Ένας Xiphias Gladius για μένα



Της Κατερίνας Ανδρέου – 

Μια φευγαλέα αστραφτερή οπτασία κοντά στην ακρογιαλιά, εκεί που κατέφυγα για να αποφύγω για λίγες στιγμούλες την καλά οργανωμένη μέρα μου, μεταμορφώνει όσα κλισέ θα λέγονταν σήμερα, σε ενθουσιώδεις αφηγήσεις, και τη συνήθη ρουτίνα, σε ευρηματικές λύσεις ένταξης του απροσδόκητου δώρου στην πεζή πραγματικότητα.

Μια φευγαλέα αστραφτερή οπτασία λοιπόν.

Τι να είναι; Κανα τονάκι θα κυνηγάει στα ρηχά.

Θα το φωτογραφίσω, είναι ακόμα εκεί.

Κι ακόμα μια φορά, από πιο κοντά, αφού είναι ακόμα εκεί γύρω.

Μα… γιατί μένει ακόμα εκεί γύρω;

Το μαγικό του πτερύγιο καταδύεται ξανά και ξανά, στο ίδιο περίπου σημείο, πέντε έξι μέτρα από την ακτογραμμή.

Θα πάω να δω.

Βγάζω γρήγορα παπούτσια, σηκώνω παντελόνι, η καρδιά μου χτυπάει πιο γρήγορα καθώς πλησιάζω, μες στο νερό πια.

Δεν με νοιάζει πια να φωτογραφίσω, ένας ξιφίας καταδύεται ξανά και ξανά μπροστά μου!

Βλέπω το ξίφος του καρφωμένο στην άμμο. Παλεύει ήπια.

Βγαίνω και επιστρέφω με ένα κλαρί, τον σπρώχνω να απεγκλωβιστεί, δεν αρκεί, είναι πολύ στιβαρός και καλά σφηνωμένος.

Ανατριχιάζοντας, τον πιάνω και τον τραβάω από την ουρά, ελευθερώθηκε!

Φύγε, τυχερέ! Είσαι υπέροχος. Σε φοβάμαι και λίγο. Ίσως πολύ.

Αλλά δεν φεύγει.

Έχει χτυπηθεί, δεν τη βγάζει. Ίσως γι’ αυτό έφτασε μέχρι εδώ.

Μικρός δισταγμός, δέος, νιώθω ότι πρέπει να τον πάρω.

Τον παίρνω. Και βλέπω καθαρά το χτύπημα, που επιβεβαιώνει την απόφαση.

Θυμάμαι τον Νίκο να τα αποτελειώνει αμέσως με το μαχαίρι, μικρά μεγάλα.

Δεν έχω μαχαίρι. Έχω κλειδί.

Φέρνω το κλειδί, κάνω αυτό που πρέπει.

Τώρα το πλάσμα λυτρώθηκε.

Κι εγώ που τόλμησα να συμμετάσχω,

βρίσκομαι με ένα ασύλληπτο δώρο στα χέρια μου, που πρέπει γρήγορα να καταστήσω αξιοποιήσιμο!

Οι επόμενες ώρες αφιερωμένες σε αυτό.

Τακτοποιήθηκε, επικοινωνήθηκε δεόντως σε ενδιαφερόμενους και μη, και γίνεται κείμενο, με φωτογραφία, φόρος τιμής στην ευτυχή συγκυρία που με έφερε στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή.

Τόση ομορφιά, τόση ένταση, αρκεί να ισοσκελίσει καιρούς ρουτίνας.

Τέτοιος καλός οιωνός, αρκεί να ησυχάσει αγριεμένες σκέψεις.

Ευχαριστώ!




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Όταν ήμαστε ναυτοπρόσκοποι στον Πόρο, ο Αρχηγός, αφού μας εδίδαξε ότι πρέπει να αγαπάμε όλα τα ζωντανά- ακόμα και τους…πολιτικούς!- να τα προσέχουμε, να νοιαζόμαστε γι αυτά και αν τα βρούμε τραυματισμένα να γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε ανάλογα με το τραύμα τους, στο τέλος μας είχε θέσει το εξής ερώτημα:
    “Και αν διαπιστώσουμε ότι το ζώο δεν πρόκειται να επιζήσει από το τραύμα του, τι πρέπει να κάνουμε;”
    Τότε θυμάμαι, όλα τα προσκοπάκια είχαμε προβληματιστεί. Δεν μιλούσε κανείς. Μετά κάποιος μίλησε. Και με πολύ δισταγμό είπε αυτό που τόσο καλά περιέγραψε η Κα Κατερίνα Ανδρέου στο γλαφυρό, αν και σε “σκάλα μινόρε” κείμενό της.
    Ο Αρχηγός συμφώνησε με τον πρόσκοπο και συμπλήρωσε: Αυτό λέγεται “Ευθανασία”.
    Αυτή η λέξη είχε περάσει στο υποσυνείδητό μου, σχετικά με τα “ζωντανά”, γιατί ως παιδί είχα μέχρι και μια ντουζίνα γάτες στο σπίτι, αλλά και πάντοτε ένα τουλάχιστον σκυλί.
    Αντίθετα στο νου μου κρατάω μέχρι τώρα που είμαι…κάτω από 100 ετών- έτσι ανάποδα μετράμε το χρόνο μας πια- το στίχο του Νίκου Γκάτσου “Αθανασία”, στο ομότιτλο ανυπέρβλητης ποιητικής και μελωδικής αξίας τραγούδι του Μάνου Χαρζιδάκι. (Αξίζει τον κόπο να το θυμηθούν οι αναγνώστες του Ποροσνιουζ. Εγώ δεν γνωρίζω τον τρόπο να το προσθέσω εδώ για να ακουστεί, ενώ με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου, είναι μάλλον βέβαιο ότι θα φανεί σε όλους μας χρήσιμο, για να μη πω ότι θα μας βοηθήσει κιόλας στη σωστή επιλογή μας).
    Έτσι θα βοηθήσει και η προσεκτική ανάγνωση του “Xiphias Gladius” της Κας Ανδρέου.
    (Από το Gladius προέρχεται ετυμολογικά και η λέξη “Gladiator”, αν αυτό μπορεί να συνυφαστεί, με τα παραπάνω).
    Θερμός χαιρετισμός και καλή Σαρακοστή
    Άρις Αντάνης
    arimari@otenet.gr

Σχολιάστε