Ασκέλι – Νεώρειο: Ο κίνδυνος πυρκαγιάς παραμονεύει



Ας προλάβουμε το κακό…

Γράφει ο Γιάννης Ντούσκος

Το Ασκέλι όπως και το Νεώρειο, χαρακτηρίστηκαν οικισμοί προ του 1923 με απόφαση του Νομάρχου το 1967. Με αυτή την απόφαση καθορίστηκαν και τα όρια των οικισμών αυτών. Αυτό το γεγονός του χαρακτηρισμού, ειδικά του Ασκελίου, βοήθησε πάρα πολύ τον Πόρο, διότι οικοδομήθηκαν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και ιδιωτικές κατοικίες, πράγμα που εκτόξευσε τον αυξανόμενο τουρισμό του Πόρου, διότι η Σφαιρία και ο παλαιός οικισμός του Πόρου με σχέδιο πόλεως από το έτος 1952 δεν μπορούσε να τον καλύψει.

Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι ο οικισμός του Ασκελίου αναπτύχθηκε άναρχα, χωρίς κάποιο υποτυπώδες ρυμοτομικό σχέδιο και έτσι υπάρχουν μπαζωμένα ρέματα και δρόμοι που είναι άναρχα σχηματισμένοι (φιδωτά) και σε πολλά σημεία με πλάτος 3μ και 4μ, ενώ περνούν  ανάμεσα από δασικές εκτάσεις καθώς υπάρχουν και αδιέξοδοι δρόμοι.

Το έτος 1985 τα όρια του Ασκελίου και του Νεωρείου, κηρύχθηκαν μη σύννομα από το Συμβούλιο Επικρατείας, με αποτέλεσμα να σταματήσει κάθε δόμηση και να εμπλακεί το Δασαρχείο εντός του οικισμού.

Από το έτος 1995 δόθηκε μια προσωρινή λύση να βγαίνουν οικοδομικές άδειες, κατόπιν εγκρίσεως του Δασαρχείου.

(Σχετ. Χάρτης 1)

Τα έτη 1994 έως 1996 δόθηκε εντολή από το Δήμο Πόρου να γίνουν μελέτες, ώστε να γίνει ένα σχέδιο πόλεως στο Ασκέλι, κατατάσσοντας το σαν παραθεριστική (Β’ κατοικία). Οι μελέτες αυτές απορρίφθηκαν κατόπιν διαμαρτυριών των κατοίκων του Ασκελίου, καθώς και του Δήμου Πόρου, διότι συρρίκνωνε τα όρια του οικισμού και δεν έδινε καμία δυνατότητα να κατασκευαστούν άλλες οικοδομές πέρα των υπαρχόντων.

Από τότε, υποχρεώθηκε ο Δήμος Πόρου να συντάξει μόνος του την πολεοδομική μελέτη για το Ασκέλι, πράγμα που δεν έγινε ποτέ έως σήμερα.

Άρα τι πρέπει να γίνει;

Σε πρώτο στάδιο πρέπει ο Δήμος Πόρου να απευθυνθεί στο Δασαρχείο Πόρου, ώστε να γίνει μια στοχευμένη αραίωση του πυκνού δάσους, εντός και εκτός του οικισμού του Ασκελίου και του Νεωρείου (μη ξεχνάμε ότι το Νεώρειο έχει καεί δυο φορές πρόσφατα). Άμεσα να δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες πέριξ των υπαρχόντων κτιρίων και στα όρια των δύο οικισμών, πλάτους 50μ με 100μ, ώστε να κινούνται τα πυροσβεστικά οχήματα.

Παράλληλα ο Δήμος να τοποθετήσεις στα όρια των οικισμών πυροσβεστικούς κρουνούς, ώστε να τροφοδοτούνται άμεσα τα πυροσβεστικά οχήματα και οι πυροσβέστες.

Σε δεύτερο στάδιο, να καταρτίσει ο Δήμος Πόρου πολεοδομικό σχέδιο για τους δύο οικισμούς, ώστε να γίνει δυνατή η διαπλάτυνση των δρόμων, ώστε να είναι προσβάσιμοι σε πυροσβεστικά οχήματα και να είναι δυνατή η διαφυγή των κατοίκων σε περίπτωση πυρκαγιάς.

Συμπέρασμα

Άραγε τι θα γίνει αν ω μη γέννητω  ξεσπάσει μια πυρκαγιά όπως αυτή στο Νέο Βουτζά και στο Μάτι; Θα γίνουμε παρανάλωμα του πυρός και θα ψάχνουμε στα αποκαΐδια νεκρούς και καμμένα σπίτια;

Γιάννης Ντούσκος 

Πολιτικός Μηχανικός




Comments (6)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Όπως έγραψα και σε άλλο site, όλοι επεμβαίνουν -και μόνο με σχόλια- ‘apres la bataille’. Όσοι τα γράφαμε αλλά και τα λέμε χρόνια ολόκληρα τώρα, θεωρούμεθα γραφικοί, Δον Κιχότες και αλαφροήσκιωτοι.
    Ξαναγράφω κι εδώ σήμερα με την ευκαιρία του πολύ σωστού κειμένου του Κου Ντούσκου, ότι τόσο η Μεγάλη μας Πατρίδα όσο και η Μικρή έχει “σχεδόν” τελειώσει. Το μόνο που τη σώνει είναι αυτό το…”σχεδόν”. Αυτό ας το έχουν υπόψη τους όλοι- επαναλαμβάνω ΟΛΟΙ- όσοι ασχολούνται με τα κοινά. Το μόνο που ζητάμε είναι να… ασχοληθούν με τα κοινά. Τίποτα άλλο. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και μη θεωρηθεί ότι χρειάζονται πολλά και ειδικά χαρακτηριστικά. Παλιά έλεγα τρία: Οργάνωση, Συναίνεση και εργατικότητα. Τώρα, μετά τα συμβάντα, προτείνω μόνο δύο: Ανιδιοτέλεια και Κοινή Λογική. Εκεί, μέσα σε αυτούς τους δύο κύκλους, κολυμπάνε όλοι οι υπόκυκλοι των αρμοδιοτήτων, όποιου θέλει να προσφέρει στο Κοινωνικό σύνολο. Ας μη χάνονται χιλιάδες ανθρωποώρες για υποδεέστερα ζητήματα και κυρίως για εγωισμούς και πείσματα. Το ινάτι καίει Μάτι.
    Ο γέγονε, γέγονε και στο Νεώριο και στο Ασκέλι και στην Αλυκή και ολούθε. Σε λίγο σβήνει και το “σχεδόν”, μαζί με το “δεν” από τη φράση:
    Η Ελλάδα ‘σχεδόν’ δεν πεθαίνει.
    Με νοιάξιμο και ικεσία
    Αριστείδης

  2. Maria says:

    Το Ασκέλι είναι οικισμός με στενούς, ανώνυμους δρόμους. Με κατοίκους που συχνά από επιλογή, ενώ έχουν χώρους στάθμευσης εντός των οικιών τους, παρκάρουν όπου βρουν. Με ενοικιαζόμενα διαμερίσματα χωρίς χώρους στάθμευσης. Στο Ασκέλι δεν έχει γίνει κυκλοφοριακή μελέτη. Ο ένας κεντρικός “δρόμος” διαφυγής αλλά και κυκλοφορίας είναι ουσιαστικά ποτάμι. Το καλοκαίρι έχει παρκαρισμένα αυτοκίνητα και δεξιά και αριστερά με αποτέλεσμα να μένει ανοιχτό με το ζόρι ένα ρεύμα κυκλοφορίας. Το Ασκέλι έχει πεύκα. Το Δασαρχείο ασχολείται μόνο με το να μην κοπούν. Δεν ελέγχει ποιά δέντρα θέλουν κόψιμο και ποιά καθαρισμό από ξερά κλαδιά. Οικόπεδα και κοινόχρηστοι χώροι είναι συχνά ακαθάριστα, γεμάτα ξερά χόρτα. Δε φταίνε μόνο οι νομοθετικές ρυθμίσεις του παρελθόντος. Φταίμε κι εμείς που είμαστε απαίδευτοι, αδιάφοροι και ωχαδερφιστές. Που δεν κάνουμε καμιά προσπάθεια να βελτιώσουμε τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος. Οι πλημμύρες του 2014 απέδειξαν ότι θα συμβεί και σε μας το κακό, όμως γρήγορα τις ξεχάσαμε.

  3. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αγαπητέ Κε Ντούσκο, αυτά που προτείνετε είναι πολύ σωστά, και δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς, ειδικά εάν δεν είναι της δικής σας ειδικότητας και ίσως και κάποιας επί πλέον εξειδίκευσης.
    Αλλά – πάντα υπάρχει ένα ‘αλλά’ από άσχετους σαν κι εμένα- υπάρχουν άλλα ζητήματα που έχουν προτεραιότητα, γιατί είναι πολύ πιο σοβαρά και πολύ πιο επείγοντα από αυτά που εσείς θίγετε στο, κατά τα λοιπά, εμπεριστωμένο άρθρο σας, όπως πχ ποιος θα είναι τελικά ο Πολιούχος του Πόρου:
    Ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Δημοσθένης ή το Μοναστήρι μας; (μεγάλη η χάρη Των). Ξέρετε πόσες ανθρωποώρες χρειάστηκαν για να λυθεί αυτό το απόλυτα αναγκαίο και άκρως καθοριστικό, για την επιβίωσή μας, θέμα;

    Αλλά μην πάτε πολύ μακριά. Αναλογισθείτε και την “ορθολογική” αντιμετώπιση των αναγκών του σημερινού Κράτους μας, γενικότερα. Πχ ήταν ποτέ δυνατόν να προηγηθεί νομοθετικά το ζήτημα της πυροπροστασίας, των αυθαιρέτων και της ζωής ΟΛΩΝ των Ελλήνων πολιτών, και να… ακολουθήσει το υπερεπείγον και αμέσου επίλυσης ζήτημα της νομοθετικής ρύθμισης “περί συμβιώσεως και οιοθεσίας των ομοφύλων”; (Ώρα να με πούνε και …ομοφοβικό, τώρα, οι περιώνυμοι ανώνυμοι!)
    ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ
    ΥΓ Και για όσους δεν κατανοούν τον όρο ” ορθολογισμός” των αναγκών, τον επεξηγώ όχι απλώς… απλά, αλλά απλοϊκά:
    Ο άνθρωπος πρώτα έχει ανάγκη να πιει νερό, μετά να φάει ψωμί, μετά ακολουθεί λίγο κρεμμύδι, μετά το λάδι, μετά λίγο τυράκι, μετά το ψάρι (παλιά) μετά το κρέας, και ύστερα το φρούτο, το γλυκό, και τέλος -τέλος το … χαβιάρι. Πιο απλά δεν γίνεται. Γίνεται;

  4. Γιάννης Γκούμας says:

    Δεν είναι τόσο τραγικά όσο στο μάτι, γιατί εδώ τουλάχιστον δεν είναι περιφραγμένη η θάλασσα. Τα ρέματα λογικά θα συνεχίσουν να περνούν μέσα από τα κτίσματα που βρίσκονται εκτός της κύτης τους. Λύσεις υπάρχουν, όταν υπάρξει ενδιαφέρον.

    Όσο για το σχέδιο πόλης, υπάρχουν κάποιες προδιαγραφές και απαιτήσεις, που συνήθως η άναρχη δόμηση δεν τις ακολουθεί. Εκεί θα σπάσουν αυγά.
    Νομοθέτημα πυροπροστασίας υπάρχει από πριν γεννηθώ (1981 είναι το πιο πρόσφατο). Λέγεται απόσταση 10μ από κάθε δασική έκταση για κάθε κτίσμα.

    Τα πυροσβεστηκά οχήματα έχουν πλάτος που τους επιτρέπει να κινούνται άνετα σε δρόμους 3μ. Η απαίτηση αντιπυρικής ζώνης 50-100μ, μάλλον δεν είναι αντιπυρική ζώνη, αλλά κάτι άλλο.

  5. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Γιάννη, μόνο μία ερώτηση, αν ξέρεις να μου απαντήσεις:
    Το γνωστό ποτάμι (γεφυράκι) στο Ασκέλι – δεν θέλω να βάλω όρια από πού αρχίζει και πού τελειώνει, με ονόματα, δεν έχουν σημασία- μπορείς να μου πεις τί είναι; Ποτάμι ή δρόμος;
    Αυτό, μόνο, τίποτα άλλο.
    Αν θέλεις πήγαινε και βγάλε και μια φωτογραφία στο υπέροχο αυτό τοπίο. Και μετά πήγαινε στην Παναγίτσα να ανάψεις ένα κεράκι στη χάρη Της και να κάτσεις έξω στο σκαλάκι μόνος σου να προσευχηθείς για 5 λεπτά.
    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία γενικώς και για την ανταλλαγή απόψεων ειδικώς και ιδιαιτέρως.
    Εγκάρδιος Χαιρετισμός
    Άρις

  6. Ιώαννης Ντούσκος says:

    Αγαπητέ Άρη Αντάνη χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σου γιατί είσαι από τους λίγους ποριώτες που ασχολούνται με τα προβλήματα του νησιού μας. Μπαίνω κατευθείαν στα ερωτήματα που μου έθεσες και απαντώ με όσα δεδομένα διαθέτω λόγο της επαγγελματικής μου ενασχόλησης στον Πόρο. Λοιπόν το ποτάμι αυτό που αναφέρεις στην κυριολεξία ρέμα, είναι αναγνωρισμένο κατά ένα τμήμα του εντός των ορίων του οικισμού. Έχουν γίνει προσπάθειες κατά το παρελθόν να αναγνωριστεί σαν δρόμος με προσφυγή στο ΣΤΕ και τον Άρειο πάγο, χωρίς αποτέλεσμα. δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος διαφυγής προς τον παραλιακό δρόμο του Ασκελίου. Το τραγικό είναι πως στο τέλος της διαδρομής του χωρίζεται σε δυο σκέλη. Ένα κάτω από τον παραλιακό δρόμο που οδηγεί τα νερά του ρέματος στην θάλασσα και ένα στενό τμήμα δρόμου που χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητα και οι πεζοί για να βγουν στον παραλιακό δρόμο. Αυτό σημείο είναι άκρως επικίνδυνο και το περνάς με ατομική σου ευθύνη διότι το ρέμα δεν είναι αναγνωρισμένος δρόμος και γι αυτό δεν υπάρχει καμία σήμανση της τροχαίας η του Δήμου. Αν γίνει κάποιο ατύχημα τροχαίο η λόγω πλημμύρας καμία ασφάλεια δεν σε καλύπτει. Γι αυτό τον λόγο απαιτείται να γίνει άμεσα σχέδιο πόλεως Β’ κατοικίας που θα λύσει τα πολλά προβλήματα του Ασκελίου.

Σχολιάστε