Αικατερίνη Αθαν. Ανδρέου



Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Ηλίας Δροσινός – 

Απεβίωσεν ηρέμως την 19ην Απριλίου και εκηδεύθη εις τον Ι. Ναόν Αγίων Πάντων Κοιμητηρίου Πόρου η σεβαστή δέσποινα του νησιού αείμνηστος Αικατερίνη χήρα Αθανασίου Ανδρέου.
Η μεταστάσα διεκρίθη καθ όλον τον βίον της διά την ευσέβειαν και το ταπεινόν φρόνημά της, την χριστιανικήν πίστιν και αφοσίωσιν προς την Εκκλησίαν, τον ευσταλή και αδρό χαρακτήρα την σύνεσιν και ευγένειάν της, την πηγαίαν προς την Παιδείαν αγάπης της.
Αριστούχος της Ραλλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, υπηρέτησεν ως διδασκάλισσα και εν συνεχεία Διευθύντρια του Α’ Δημοτικού σχολείου Πόρου, εκ της θέσεως αυτής εδίδαξε πλήθη μαθητών, οι περισσότεροι των οποίων διαβιούν εις την νήσον πολλοί δε εξ αυτών υπηρέτησαν ακαι υπηρετούν εις υπευθύνους θέσεις του Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέως.
Αξιώθη να ίδη κύκλω της τραπέζης αυτής μεγάλην οικογένειαν εκ τεσσάρων τέκνων, εγγονών και δισεγγόνων απάντων επιστημόνων.
Προσωπικώς καταθέτω ότι η εκλιπούσα `διακρήβωσε τον προς την ιερωσύνην πόθον μου από τα μαθητικά έτη, λίαν ενωρίς και διά θερμών παροτρύνσεων εβοήθησε και αυτή εις την πραγμάτωσίν του.
Πέραν των υπηρεσιακών καθηκόντων της, επί σειράν ετών, εθελοντικώς συμμετείχε εις το Εκκλησιαστικόν Πνευματικόν έργον (κατηχητικά σχολεία, διαλέξεις, προνοιακόν έργον κ.τ.λ.)
Είθε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να αναπαύη την ψυχήν της εν σκηναίς δικαίων, όπου λάμπει άσβεστον το Αναστάσιμον φως και να αναδεικνύη συνεχιστάς του εμπνευσμένου υπό των ελληνορθοδόξων παραδόσεων εκπαιδευτικού και κοινωνικού έργου της.




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Αιδεσιμολογιότατε, πάτερ Ηλία,
    Σας ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για το κείμενό σας.
    Τα λόγια σας μας συγκίνησαν αφάνταστα.
    Ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω πώς ό,τι καλό έχω μάθει σε ολόκληρη τη ζωή μου το οφείλω στη δασκάλα μας. Αυτή με έμαθε γράμματα, με έμαθε σεβασμό, με έμαθε τρόπους, με έμαθε να λέω ευχαριστώ, παρακαλώ, να ζητώ συγγνώμη, να είμαι τίμιος, με έμαθε αξιοπρέπεια, παρρησία, ακεραιότητα, με έμαθε όλες τις αιώνιες αξίες του ανθρώπου. Με έμαθε ακόμα να τραγουδάω, να αγαπήσω τη μουσική και τον αθλητισμό, ακόμα δε και να τρώγω σωστά.
    Όλη την πνευματική μου πορεία στη ζωή την οφείλω στην Κυρία μας. Κάποια στιγμή, θα πρέπει να επανέλθω με πιο εμπεριστατωμένο κείμενο, αλλά αυτή την ώρα δεν γράφω σε εκείνη, αλλά σε σας, πάτερ Ηλία Δροσινέ. Σας οφείλουμε ευγνωμνοσύνη για το μοναδικό σχόλιο που υπήρξε σε αυτή την ιστοσελίδα, για τη Δασκάλα μας. Αν είχα κάποια οφίκια στο νησί, ή σε κάποιο σωματείο, θα πρότεινα ένας από τους δρόμους του Πόρου να φέρει το όνομά της. Καίτη Κεφάλα- Ανδρέου.
    Σε μερικούς ανθρώπους – ελάχιστους- δεν είναι ανάγκη να ευχηθούμε “Καλό Παράδεισο”. Γιατί είναι ήδη εκεί. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, όλοι μας, είναι να μη τους ξεχνάμε ποτέ, να τους θυμόμαστε πάντα, και όχι μόνο σε συνάφεια με δικές μας θεσούλες και υποθεσούλες, και να τους υποσχόμαστε- αυτό θέλουν μόνο από μας- ότι όσο ζούμε, θα τηρούμε τις αξίες που μας δίδαξαν και θα τις μεταλαμπαδεύουμε στις νεότερες γενιές, ώστε να μη σβήσουν ποτέ. Για όλους τους μαθητές της η Κυρία Καίτη – το Κυρία είναι τίτλος τιμής- ισχύει η ρήση του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356-323 π. Χ.): Στους γονείς μου οφείλω το ‘ζήν’ και στη δασκάλα μου, το ευ ζήν.
    Με όλο μου το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη
    Αριστείδης Παναγιώτου Αντάνης
    (Ή “Ερμής”, κατά το προσωνύμιο που η ίδια μου είχε δώσει, επειδή με είχε επιλέξει για τις εξωτερικές εργασίες (ταχυδρομείο, τράπεζα, μηνύματα, θελήματα, κλπ) του Α’ Δημοτικού Σχολείου – σημερινό κτήριο Συγγρού)

Σχολιάστε