Ένα τραγούδι στη μνήμη του Κώστα Φαλκώνη (video)



falkonis1Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που έφυγε ο ποριώτης καλλιτέχνης, ποιητής και “κατ’ επιλογήν αλιέας” Κώστας Φαλκώνης.

Σαν σήμερα, 19 Μαΐου το 2011. Λίγα χρόνια αργότερα, έφυγε και η σύντροφος του Μαρία. Δεν άντεξε την απουσία του.
Στη μνήμη του Κώστα, μεταφέρουμε το μήνυμα του φίλου του, Βαγγέλη Τζίτζη. Ο Βαγγέλης έγραψε ένα τραγούδι πάνω στους στίχους του Κώστα Φαλκώνη:

«Καποτε, ένας φίλος σου ζωγράφος κι αυτός, σού είχε πει πώς, όταν τελειώσεις έναν πίνακα, παύει να σού ανήκει.
Ανήκει σ’ εκείνους που θα τον δουν. Μακάρι να είχα δει αυτά τα έργα σου που τούς έβαλες φωτιά τότε.
Πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια είχες έρθει στο σπίτι με κάτι στιχάκια, έτσι χαρούμενα όπως πάντα.
Πήρα κι εγώ φωτιά και σκάρωσα τραγουδάκι. Σού άρεσε .Μ’ αρέσει και μένα.
Όσο κι αν μού τη σπάει ο τρόπος που το δημοσιεύω, με αλαφρώνει. Σα να σού το χρωστάω από τότε.
Πάνε τώρα τέσσερα χρόνια που έφυγες. Μού λείπεις ρε μπαγάσα κι ας περνάς καλά εκεί πάνω…

Βαγγέλης Τζίτζης»




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΚΩΣΤΑΣ ΔΙΑΛΥΝΑΣ says:

    Μπράβο Βαγγέλη. Εξαιρετικό. Θα του άρεσε πολύ!!!! Πράγματι μας λείπει.

  2. Αριστείδης Παν. Αντάνης says:

    Τον Κώστα τον ήξερα από μικρό παιδάκι. Οι πατεράδες μας ήταν συνάδελφοι και φίλοι. Και κάνανε παρέα. Η καλή μητέρα του ήταν -και είναι ακόμα- μια κυρία με φινέτσα, ευγένεια και καλοσύνη. Και πάντα είχε ένα καλό λόγο να πει και για μένα προσωπικά, από παιδί μέχρι πάντοτε (Αναξέρτητα αν τον άξιζα ή όχι!)
    Ο Κώστας ήταν ένας άνθρωπος τρυφερός, ταλαντούχος, ευαίσθητος, ένα παιδί σεβαστικό, από αυτούς που πράγματι λείπουν από αυτό τον περίεργο κόσμο που ζούμε. Ο Κώστας ποτέ δεν θα πρόδιδε το φίλο του. Διατηρούσε χαμηλούς τόνους και τον διέκρινε η ακεραιότητα. Με το ηθικό του παράστημα πολέμαγε τα “αποστήματα” που μας περιτριγυρίζουν. Εγώ έτσι τον ήξερα. Και έτσι τον διάβασα και στους στίχους που μου είχε χαρίσει. Στίχοι αγνοί, αυθόρμητοι, απλοί -δύσκολο το απλό- διόλου απλοϊκοί, κατανοητοί, με μηνύματα, με νοήματα, με βάθος.
    Παράδειγμα ο στίχος του τραγουδιού που ακούσαμε.
    Ο ταλαντούχος μουσικός συμπατριώτης Βαγγέλης Τζίτζης έχει πετύχει 100% το μοτίβο, το ρυθμό, το μέτρο και το ύφος του τραγουδιού, που αφιέρωσε στη μνήμη του φίλου του Κώστα. Ο Βαγγέλης, είμαι σίγουρος, ότι μέσα στο στίχο “διέκρινε” εύκολα τη μελωδία που εμπνεύστηκε, καθώς και τα 9/8, που περιείχαν οι λέξεις του Κώστα. Κι έτσι δημιουργήθηκε αυτό το υπέροχο ζεϊμπέκικο, που με το μπουζούκι και την φωνή του Βαγγέλη, όχι μόνο θα ακούμε συχνά, αλλά και θα το τραγουδάμε και οι ίδιοι στις παρέες μας. Απόψε πχ στην ταβερνούλα “το Τηγάνι”, στα Μελίσσια, θα προσπαθήσουμε, με 4 κιθάρες, να αποδώσουμε, οι φίλοι μου κιεγώ, την “Καταιγίδα” των Τζίτζη-Φαλκώνη.
    Μακάρι να παιχτεί και το καλοκαίρι στις συναυλίες που γίνοται στον Πόρο. Έχω πάψει εδώ και καιρό να σχολιάζω- για πολλούς εντελώς προσωπικούς λόγους- στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Κατ’ εξαίρεση ένιωσα την ανάγκη να πω λίγες λέξεις για τον αξέχαστο Κωστή αλλά και το τραγούδι που του αφιέρωσε ο Βαγγέλης.
    Με την ευκαιρία λοιπόν νιώθω την υποχρέωση να θυμίσω σε όλους τους Ποριώτες, αυτό που είχε γράψει η έγκριτη δημοσιογράφος της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αξιότιμη Κυρία Ελένη Μπίστικα, όταν είχε κάνει ρεπορτάζ κάποιων τοπικών πολιτιστικών εκδηλώσεων, στις 15/7/2010: Ο Πόρος έχει γεννήσει τόσους αξιόλογους καλλιτέχνες, που μπορεί να καλύψει πλήρως τα πολιτιστικά δρώμενα με πλήρη αυτάρκεια, χωρίς να χρειάζεται την μετάκληση ξένων και… επωνύμων. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι ευπρόσδεκτοι να επισκέπτονται το νησί μας και να απολαμβάνουν τα δικά μας παιδιά.
    Με εκτίμηση
    Αριστείδης Παναγ. Αντάνης

  3. Αριστείδης Παν. Αντάνης says:

    Στην 4η σειρά πιο πάνω η σωστή λέξη είναι : “ανεξάρτητα”. (Ο δαίμων των παλιών τυπογραφείων έχει βρει θαλπωρή στο ίντερνετ.)
    Άρις Αντάνης

Σχολιάστε