“Έφυγε” από τη ζωή η Ρίκα Βαγιάνη



Έφυγε σήμερα από τη ζωή η ποριώτικης καταγωγής δημοσιογράφος και παρουσιάστρια, κόρη της συζύγου του δημοσιογράφου Γιάννη Διακογιάννη, Ρίκα Βαγιάνη  σε ηλικία 56 ετών.

Τους τελευταίους μήνες η Ρίκα Βαγιάνη ανέβαινε τον δικό της γολγοθά, καθώς νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της Αθήνας, έχοντας χτυπηθεί από καρκίνο στον πνεύμονα.

 Όπως είχε αναφέρει η εφημερίδα Espresso, η δημοσιογράφος είχε επιλέξει να δώσει τη μάχη της αθόρυβα, έχοντας στο πλευρό της μόνο την οικογένειά της.
Προτίμησε να μη μάθει κανείς λεπτομέρειες για την υγεία της, ενώ χαρακτηριστικό είναι πως είχε δεχθεί λίγες επισκέψεις στο νοσοκομείο.

Ποια ήταν η Ρίκα Βαγιάνη

Η Ρίκα Βαγιάνη είχε γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962.  Είχε κατά το ήμισυ, καταγωγή από τον Πόρο. Σύμφωνα με τον Ποριώτη δημοσιογράφο Βασίλη Κουτουζή, η μητέρα της  εγγονή του ναυάρχου  Κων. Σοφικίτη, είχε σύζυγο από την οικογένεια Μοίρα-  και    βίλα στο Λεμονοδάσος. Η Ρίκα επισκεπτόταν το κτήμα και το σπίτι στο Λεμονοδάσος.
Ηταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και εργάστηκε ως ηθοποιός σε πρώτη φάση, στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
Από το 1979 ως το 2012 εργάστηκε χωρίς διακοπή στην έντυπη, ηλεκτρονική και ψηφιακή δημοσιογραφία.
Παράλληλα είχε εκδώσει δύο βιβλία για παιδικές ηλικίες.
Ηταν παντρεμένη και είχε ένα γιο.




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Μηδέν σχόλια, στο Porosnews, για τη Ρίκα; Όχι δα!
    Λίγοι- ασήμαντοι- στίχοι, ίσως καλύψουν το κενό, αντί ανθέων:

    Συμφιλίωση
    (In memoriam)

    Παίξε αιώνιε Αυλέ του Χρόνου,
    παίξε τη μουσική σου,
    το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον,
    παίξε. Η Μουσική σου θα μεταλλάξει
    το αποτύπωμα της αιωνιότητας.
    Έχουν φθαρεί πια οι Ζυγοί κι ας λάμπουν.

    Ζωγράφισε, ανεξίτηλο Χρώμα του Απείρου,
    ζωγράφισε το ‘καθεμέρα’ σου,
    το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον μας
    ζωγράφισε. Η ρωπογραφία* σου θα απαστράψει
    το αποτύπωμα της Αιωνιότητας.
    Έχουν ισοσκελιστεί πια οι Ζυγοί, κι ας πάλλονται.

    Καταλάγιασε, Ωκεανέ μιας μόνο Αγάπης,
    καταλάγιασε το Κύμα σου,
    το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον μας
    καταλάγιασε. Το Κύμα σου θα παρασύρει
    το αποτύπωμα της αιωνιότητας.
    Δεν συμβολίζουν πια οι Ζυγοί, κι ας θορυβούν.

    Φύσηξε, Φύση, ύπατη Τέχνη, αγνή Αρετή,
    φύσηξε το Πνεύμα σου,
    το Παρελθόν μας, το Παρόν, το Μέλλον μας
    φύσηξε. Το Πνεύμα σου είμαστε όλοι εμείς,
    σαν ένα αποτύπωμα στην Αιωνιότητα.
    Δεν μας φοβίζουν πια οι Ζυγοί, κι ας απειλούν.

    Η Ζωή κι ο Θάνατος, αγγίζονται τώρα απαλά
    αναμεταξύ τους. Προσδένουν το Παρελθόν, με το Παρόν
    και με το Μέλλον. Φιλιούνται. Αρπάζει
    η Μία τον Άλλον αγκαλιά, και απομακρύνονται.
    Η Ζωή κι ο Θάνατος είναι προσωρινοί.
    Μοναχά η Ελευθερία θα ΖΕΙ στην Αιωνιότητα.
    Τ ο υ ς Ζ υ γ ο ύ ς λ ύ σ α τ ε. []
    (Ποίηση: Άρις Αντάνης)
    *Ρωπογραφία= Τέχνη που περιγράφει
    σκηνές της καθημερινότητας με ρεαλιστικό
    τρόπο, ενώ συγχρόνως εμπεριέχει συμβολισμούς
    με ηθικά πρότυπα.

  2. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Έφυγε κι ο φίλος μου Μάκης Σουλιώτης.
    Έστειλα λίγα λόγια στους δικούς του. Τα αναρτώ κι εδώ, στη Ρίκα, που κι αυτή είχε καταγωγή από τον Πόρο.
    Ας μη τους ξεχνάμε όσο θα ζούμε.
    <<>>
    Το έμαθα χθες και στενοχωρήθηκα βαθιά. Με το Μάκη υπήρξαμε φίλοι, και έχουμε κάνει καλή παρέα, έχουμε βρεθεί σε εκδρομές με το Σύνδεσμο Τροιζηνίων, έχουμε ψάλλει σε μοναστήρια και βέβαια τα εγκώμια στους επιτάφιους, στον Πόρο.
    Υπήρχε πάντα μια αλληλοεκτίμηση και μια αμφίδρομη σχέση, σεβαστική, χωρίς το παραμικρό σύννεφο να τη σκιάσει.
    Δεν θα ξεχάσω την ενθουσιώδη δράση του Μάκη σε πολλούς τομείς, τον αυθόρμητο χαρακτήρα του, το θάρρος και την παρρησία με την οποία υποστήριζε τις θέσεις του, χωρίς να λογαριάζει τυχόν αντιδράσεις όσων θίγονταν, το ότι ποτέ δεν ικέτεψε για χάρη προσωπικών συμφερόντων, αλλά δεν δίσταζε, όχι μόνο να υποστηρίζει δυναμικά και συμμετοχικά τις πεποιθήσεις του, αλλά και να τις αναθεωρεί και τις αναπροσαρμόζει, σύμφωνα με τις επικρατούσες συνθήκες και κατά την προσωπική του κρίση, χωρίς να είναι προσκολλημένος σε ιδεοληψίες, παρατάξεις και κατεστημένα.
    Ο Μάκης εργάστηκε σκληρά στη ζωή του, και κατάφερε πολλά πράγματα, για τον Πόρο, τον εαυτό του και τα μέλη της οικογένειάς του. Ήταν καλός συζητητής και φερόταν με ευγένεια και προσήνεια. Ο Μάκης διακρινόταν και από μια φυσική αριστοκρατική παρουσία και παράστημα. Ο Μάκης ήταν από τους γνήσιους Ποριώτες, που δεν ζήλεψε ούτε φθόνησε κανένα, δεν ψευδολόγησε ποτέ, δεν μιλούσε άσχημα πίσω από την πλάτη κανενός και ό, τι είχε να πει το έλεγε με ακεραιότητα, κοιτώντας τον άλλο κατ’ ευθείαν στα μάτια. Τέλος ο Μάκης με γενναιοδωρία παραχωρούσε τα εύσημα σε όποιον έκρινε ότι άξιζε ευσήμων και συγχαρητηρίων.
    Αναρωτιέμαι, τι άλλο, άραγε, θα μπορούσε να προσδοκά κανείς, από έναν άνθρωπο;
    <<>>
    Ένας ακόμα φίλος ταξίδεψε και μας γέμισε θλίψη.
    Ελπίζω να λάβουν, μέσα από αυτήν την ανάρτηση τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια τα αδέλφια του και οι συγγενείς του και τη μελαγχολική μας συναισθηματική φόρτιση, ειδικά επειδή είναι αδύνατο- για σοβαρούς προσωπικούς λόγους- να παρευρεθούμε και να «συναπαντήσουμε» όλους στην Υπαπαντή, στο εκκλησάκι, το οποίο συνηθίζω κι εγώ να επισκέπτομαι και… «συσκέπτομαι» με τον εαυτό μου, όποτε τύχει και βρεθώ στον Πόρο.
    Θα ήθελα πολύ να είχα την ευκαιρία να ψάλλω κι εγώ κατά την εξόδιο ακολουθία, με την ελπίδα ότι θα με ακούσει η ψυχή του. Αντ’ αυτού, σιωπηρά και άηχα, συμπάσχω και συμπροσεύχομαι:
    «Κύριε των Δυνάμεων, μεθ’ ημών γενού, άλλον γαρ εκτός σου βοηθόν, εν θλίψεσιν ουκ έχομεν»
    Άρις Αντάνης
    Μάριλυν Αντάνη

Σχολιάστε