερινούς οπαδούς του δεν το γνωρίζει. Ελπίζω να το γνωρίζετε εσείς.
    Ακόμα ελπίζω να γνωρίζετε ότι αν δεν υπήρχε αυτός ο παίχτης που δεν αναφέρατε καθόλου το όνομά του, ο οποίος διακρίνεται, εκτός από την ικανότητά του στο “τόπι”, για το ήθος, την ψυχραιμία, την προσωπικότητα, την ακεραιότητα, την πραγματική αγάπη για τον ΠΑΟΚ, αλλά και για την Ελλάδα, της οποίας τη γλώσσα χειρίζεται σε υψηλό επίπεδο, συγκριτικά δε με άλλους, κατ’ ευφημισμόν Πόντιους, που 7 χρόνια τώρα στη Θεσσαλονίκη χρειάζονται μεταφραστή για να πουν ότι “φέτος η ομάδα μας πήρε το πρωτάθλημα”, αν ξαναλέω, δεν υπήρχε αυτός ο ένας παίχτης, ονόματι Βιερίνια, υπάρχει μεγάλη μεγάλη πιθανότητα να μην ήταν φέτος πρωταθλητής ο ΠΑΟΚ, κι ας πραγματικά τον άξιζε τον τίτλο, αφού έπαιξε πιο καλά από όλες τις άλλες ομάδες. (Το ότι ευνοήθηκε από τη σφυρίχτρα και αυτή η ομάδα, όπως όλες κατά καιρούς, δεν μπορεί παρά να το παρατηρήσατε και σεις ο ίδιος).
    Τέλος, καλό είναι να υπάρχουν ομάδες που να εναλλάσσονται στους τίτλους, αλλά και να διακρίνονται κάπως και διεθνώς.
    Εγώ προσωπικά εύχομαι ολοψύχως κι ολοκάρδως να διακριθεί φέτος και στην Ευρώπη ο ΠΑΟΚ, και να μας βγάλει ασπροπρόσωπους όλους τους Έλληνες. Γιατί μια τέτοια διάκριση την έχουμε ανάγκη, όλοι όσοι, όχι μόνο αγαπάμε, αλλά σχεδόν λατρεύουμε αυτό το άθλημα. Γιατί το ποδόσφαιρο, παρ’ όλα τα
    στραβά του, τόσο διεθνώς όσο και -κυρίως- εθνικώς, είναι άθλημα και είναι το ωραιότερο από όλα.
    Αλλά αν δεν παίξεις μπάλα, δεν θα μπορέσεις να διαπιστώσεις αυτή την αλήθεια. Κι όποιος το αποκαλεί “κλοτσοσκούφι”, μας προκαλεί και κάποιες καχυποψίες ως προς τη αρτιότητα της σκέψης του.
    Καλή Ανάσταση, γενικώς και ειδικώς.
    Άρις Αντάνης

Σχολιάστε