Αφιέρωμα του Αρχείου της ΕΡΤ στον Γιώργο Σεφέρη



Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 «έφυγε» από τη ζωή ο Γιώργος Σεφέρης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το Αρχείο της ΕΡΤ, τιμώντας τη μνήμη του, ψηφιοποίησε και παρουσιάζει στην ιστοσελίδα http://www.ert.gr/news/arxeio-afierwmata/ την εκπομπή «Ριμέικ – Αφιέρωμα στον Γιώργο Σεφέρη».

Σειρά ωριαίων εκπομπών με τη Ρένα Θεολογίδου, στην οποία αναδεικνύονται τα κυριότερα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών, από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Η συγκεκριμένη επετειακή εκπομπή, με αφορμή την έκδοση της πρώτης εκτενούς βιογραφίας του μεγάλου Έλληνα ποιητή από τον Άγγλο νεοελληνιστή καθηγητή Ρόντρικ Μπίτον, επιχειρεί να φωτίσει άγνωστες πτυχές του βίου του και της διπλωματικής του σταδιοδρομίας. Παρατίθενται σύντομη αναδρομή σε σταθμούς της ζωής του, καθώς και πληροφορίες σχετικά με τη ζωή στη γενέτειρά του, τη Σμύρνη, τις νομικές σπουδές του, τη σταδιοδρομία του στο Διπλωματικό Σώμα. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στη συνδρομή του στις διπλωματικές διαβουλεύσεις για το Κυπριακό το 1956, οι οποίες κατέληξαν στις συνομιλίες της Ζυρίχης. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής η Άννα Λόντου, κόρη της Μαρώς Σεφέρη, μιλάει για τη σχέση της μητέρας της με τον ποιητή και ο καθηγητής Δημήτρης Μαρωνίτης αποτιμά το ποιητικό έργο του Σεφέρη, επισημαίνοντας ότι μ’ αυτό εγκαθίσταται στην Ελλάδα ο λογοτεχνικός μοντερνισμός. Ο κριτικός λογοτεχνίας Αλέκος Αργυρίου και ο βιογράφος του ποιητή, Ρόντρικ Μπίτον, μιλούν για τον Γιώργο Σεφέρη και μεταξύ άλλων αναφέρονται στους λόγους για τους οποίους ο Σεφέρης καθυστέρησε να προβεί στην περίφημη δήλωση κατά της χούντας. Η Κατερίνα Καρύδη, διευθύντρια των εκδόσεων «Ίκαρος» και η Λένα Σαββίδη μιλούν για το έργο του Σεφέρη, αλλά και για ιδιαίτερες στιγμές της ζωής του, όπως η συνάντησή του και η συζήτηση με τον σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στη Στοκχόλμη για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο επεισόδιο περιλαμβάνονται αποσπάσματα από εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού και από την εκπομπή «Μονόγραμμα», όπου μιλά η Μαρώ Σεφέρη. Πλούσιο αρχειακό οπτικοακουστικό και φωτογραφικό υλικό συνοδεύει την αφήγηση των γεγονότων, όπως το απόσπασμα της απονομής του Βραβείου Νόμπελ στον Γιώργο Σεφέρη.

Κείμενα-επιμέλεια-παρουσίαση: Ρένα Θεολογίδου

Έτος παραγωγής: 2004

Δείτε το αφιέρωμα στη διεύθυνση: https://www.ert.gr/arxeio-afierwmata/rimeik-afieroma-ston-giorgo-seferi-20-septemvrioy-1971/

 




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΧΑΙΡΕΤΕ. ΤΙ ΑΛΛΟ ΣΧΟΛΙΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΑΥΤΗ ΕΠΕΤΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΟΥ POROSNEWS, ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΗ, ΓΙΑΤΊ ΠΕΡΙΕΧΕΙ “ΚΑΛΗ ΕΙΔΗΣΗ”, ΠΟΥ ΔΕΝ …ΤΣΙΓΚΛΑΕΙ ΚΑΝΕΝΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥ, ΠΟΥ ΟΜΩΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΣΥΧΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕ Ο ΣΕΦΕΡΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ:Στο “Λεμονοδάσος”…
    Η γιορτή του δέντρου
    Ελεύθερη απόδοσή μου, στα Ελληνικά, των στίχων
    με τους ευφυέστατους συμβολισμούς, της Αμερικανο-Παλαιστίνιας
    ποιήτριας, συγγραφέα, μεταφράστριας και στοχάτριας Ibtisam Barakat.
    Μερικά στοιχεία του ποιήματός της, (όπως τοποθεσία, είδος δέντρου κλπ)
    έχω προσαρμόσει στην Ελληνική πραγματικότητα. (ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ)

    Εκεί στο Λεμονόδασος, κάποτε τον Ιούλιο
    γιορτάζαμε της Λεμονιάς ολάκερες δέκα μέρες.
    Κι ήταν σαν να φυτεύαμε κι εμείς ένα δεντρύλλιο
    κι ήταν σαν να πατάγαμε ξυπόλυτοι στο χώμα.

    Κάποια χρονιά εδιάλεξα κι εγώ ο φτωχός να βάλω
    μέσα στη φαντασία μου, ένα δέντρο να φυτέψω.
    Κι αφού καλά την έθεσα, σκάλισα τη βραγιά της,
    καθημερνά την πότιζα και έβλεπα πώς ψηλώνει.

    Κι όταν σχολούσα απ’ το σχολειό, πιλάλαγα να φτάσω
    και να σταθώ στο πλάι της, το ύψος να μετρήσω,
    για να’ βρω αν στο μπόι μου, η λεμονιά έχει φτάσει,
    και ποιος ψηλώνει πιο γοργά, να συναγωνιστούμε.

    Μ΄ανησυχούσα τις νυχτιές που η λεμονιά στεκόταν
    μόνη στο καταχείμωνο και επάγωνε απ΄το κρύο.
    Γι αυτό και ικέτης γένηκα στη Λάμψη της Σελήνης
    να στέλνει ακτίνα λαμπερή και να τηνε ζεσταίνει.

    Τα χρόνια επεράσανε, μα ακόμα εκεί πηγαίνω
    κάθομαι κάτω στα ριζά του δέντρου που μ’ ακούει
    να της μιλώ, κι εξιστορώ τις τόσες ιστορίες
    που μόνο μυαλό αεικίνητο μπόργε να καταλάβει.

    Κι άκουγα από τη λεμονιά που εγώ είχα φυτέψει
    να λέει μυστήρια, μυστικά, σκέψεις κι εκμυστηρεύσεις,
    που μόνο όποιος στέκει ακίνητος, στις στιβαρές του ρίζες,
    με τη σιωπή του μου απαντά, κι όλο με συμβουλεύει. []

Σχολιάστε