Βοτσαλάκια: Μια πλαζ… Καλλονή



beachΛένε πως πολλές από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας, βρίσκονται στο ηπειρωτικό κομμάτι της χώρας μας. Δεν έχουν άδικο. Χρειάζεται όμως να τις εντοπίσεις.

Όταν τις ανακαλύπτεις όμως, αισθάνεσαι  «ψαγμένος» και δεν βλέπεις την ώρα, να γυρίσεις πίσω και να περιγράψεις στην παρέα σου, τον μικρό θησαυρό που ανακάλυψες  στις διακοπές σου.  Στην περίπτωση μας, τα Βοτσαλάκια της Καλλονής, έχουν αρχίσει να βρίσκουν φανατικούς φίλους και στον Πόρο.

Στην Καλλονή Τροιζηνίας λοιπόν, μόλις 15 λεπτά με το αυτοκίνητο, από τον Γαλατά, βρίσκεται μια μικρή παραλία με… βοτσαλάκια.  Η πλαζ, δεν είναι οργανωμένη γι αυτό, καλό θα είναι να έχεις μαζί σου, τα απαραίτητα «σέα και μέα» που χρειάζονται για τέτοιες περιπτώσεις.

Για ποτά και φαγητό, έχουν φροντίσει τα παιδιά της «Καντιναϊς» (βλ. παρακάτω).

Τα Βοτσαλάκια έχουν πάρει το όνομα τους, προφανώς, από τα ανοιχτόχρωμα, στρογγυλεμένα μικρά βότσαλα, που διακοσμούν την παραλία, σαν γυάλινοι, παιδικοί βόλοι.

Η παραλία προστατεύεται, αριστερά και δεξιά από βράχια και γκρεμούς, ιδανικούς  για βουτιές από ψηλά. Μια μικρή, εύκολη κατάβαση, σε οδηγεί στην πλαζ.

beach1

Τα διάφανα, τυρκουάζ νερά, σου διεγείρουν τον εγκέφαλο αλλά σε οδηγούν στην κατάβαση, σχεδόν υπνωτισμένο. Αφού πατήσεις το πόδι σου στα βοτσαλάκια, δεν βλέπεις την ώρα να βουτήξεις στα κρυστάλλινα νερά. Τα φαντάζεσαι παγωμένα, όμως στα τέλη Αυγούστου – όταν και  τα δοκιμάσαμε  – τα βρήκαμε ζεστά και φυσικά, πεντακάθαρα.  Λίγο προσοχή, σε μερικούς  αχινούς, που κρύβονται σε κάποια σημεία.

beach2

Κολυμπώντας, απολαμβάνεις και την υπέροχη θέα. Στα αριστερά σου, απλώνονται οι ακτές της Τροιζηνίας και της Επιδαύρου. Μπροστά σου, η δυτική πλευρά των Μεθάνων και το Αγκίστρι. Στα δεξιά σου, το μόνο που βλέπεις είναι οι  τολμηροί  που βουτάνε από ένα απότομο βράχο, ύψους περίπου 10μ.

beach3

Γύρω στις 4 το απόγευμα, η μισή παραλία καλύπτεται από τη σκιά που ρίχνουν τα γύρω βουνά. Όταν τελικά, πάρεις την απόφαση να αφήσεις την παραλία, το ελκυστικό μπαράκι, σε καλεί για να κάνεις τη… σούμα της ημέρας, με ένα παγωμένο κοκτεϊλ.

road1Πως θα πας στα Βοτσαλάκια

Για να φτάσεις στα Βοτσαλάκια, ακολουθείς το δρόμο από τον Γαλατά, προς Επίδαυρο. Στο ύψος της Καλλονής, λίγο μετά τη γέφυρα, θα βρεις παράδρομους στα δεξιά, που θα σε οδηγήσουν στο λιμάνι του χωριού.

Από εκεί ακολουθείς το δρόμο δυτικά και ανεβαίνεις μια απότομη ανηφόρα. Στο τέλος του ανήφορου, στο δεξί σου χέρι, βλέπεις μια ορθάνοιχτη πόρτα, εκεί που κάποτε, ήταν ίσως, ένα περιφραγμένο κτήμα. Εκεί μη κωλώσεις…  μπες μέσα και ακολούθησε  το χωματόδρομο με τα νοικοκυρεμένα, οργωμένα αγροκτήματα. Ένα μικρό, σκουριασμένο βυτιοφόρο, με ένα χαριτωμένο γκράφιτι στο πίσω μέρος του, σου κλείνει το μάτι.

Έφτασες…

 

 

Καντιναϊς με φαντασία…

Μια καντίνα –  τροχόσπιτο. Μια τραπεζαρία φτιαγμένη με μεράκι και μπόλικη φαντασία. Μουσική για λίγους και ταυτόχρονα για όλους. Άνθρωποι με χαμόγελο. Νεολαία. Μπανανιές, λουλούδια και φυτά. Νωχελικοί σκύλοι. Θέα από ψηλά. Σπιτικό φαγητό.  kantin1

Αυτά είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εμπειρία που ζεις στο beach bar Καντιναϊς, στα Βοτσαλάκια. Δυο φίλοι, ο Άγγελος και ο Γρηγόρης, έχουν δημιουργήσει ένα χώρο, βασισμένο πρώτα απ’ όλα στις δικές τους απαιτήσεις.

kantin2Το μπαράκι είναι χαλαρό. Φιλόξενο. Ελκυστικό. Το μάτι σου, γεμίζει χρώμα και θάλασσα. Η μουσική, απαραίτητη πινελιά και ταυτότητα της Καντιναϊς… Εν λευκώ. Ξένη, ελληνική, ροκ, τζαζ, ρέγγε, εναλλακτική, χαλαρωτική, ψαγμένη. Το φαγητό, φτάνει μετά το μεσημέρι. Μαγειρεμένο από τις μαμάδες του Άγγελου και του Γρηγόρη. Σπιτικές πίτες, ομελέτες, μουσακάδες, γεμιστά, σαλάτες. Θα φάτε ότι κάνει κέφι να μαγειρέψει η μητέρα.

Από το απόγευμα, ξεκινούν τα κοκτεϊλ. Το βράδυ στήνονται αυθόρμητα πάρτι. Τρία χρόνια τώρα, η Καντιναϊς έχει γίνει σημείο αναφοράς και οι θαμώνες της, μια μεγάλη παρέα.

 

 

 

 




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Άρις Αντάνης says:

    Όταν μου αρέσει παρά πολύ κάτι που διαβάζω, ζηλεύω, χωρίς φθόνο, και θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Για μένα αυτό είναι ένα κριτήριο ποιότητας. Πιο παλιά αυτό μου συνέβαινε πολύ συχνά. Και αμέσως έστελνα τα “μπράβο” μου. Τώρα τελευταία συμαβάινει παρα πολύ σπάνια. Ποιά είναι η εξήγηση, άραγε; Δύο εκδοχές: Ή έχω γίνει πιο ποιοτικός και άρα πιο δύσκολος, ή … επειδή δεν μπορώ να γράψω τόσο όμορφα εγώ, αυτά που νιώθω δεν είναι πια απλή ζήλεια αλλά … φθόνος. Και γι αυτό δεν τα επιβραβεύω! Το δεύτερο μάλιστα είναι πολύ πιο πιθανό, αν κρίνω και από κάποια μηνύματα που λαμβάνω.
    Όμως, για το θέμα ΜΙΑ ΠΛΑΖ … ΚΑΛΛΟΝΗ, για το κείμενο, το ύφος, την περιγραφή και την εν γένει παρουσίαση με τις φωτογραφίες, αλήθεια ζήλεψα και αν ήξερα το δημιουργό θα του έστελνα τα θερμά μου συγχαρητήρια ονομαστικώς. Αλλά δεν φέρει υπογραφή κι επειδή κάποια φορά έκανα λάθος και είπα μπράβο σε λάθος άνθρωπο, δεν θα το ξανακάνω, αν δεν βλέπω όνομα.
    Πάντως σε πρώτη ευκαιρία … βουρ για Καλλονή, Βοτσαλάκια και “Καντιναϊς”. Σκέψου μάλιστα και μια βραδιά με κιθαρούλα,με τις γνωστές καλές φωνές, σπιτικά μεζεδάκια και καλό κρασί!
    Και από τραγούδια; Πχ “το τραγούδι της λίμνης”, από την παράσταση ‘Ο Γλάρος’ του Τσέχωφ:(Μουσ. Ελ. Καραϊνδρου, Στίχ. Αρλέτα, πρώτη εκτέλεση μονοφωνική χορωδία).
    “Μες το νερό/ ψάρι χρυσό γλιστράς/ κι εγώ ψαράς/ με δίχτυ αδειανό/ θάλασσα εσύ/ κι εγώ ο ναυαγός σου/ στην αγκαλιά σου/ πεθαίνω και ζω…
    Είσαι νοτιάς/ κι εγώ πουλί χαμένο/ εκεί που θέλεις/ με πηγαίνεις, με πετάς/ είσαι βοριάς/ παγώνεις τα φτερά μου/ κι ύστερα μ’ένα φιλί/ ψηλά με πάς…”
    (Άρις Αντάνης)
    ΥΓ “Τους αχινούς μη τους φοβάσαι
    γιατί ξέρεις πού πατάς,
    μα να φοβάσαι της ζωής
    τ’ αθώα κορκοτσάνια …”

  2. babis says:

    Αγαπητέ φίλε Αρι
    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το κείμενο ειναι δικό μου. Με την ευκαιρία, σε ενημερώνω, τόσο εσένα, όσο και τους υπόλοιπους αναγνώστες, ότι τα ανυπόγραφα κείμενα και ρεπορτάζ στο porosnews, ειναι πάντοτε δικά μου. Υπογράφω ξεχωριστά μοναχα τα άρθρα-απόψεις, τα οποία εκφράζουν προσωπική γνώμη. Αυτό το κάνω, γιατι πιστεύω πως ο κόσμος θα βαρεθεί να διαβάζει το όνομα μου συνέχεια σε κάθε κείμενο.
    Το συγκεκριμένο αφιέρωμα στα βοτσαλακια, το έγραψα με μεγάλη έμπνευση απο την υπεροχή μέρα που πέρασα εκεί.
    Ειμαι σίγουρος ότι κι εσυ θα περάσεις όμορφα εκεί. Αν και όταν με το καλο πας, σε προσκαλώ να μου περιγράψεις την εμπειρία σου, στην μοναδική αυτή παραλία της Τροιζηνίας.
    Ο φίλος σου
    Μπαμπης Κανατσιδης

  3. Άρις Αντάνης says:

    Φίλε Μπάμπη, αν σου λέει κάτι να σε συγχαίρουν οι φίλοι σου- εμένα μου λέει πολλά όταν το κάνουν οι φίλοι μου, πιο πολύ από το να με συγχαίρουν άγνωστοι- επίτρεψέ μου να σε συγχαρώ για μια ακόμα φορά, από καρδιάς.
    Πάντως, επειδή γνωρίζω τη μετριοφροσύνη σου και τους πολύ χαμηλούς τόνους στους οποίους κινείσαι γενικώς, εκτός από τη ζηλευτή ακεραιότητα που δείχνει αυτή η ανωνυμία, εμπεριέχει και μια, μικρή ίσως, λανθάνουσα συνέπεια: ότι ό,τι είναι γραμμένο χωρίς όνομα να θεωρείται πλέον πως είναι δικό σου. Εγώ έχω διαβάσει πχ παρα πολλά ανώνυμα άρθρα στο Poronews, που γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν είναι δικά σου.
    Για όλα αυτά και επειδή εγώ πάντα υπογράφω ό,τι γράφω, παρά το ότι δεν λέω σε κανέναν απ’ ευθείας τι πρέπει να κάνει- εκτός αν με ρωτήσει- έχω, εκ πείρας μια σταθερή θέση που λέει: Δεν πρέπει να μεγαλοποιούμε τα προτερήματά μας- λόγω κομπορρημοσύνης- διότι έτσι κι αλλιώς δεν θα μας πιστέψουν, αλλά ούτε και τα μειονεκτήματά μας- λόγω μετριοφροσύνης- διότι τότε θα… μας πιστέψουν οπωσδήποτε.
    Ελπίζω να πάω με φίλους σύντομα στη συγκεκριμένη πλαζ, αλλά ήδη, μετά το άρθρο σου, έχω ειδοποιήσει τα φιλαράκια που είναι πιο κοντά να κάνουν μια επίσκεψη.
    Με την ευκαιρία σε ευχαριστούμε και πάλι παρα πολύ, εμείς που, με την ανοχή σου, κάνουμε συχνές επισκέψεις και βάζουμε κι εμείς ένα… βοτσαλάκι στην Καλοσυνάτη Πλαζ του Poronews. Χάρηκα πολύ που τα είπαμε και δημόσια.
    Ο φίλος σου
    Άρις Αντάνης

  4. ΣΩΚΡΑΤΗΣ says:

    ΑΓΓΕΛΕ,ΓΡΗΓΟΡΗ,

    GOOD JOB!!!

    FROM TORONTO CANADA.

Σχολιάστε