“Άσυλο” το νέο βιβλίο του Άρι Αντάνη



Κυκλοφόρησε το 17ο βιβλίο του Ποριώτη συγγραφέα και φίλου του Porosnews.gr Άρι Αντάνη.

 

αντι-Δελτίο αντι- Τύπου

ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ (Αρις Αντάνης, αντι- Συγγραφέας)

Τίτλος βιβλίου: «Ασυλο».

Υπότιτλος: «Σχεδόν Ποίηση».

Για το βιβλίο, του οποίου βλέπετε το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο, παρακάλεσα πολλούς γνωστούς και άγνωστους να κάνουν μια παρουσίαση, όπως συνήθως θεωρείται δεοντολογικά και εκδοτικά ορθό. Αλλά σε όποιον το έδωσα να το διαβάσει και να πει πέντε λέξεις, δεν ανταποκρίθηκε στην παράκλησή μου. Η αιτιολογία όλων ήταν ομόφωνη: δεν τους άρεσαν τα …σχεδόν ποιήματα που περιλαμβάνει. Στην πραγματικότητα δεν τους άρεσε τίποτα, εκτός βέβαια από τρία σημεία:

1/ Το εξώφυλλο που επιμελήθηκε ο γραφίστας Γιώργος Πολίτης (Public Graphics)

2/Η αφιέρωση στον αδελφό μου Καπτα- Αντώνη Παναγ. Αντάνη, που ζει μόνος του στον Πόρο.

3/Η αφιέρωση στον πρόσφατα και άκαιρα εκλιπόντα συνάδελφο και αγνό φίλο, Κώστα Αντωνίου.

Κατά τα λοιπά όλοι μου είπαν ότι είναι ένα βιβλίο για πέταμα και ότι δεν βάζουν την υπογραφή τους κάτω από ένα τόσο άθλιο κατασκεύασμα. Τότε κι εγώ σκέφτηκα: «Ρε, λες να έχουν δίκιο, οι άνθρωποι; Για κάτσε να το διαβάσω κι εγώ, ως αναγνώστης.»Ξαναδιάβασα λοιπόν αυτά που είχα γράψει, και διαπίστωσα πόσο δίκιο έχουν οι χριστιανοί!Ειλικρινά, ούτε εγώ δεν θα έβαζα την υπογραφή μου, αν μου ζητούσαν να το σχολιάσω με κάποια ευμένεια, όπως γίνεται συνήθως στις παρουσιάσεις βιβλίων.

Κι αν βάζω την υπογραφή μου εδώ, σε αυτή τη δήθεν βιβλιοπαρουσίαση, είναι για να προκαταλάβω τυχόν αναγνώστες, να τους προλάβω, να τους προτρέψω κατάλληλα, και να τους αποτρέψω παράλληλα, από την πιθανή ανάγνωσή του. (Αν και δεν τρέφω καμία ψευδαίσθηση ότι θα το διάβαζαν,έτσι κι αλλιώς, αν κρίνω και από τα προηγούμενα 16 βιβλία που έχω εκδώσει).

Επειδή λοιπόν το βιβλίο τούτο δω, εκτός του ότι δεν πωλείται- όπως όλα τα βιβλία μου, άλλωστε- αλλά χαρίζεται, δεν διαβάζεται κιόλας. Βρε, δεν διαβάζεται σου λέω. Με τίποτα. Όσοι λοιπόν το πάρετε στα χέρια σας, παρακαλώ μη το διαβάσετε. Δεν αξίζει τον κόπο να χάσετε την ώρα σας με τα δήθεν ποιήματά μου. Δεν διαβάζονται, αγαπητοί φίλοι. Και αυτό το «Σχεδόν… ποίηση» του υπότιτλου πρέπει να αντικατασταθεί επειγόντως με κάτι σαν: «Σχεδόν … κακοποίηση της ποίησης».

Γι αυτό, ως αυτοεκδότης και αυτοκριτικός, συνιστώ να αυτοσυγκρατήσετε την πιθανή περιέργειά σας, και είτε να το πετάξετε σε κοινό κάδο απορριμμάτων- γιατί δεν κάνει ούτε για ανακύκλωση- είτε να το «δωρίσετε», σε άτομα που αντιπαθείτε αφόρητα. Κι αυτοί βέβαια ξέρουν πώς θα αντιδράσουν.

Το μόνο σημείο που ίσως, πιθανόν, ενδεχομένως, σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσε να σταθεί ως θεμιτό, είναι ο τίτλος, «Ασυλο», που αντιπροσωπεύει πλήρως τον δήθεν ποιητή και επίδοξο εκδότη, δηλαδή εμένα. Διότι εμένα με σώνει κάθε φορά το γεγονός πως έχω πλήρη επίγνωση πως η θέση μου είναι στο… Α.Α.Ψ. δηλαδή στο «Ασυλο Ανίατων Ψώνιων».

<<<>>>Μη το διαβάσει κανείς, σας προειδοποιώ. Πρόκειται για μεγάλο φιάσκο![]

Αρις Αντάνης

 

  • Ο Φάρος της Ντάνας
    (Στο μπουγάζι του Πόρου)
    Σαν πρώτη στροφή τραγουδιού
    Κάποιο καράβι ξανοίγεται εμπρός μου
    μα εγώ στο μόλο λες κι είμαι δεμένος,
    με λαχτάρα κοιτώ, του κυμάτου τα
    χνάρια,
    όρθιος στην πρύμη μού γνέφει ο εαυτός
    μου,
    σαν οπτασία, πελαγωμένος,
    κι ένας γλάρος ψηλά, σημαδεύει δυό
    ψάρια.
    Σαν επωδός
    Ολοφέγγαρη η ομορφιά σου φεγγίζει
    καραβάκι λευκό της γραμμής,
    το φανάρι μου πια δεν φωτίζει
    τη ρουτίνα της απλής σου ζωής.
    Σαν δεύτερη στροφή τραγουδιού
    Κατάκοπος, της αγάπης, ο φάρος
    δεν ανάβω πια, μόνε στέκω σβησμένος,
    αδιάφορα τα καράβια περνάτε,
    δεν σας νοιάζει της ψυχής μου το βάρος
    -απ’ τους χάρτες εγώ ξεχασμένος-
    και, αυχάριστα, ούτε καν με κοιτάτε.
    Σαν επωδός
    Αίφνης μια σου Αστραπή με σκεπάζει
    και απ’ του βράχου την άγρια βουή
    ένα Κύμα σου με σφιχταγκαλιάζει
    και με ανάβει, για μια ακόμα στιγμή. []



Comments (16)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣΤ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Επιθυμώ να υποβάλω την ευγνωμοσύνη μου στο Porosnews και τον Μπάμπη Κανατσίδη, για αυτή την καταχώρηση.
    Είναι άκρως τιμητική για μένα.
    Με την ευκαιρία θα ήθελα να σημειώσω και τα εξής:
    1/Στο ποίημα “ο Φάρος της Ντάνας”, που ως τοπίο του Πόρου μας, πάντα με μαγνήτιζε, η τρίτη γραμμή “Σαν πρώτη στροφή τραγουδιού” είναι υπότιτλος της πρώτης στροφής, και ας τον φανταστούμε με τονισμένα γράμματα(Bold) όπως είναι και στο βιβλίο (Δηλαδή όπως φαίνονται οι 2 “Επωδοί”).
    Το ίδιο ακριβώς και στην 18η γραμμή.

    2/Και οι 17 εκδόσεις που έχω επιχειρήσει, δεν αποτελούν τίποπα παρά πάνω, από την ανάδειξη μιας γοητευτικής- για μένα- μετριότητας και ασημαντότητάς μου. Έχω πλήρη επίγνωση αυτής της παραγματικότητας. Γι αυτό και έχω δηλώσει κατ’ επανάληψη, ότι δεν είμαι ούτε συγγραφέας ούτε ποιητής.(Όλοι μας ξέρουμε ποιοι είναι οι συγγραφείς και οι ποιητές).
    Απλά μου αρέσει να γράφω πεζά και ποιήματα.
    Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο.
    Ευχαριστώ ( Πολύ.)
    Άρις

  2. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλημέρα, στις/στους αναγνώστριες/αναγνώστες του POROSNEWS και, προσωπικά, στον Άρι.

    Επιλέγω να επιχειρήσω ένα αντί–σχόλιο (κατά το πνεύμα του σημειώματός του) σχετικό με τα παραπάνω γραφόμενα από τον ίδιο.

    Αναζητώντας τη σημασία της λέξης «Άσυλο» φτάνουμε ετυμολογικά στο αρχαιολογικό ἄσυλος = αβλαβής και σώος / άθικτος / ασφαλής / απαραβίαστος. Άρα, ως τίτλος ποιητικής συλλογής θα μπορούσε να σημαίνει, αντίθετα με τη σκοπιά που το βλέπει ο Άρις, ένα ολοκληρωμένο έργο του ποιητικού υποκειμένου. Έτσι, εξάλλου, «εκδίδεται» κάθε παρόμοιο πόνημα. Από τη στιγμή που βγαίνει από το συρτάρι (πραγματικό ή ηλεκτρονικό) έχει αυτονομία και δεν χρειάζεται ούτε την υποστήριξη ούτε την απαξίωση του δημιουργού του. Ειδικά η τελευταία, αν αναφερόταν σε δεδομένα – αντικειμενικά (όσο μπορούν να υπάρχουν σε παρόμοια έργα) στοιχεία, θα αποτελούσαν αντί–κίνητρο για τη δημοσίευσή του.

    Επίσης, ο αυτοπροσδιορισμός του «σχεδόν» (= πάνω-κάτω, περίπου) θα μπορούσε να δηλώνει το προσχέδιο, το «κάδρο» μέσα στο οποίο αισθητοποιείται το περιεχόμενο της ποίησης. Και αυτό είναι αποκλειστική δύναμη του αναγνώστη ή ακροατή.

    Εν τέλει, η προ-θέση και η κατά-θέση ενός κειμένου δεν αφορά τον γραφέα του, από τη στιγμή που το έδωσε σε δημόσια διά-θέση. Κάποιες φορές, μάλιστα, η επίμονη τάση αποδυνάμωσής του (ακόμα και στην χιουμοριστική έως αυτοσαρκαστική βάση που την επιχειρεί ο Άρις) λειτουργεί ως «δόλωμα» για να στραφεί κάποιος με ενδιαφέρον στην αναζήτησή του.

    Με τη βεβαιότητα ότι το «Άσυλο» αποτελεί ένα ολοκληρωμένο και ενδιαφέρον έργο δημιουργίας (όλοι ξέρουμε τον κόπο και τον πόνο που προϋποθέτει) εύχομαι να αποτελέσει αιτία για το … 18ο βιβλίο του Άρι.

  3. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Φίλε Τάκη, σε ευχαριστώ πολύ που ασχολήθηκες. Επίσης είναι χαρά να ανταλλάσσω σκέψεις -όχι φιλοφρονήσεις- με ανθρώπους που διαθέτουν το δικό σου πνεύμα και την πένα σου.
    Γι αυτό θα σου αποκαλύψω δημόσια 2-3 αιτίες που με οδηγούν στο να γράφω, χωρίς να είμαι συγγραφέας, που το πιστεύω, όσο κι αν κανείς το θεωρεί ως δήθεν μετριοφροσύνη. Ας μη μακρηγορήσω.
    1/Μου αρέσει πολύ το γράψιμο γιατί αυτές τις ώρες τα βρίσκω με τον εαυτό μου.
    2/Μου αρέσει η δημοσιοποίηση των γραπτών μου, διότι πιστεύω:
    2α) Στη ρήση του Ντοστογιέφσκι, πως ένα χειρόγραφο κι ένα δημοσιευμένο πόνημα είναι ακριβώς το ίδιο σε περιεχόμενο. 2β)Αλλά το δημοσιευμένο, στα δικά μου μάτια παίρνει μια αξία και φαίνεται πολύ πιο ωραίο, ακόμα κι αν δεν το διαβάσει κανείς.
    3/Εάν αποφασίσει κάποιος να βάλει τις σκέψεις του σε χαρτί και να μη τις κρατήσει στο νου του, δεν έχει δικαίωμα, αλλά υποχρέωση να τις κοινοποιήσει και να υποστεί κάθε αποτέλεσμα, ακόμα και …θετικό.
    4/Από όλους όσους διαβάσουν -ή δεν διαβάσουν- το πόνημά σου, ακόμα και ένας αν συγκινηθεί, εσύ έχεις πετύχει.
    <<>>
    Τέλος θα σου πω δημόσια τα λόγια ενός φιλόλογου, όπως εσύ, που πριν συμμετάσχω με ένα διήγημά μου σε πανελλήνιο διαγωνισμό, του έστειλα να μου πει τη γνώμη του. Η απάντησή του έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου:
    “Αγαπητέ μου Άρι, εάν η Κριτική Επιτροπή του Διαγωνισμού, κλάψει και γελάσει, όπως έκλαψα και γέλασα εγώ με το διήγημά σου, η συμμετοχή σου δεν έχει καμία τύχη να διακριθεί”.
    Τέλος θα επαναλάβω αυτό που κουραστικά λέω και ξαναλέω κι έχουν βαρεθεί όλοι να με ακούνε: Το “χιούμορ” είναι πολύ σοβαρή παράμετρος στη ζωή μας, και είμαι λυπημένος που πουθενά δεν έχει περιπέσει στη γνώση μου το χιούμορ του Ιησού. Όποτε μάλιστα έχω εκφράσει την απορία μου προς ιερείς και καλόγηρους και Ιεράρχες και Ηγούμενους, δεν γνωρίζουν να μου απαντήσουν. Αλλά εγώ γνωρίζω ότι ο Θεάνθρωπος δεν μπορεί να μην είχε χιούμορ. Ειδικά όταν οι λέξεις Του είχαν τέτοιες αλληγορίες και τέτοια σπιρτάδα και τόση ευφράδεια και τόση ευφυία που μας καθηλώνει, όλους τους Χριστιανούς, και νυν και αεί.
    Τα βιβλία δεν τα μετράμε για να καμαρώσουμε για την ποσότητα. Τι σημασία έχει; Ίσως τα μετράμε για να δικαιώσουμε την ασημαντότητά μας. Κάπως όπως μετράμε- εμείς οι Έλληνες μόνο σε όλον το κόσμο- και τα μπάνια που κάνουμε κάθε καλοκαίρι στη θάλασσα. Τίποτα πιο σπουδαίο ή πιο σοβαρό.
    Και ειλικρινά δεν πρόκειται για “δόλωμα”. Αν ήταν, όλο και κάποιος “σπάρος” θα τσίμπαγε.
    Όσο για το “σχεδόν” είναι ίσως η πιο Ελληνική λέξη που αξίζει να μελετήσουμε σε βάθος. Εκεί κινείται πάντα αυτή η πατρίδα: στο “Σχεδόν”. Πάλι καλά να λέμε. Πάλι καλά που υπάρχει αυτό το “σχεδόν” και διαχέεται ολούθε και ανέκαθεν, εντός, εκτός και επί τα αυτά.
    Ευχαριστώ.
    ΑΑ.
    ΥΓ Πάντως είναι απόλαυση να αλληλογραφεί κανείς μαζί σου, γιατί- εκτός των άλλων- στην προφορική έκφραση της σκέψης σου, δεν σε προλαβαίνουμε. Ενώ εδώ έχουμε όσο χρόνο θέλουμε.
    (Άλλος ένας λόγος που μου αρέσει το γράψιμο).

  4. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    ΧΑΙΡΕΤΕ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΩ ΣΤΟΝ ΝΗΣΙ ΜΑΣ, ΤΟΝ ΠΟΡΟ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ, ΣΧΕΔΟΝ ΑΦΟΡΗΤΑ, ΛΙΓΕΣ ΑΚΟΜΑ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ “Άσυλο- Σχεδόν ποίηση”:

    Τίτλος: “Τόπος και τοπίο”

    ΚΑΤ’ ΕΥΦΗΜΙΣΜΟΝ*
    Το χωριό μου είναι ολόκληρο δικό μου,
    γιατί δεν έχω σπιθαμή στο μερτικό μου.
    Όλος ο τόπος κι όλη η γης αλλού ανήκει,
    μα του τοπίου είμαι κύριος, δίχως νοίκι.

    Γιομάτη από πίκρες και από γλύκες,
    ζωή μου, εσύ ήρθες ξάφνου και με βρήκες
    και παρόλο που δραχμή δεν σου χρωστάω,
    από τα βάθη της καρδιάς σ’ ευχαριστάω.

    Ζωή μου, σπίτια δεν μού ‘δωσες, χωράφια,
    όμως μου γέμισες βιβλία όλα τα ράφια.
    Κι αν μη τι άλλο, θα σε ευγνωμονώ για κάτι:
    σ’ όλη τη ζήση μου, εσύ ήσουνα γιομάτη.

    ΑΝΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΚΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ
    Ζωή μου, εσύ ήρθες ξάφνου και με βρήκες,
    γι αυτό κι εγώ δραχμή δεν σου χρωστάω,
    κι αν και δεν έχω σπιθαμή στο μερτικό μου,
    όντας Έλληνας, όλη η Ελλάδα μού ανήκει. []

    *Σχήμα λόγου, όπου μια αρνητική λέξη ή φράση εκφράζεται με αντίθετο θετικό νόημα. (Ίσως και για να εξευμενίσει το… κακό. Πχ. Ειρηνικός Ωκεανός, αντί τρικυμιώδης)

  5. ΙΧ says:

    Ζητώ συγγνώμη από οποιονδήποτε αγωνίζεται για τον τόπο του, κι εγώ πετάγομαι σαν βλάκας- αφού δεν είμαι γιατί έχω χαρίσματα, όπως θα κρίνετε από τις ατάκες μου- να αναδεικνύω τις κακίες μου και τα ψυχικά μου νοσήματα. Σας ζητώ βοήθεια. Όποιος μπορεί, ας με βοηθήσει. Συνάνθρωποι ελεήστε. Ακόμα και οικονομικά, αν γίνεται, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε, για να ασχολούμαι με σχόλια αυτού του τύπου δεν έχω δουλειά. Τουλάχιστον βρείτε μου μια δουλειά να κάνω. Γιατί κανείς δεν με θέλει.
    Σας ευχαριστώ
    Με ειλικρινή μεταμέλεια
    ΙΧ (και ολογράφως ΙΧ)

  6. Ι.Χ. says:

    γειά σου ρε αντάνη ντόμπρε και ξηγημένε.

  7. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Μια σημείωση ακόμα:
    Λησμόνησα να ενημερώσω, ότι στη σελίδα 59 της πιο πάνω, “σχεδόν” ποιητικής, συλλογής μου, το ομοιοκατάληκτο ποίημα με τίτλο “ΚΑΠΟΤΕ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ”, εξ ανάγκης και για απρόβλεπτες αιτίες, τροποποιήθηκε “επί του πιεστηρίου”- όρολογία των παλιών τυπογράφων- τόσο ως προς το επεξηγηματικό προοίμιό του, κυρίως, όσο και σε συγκεκριμένες λέξεις στη δομή του, που άδραξα την ευκαιρία να αναμορφώσω. Για άλλη μια φορά αποδεικνύονται θέσεις, που έχουν ειπωθεί από μεγάλους σοφούς, όπως:
    >Καλύτερα να σε εμποδίοζουν, να σε λογοκρίνουν, να σε συμπληρώνουν, ακόμα και να σε αντιγράφουν, παρά να σε αγνοούν.
    >Η επιτυχία στο γράψιμο είναι στο… ξαναγράψιμο.
    >Αυτό είναι και το μεγάλο προνόμιο του αυτοεκδότη:”Ελευθερία”.
    Μετά τα παραπάνω υποβάλλω θερμή παράκληση στους φίλους του Porosnews, και βέβαια στο Porosnews, που αδιαμαρτύρητα και α-λογόκριτα φιλοξενεί τις μετριότητές μου, τις παραξενιές, ακόμα και τις ιδιομορφίες μου, να παραθέσω την οριστική μορφή του ποιήματός μου, ΚΑΠΟΤΕ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ, με την ανεπηρέαστη και οριστική του μορφή. (Ας υποθέσουμε ότι είδε ο διαιτητής, στο VAR, τη φάση κι έδωσε επανάληψη).

    ΚΑΠΟΤΕ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ
    (Λέξεις ανεξάρτητες από τυχαία συμβάντα, αλλά αφιερωμένες, στο νησάκι μας, τον Πόρο, που ισοβίως είναι στη σκέψη μας και στην καρδιά μας και κανένας δεν θα μπορέσει ποτέ να μας το βγάλει, όποιες και όσες δυνάμεις κι αν χρησιμοποιήσει):

    Κοντά σου θα βρεθώ, μετά από χρόνια,
    στο πλοίο θα σαλτάρω σαν παιδί
    κι από του κυμάτου την κολόνια
    με του μπάτη, θα με λούσεις, την πνοή.

    Γαλανό το “ευχαριστώ”, μεταμόρφωση
    και ψαλμός την αγάπη υμνεί
    σαν προσευχή, των λαθών μου διόρθωση,
    σε ήχο πλάγιο που αγάλλονται οι ουρανοί.

    Μα κι άμα δεν προλάβω το καράβι
    και δεν ξεμπαρκάρω στο νησί
    το εφύμνιο που σκάρωσα ψες βράδυ
    στάζει, με παράπονο, άκρατο κρασί.

    Πάω στο νησί, μετά από χρόνια
    γλύκα πικρή και φόβος με φιλάει
    στρωμένη η αμμουδιά σατέν σεντόνια
    κι όλη η γειτονιά, για σένανε μιλάει.

    Μα κι αν στο τέλος χάσω το βαπόρι
    κι αν πάω πιλάλα, μ’αγωνία περισσή,
    γι’απόψε θα γινώ μικρό αγόρι
    στη νιότη μας, να ψάλλω, τη χρυσή.

    Γαλανό το “ευχαριστώ”, μεταμόρφωση,
    με δοξαστικό την Αγάπη αινώ
    σαν προσευχή στου ηθικού την ανόρθωση
    ο πλάγιος πρώτος μου θα ψάξει για ουρανό.

    Άρις Αντάνης
    arimari@otenet.gr

  8. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    @ Ι.Χ.
    Η γνώμη που επικρατεί για τους παλιούς λογοτέχνες και ποιητές είναι ότι επρόκειτο για υπέρ το δέον ρομαντικούς ανθρώπους, φθισικούς και κλεισμένους στον εαυτό τους, που τους λυπόταν η κοινωνία, αφού βρισκόντουσαν πάντα ένα βήμα πριν από την αυτοχειρία.
    Σήμερα έχει αλλάξει εντελώς η κατάσταση. Αυτοί που “γράφουν” τα έχουν καλά με τον εαυτό τους. Πολύ καλά μάλιστα. Περνάνε ωραία, επικοινωνούν, παρακολουθούν την τεχνολογία, είναι χρήσιμοι, κοινωνικοί, έχουν χιούμορ, διαθέτουν μετριοφροσύνη, αυτοσαρκάζονται, έχουν άποψη σχετικά με τα πολιτικά, τον αθλητισμό, τη μουσική, αγαπούν την πατρίδα και τους συνανθρώπους τους, είναι έξυπνοι, μορφωμένοι, γενναιόδωροι, γενικά, και στα αισθήματα ιδιαίτερα, δεν φθονούν, δεν διστάζουν να επαινέσουν, να πουν την αλήθεια, αλλά -το κυριότερο από όλα- τολμούν να ζητήσουν συγγνώμη, όχι μόνο εάν διαπιστώσουν πως έκαναν λάθος, αλλά ακόμα και σε αντίθετη περίπτωση.
    Είναι με δυό λόγια… “ντόμπροι και ξηγημένοι”.
    Αυτή είναι η μόνη μου διαφορά με σένα, Ι.Χ. και καμία άλλη:
    Ότι εγώ χρειάστηκα τόσες φράσεις, για να γράψω αυτά που εσύ κατάφερες κι έγραψες με δύο επίθετα. Σε παραδέχομαι. Το έχω ξαναπει πως το… “έχεις”. Κρίμα που πάει χαμένο.
    Σε ευχαριστώ πάντως, για τα καλά σου λόγια. Τα δέχομαι…
    Φιλάκια ΧΧΧ

  9. Παναγιώτης Γ. Ανδρέου says:

    Καλημέρα.

    Αναρωτιέμαι. Εκτός από το να “σκοτώνεις την ώρα” σου ή να “δολοφονείς χαρακτήρες” δεν υπάρχει άλλος λόγος παρέμβασης σε δημόσιο “διάλογο”;

    Ευχαριστώ και δηλώνω … αφελώς αθώος.

  10. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Καλώς αναρωτιέσαι, φίλε Τάκη και καλώς δηλώνεις αθώος.
    Σύμφωνα με το “αθώος” το δικό σου, φυσικά, προφανώς εγώ κακώς δηλώνω σχεδόν πάντα ένοχος, και μάλιστα διόλου αφελώς.
    Διότι:
    1/Δηλώνω ένοχος όταν μου επιτίθενται οι διάφοροι-αδιάφοροι και δεν αντιδρώ. Μετανιώνω δηλαδή που δεν αντέδρασα.
    2/Δηλώνω ένοχος όταν έχω αντιδράσει σε επίθεση των διάφορων -αδιάφορων. Μετανιώνω δηλαδή που αντέδρασα.
    Πιάσε το αβγό (ή αυγό αν το προτιμάς… μελάτο) και κούρευτο.
    <<>>
    Το καλό είναι ότι με αυτά και με αυτά, προβλέπω ενδιαφέρουσα συζήτηση, μετά την προγραμματισμένη ομιλία σου – και των άλλων εισηγητών- μεθαύριο Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019, ώρα 5.30 μμ, που οργανώνει ο Σύνδεσμος των εν Αθήναις και Πειραιεί Τροιζηνίων, στα γραφεία του (οδός Καρπάθου 14 και Σαλαμινομάχων, Χατζηκυριάκειο).
    Το θέμα είναι επίκαιρο, εν όψει και της προετοιμασίας Πανελλήνιου εορτασμού συμπλήρωσης 200 ετών από της Επανάστασης του 1821, αλλά και συμπλήρωσης 125 ετών από της ίδρυσης του Συνδέσμου Τροιζηνίων, του πιο παλαιού – ίσως- Πατριωτικού και Πολιτιστικού Σωματείου, πανελληνίως, το οποίο ακόμα είναι ενεργό και δραστηριοποιείται, ανελλιπώς.
    <<>>
    Ατυχώς η Μοίρα των Ελλήνων μας έχει καθηλωμένους σε γρανίτινες “πεποιθήσεις”, που για να τις αναλύσουμε θα χρειαστούμε 10 διαλέξεις ανατρέχοντας στην Ιστορία μας. Για αυτό κι εγώ επεχείρησα να αποτυπώσω κάποιο νόημα, με ένα 17σύλλαβο “χάι-κου”:
    Ο Ελλαδισμός
    είναι η καταστροφή
    του Ελληνισμού.

    Με το καλό να συναντηθούμε προ – Χριστουγεννιάστικα, όσο το δυνατόν πιο πολλοί Τροιζήνιοι, για να απολαύσουμε, εσάς που ξέρετε πώς να προετοιμάζετε ωραίες διαλέξεις, και να βγάλουμε και κάποια διδάγματα, συμπατριώτες και όχι μόνο, κατά το “γηράσκω αεί διδασκόμενος”.
    Εγκάρδιος και πατριωτικός χαιρετισμός.
    Άρις Αντάνης
    (Εκ Πόρου)
    arimari@otenet.gr

  11. Ι.Χ. says:

    Καλημέρα,

    μόνο ο διαχειριστής/οικοδεσπότης του χώρου μπορεί να δει από ποιό μέιλ γράφτηκε το κείμενο που αποδίδεται σε μένα και να αποδείξει την “φλωριά” .

    Δεν το κάνει και δεν ανταποδίδω με “το ίδιο νόμισμα” (ο “ΙΧ” -χωρίς τελείες- (βλέπε αντανης) έχει δώσει εκτός από τον αριθμό ταυτότητας και το ΑΦΜ του), αρα θα μπορούσα να “τεκμηριώσω” το αυθεντικό του αποστολεα και να γίνει ο χώρος (εντελώς) μπάχαλο.

    Ομως είναι ήδη τόπος όπου ο μεν αλωνίζει, σκρίπτα μανετ.
    Και με ξέρει και τον ξέρω, και παλιά τον εκτιμούσα. Σε μιά κουβέντα μάλιστα μου είχε δώσει συγχαρητήρια (!). Σιγά σιγά όμως ξέπεσε στην εκτίμησή μου και τελικά την έχασε ολοκληρωτικά, μέχρι σημείου :

    Αμα σε δω στο μαγαζί
    εκεί που πας να πιείς κρασί
    τούρτα θα σε σερβίρω
    κι ας πάρει και τους γύρω.

  12. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    @Ι.Χ.
    Με ενδιαφέρει παρα πολύ η παλιά σου εκτίμηση, Ι.Χ.
    Πες μου σε παρακαλώ πώς μπορώ και τι πρέπει να κάνω για να με εκτιμήσεις και πάλι:
    1/Να μην έχω δική μου άποψη;
    2/Να δέχομαι ό,τι λες εσύ;
    3/Να σε συγχαίρω και για τις ανοησίες σου;
    4/Να ψηφίζω αυτούς που θέλεις εσύ;
    5/Να σε ξεσκονίζω και να σε παραμυθιάζω;
    6/Να σε κολακεύω για τα σχόλιά σου;
    7/Να σε παινεύω που δεν τολμάς να εκφράσεις μια σκέψη σου εμφανώς ή να σε δικαιολογώ που κρύβεις το όνομά σου; (Αλήθεια ντρέπεσαι; Μην ντρέπεσαι…)
    8/Να μην επισκέπτομαι το porosnews και να μη μαθαίνω για το νησί μας;
    9/Να μη σχολιάζω καθόλου;
    10/Να σου δώσω δανεικά;
    Σου δίνω 10 μόνο από τα πολλά ερωτήματα. Τι από αυτά θέλεις να κάνω, για να με εκτιμήσεις και πάλι, όπως παλιά;
    Ειλικρινά με ενδιαφέρει η εκτίμησή σου, ενώ το απειλητικό 4στιχό σου δεν με φοβίζει (Για να μη νομίσεις ότι κάνω και τον ατρόμητο, διευκρινίζω: δσεν με φοβίζει αν πρόκειται για τούρτα και όχι για καμιά μολότοφ).
    Και μια απορία: Από τον Πόρο και τους “γύρω” τους οποίους θα πάρουν τα σκάγια της τούρτας σου, κατάγονται πάνω από 6-7000 άτομα. Όλους τους άλλους τους εκτιμάς, και μόνο εγώ έχω χάσει ολοκληρωτικά την εκτίμησή σου;
    Σε ρωτάω γιατί με νοιάζει να τρέφουν εκτίμηση οι συμπατριώτες μου για μένα. Εσένα σε νοιάζει;
    <<>>
    Σου ξαναδίνω την ηλεκτρονική μου δ/νση (arimari@otenet.gr), γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω και δεν ντρέπομαι για το οικογενειακό όνομά μου “Αντάνης”, που πάντα ήταν συνώνυμο με την τιμιότητα, την ακεραιότητα, την καλοσύνη, την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατικότητα, αλλά και την ανιδιοτελή και αφιλοκερδή προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. (Μοναδική εξαίρεση από την οικογένειά μας αποτελώ εγώ, που δεν έχω προσφέρει τίποτα).
    <<>>
    Και για πρώτη φορά μου δίνεις την ευκαιρία να αποκαλύψω δημόσια κάτι πολύ οικογενειακά προσωπικό, που έχει μάλλον ξεχαστεί:
    Μόλις πήρε τα ηνία της Ελλάδας η χούντα των συνταγματαρχών και έπρεπε να αντικατασταθεί αυθαίρετα ο αιρετός εξαίρετος Δήμαρχος, αείμνηστος Παναγιώτης Σαμπάνης, με βαλτό και διορισμένο αψήφιστο Δήμαρχο, αμέσως, ο πρώτος στον οποίο έγινε πρόταση να αναλάβει ως Δήμαρχος Πόρου επί χούντας ήταν ο αείμνηστος πατέρας μου, ακριβώς λόγω της γνωστής σε όλους τιμιότητάς του. Τότε η σύνταξή του ήταν γύρω στις 5-6000 δραχμές και η αμοιβή του ως μη αιρετού Δημάρχου θα ήταν 20.000.-δραχμές. Ακριβώς, λοιπόν, λόγω της τιμιότητάς του, ο Παναγιώτης Αντάνης του Αριστείδου, ΑΡΝΗΘΗΚΕ, και είπε ΟΧΙ στη Χούντα και στους τοπικούς τότε εκπροσώπους της.
    @Ι.Χ.
    Έχω γράψει 17 βιβλία και σε κανένα από αυτά δεν έχω αναφέρει τίποτα για την οικογένειά μου. Αντίθετα θεωρώ τον εαυτό ανάξιο να φέρει το όνομα Αντάνης, και αυτό φαίνεται και σε συγκεκριμένο ποίημα, που έχει αποκομίσει πολλές διακρίσεις. (Θα σκεφτώ αν πρέπει να το ξαναδημοσιεύσω, σε επόμενη ανάρτηση).
    Προς το παρόν σκέψου πόσοι φίλοι έχουν “φύγει” αό κοντά μας και δεν είναι πια στην παρέα. Επίσης σκέψου ότι “άλλο σπιρτάδα κι άλλο κακία”. Και μη μπερδεύεις την εξυπνάδα με την κουτοπονηράδα.
    ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓ. ΑΝΤΑΝΗΣ
    (Εκ Πόρου)

  13. ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Προς Ι.Χ.

    Τελικά, μετά από πιο ώριμη σκέψη, μάλλον έχεις δίκιο, Ι.Χ., να λες πως (και πώς) έχω χάσει την εκτίμησή σου. Προφανώς θα έχεις διαβάσει και τους στίχους που ακολουθούν που σε δικαιώνουν 100%. Τι να μου προσάψεις εσύ! Αφού τα γράφω μόνος μου. Κι όπως έγραψες, έτσι ισχύει: “σκρίπτα μάνεντ” (Δεν πειράζει που δεν το έγραψες ακριβώς έτσι. Προέρχεται από το λατινικό “scripta manent, verba volant”).

    παιδιόθεν
    (… ίνα ευ σοι γένοιτο…..)

    …κι αν η ζωή που διάλεξα
    κι αν οι πράξεις που έπραξα
    κι αν οι αρχές που δεν ετήρησα
    κι αν οι αξίες που καταστρατήγησα

    κι αν οι πορείες που τράβηξα
    κι αν οι όρκοι που επάτησα
    κι αν οι προσδοκίες που διέψευσα
    κι αν οι χρόνοι που σπατάλησα,

    δεν μου επιτρέπουν να καυχιέμαι
    πως είμαι παιδί τους,

    Κανένας άνθρωπος,
    Κανένας νόμος,
    Ούτε ο Θεός
    δεν μου απαγορεύουν να πλημυρίζω
    από υπερηφάνεια, όταν λέω:

    αυτός ήταν πατέρας μου
    κι εκείνη μάννα μου….[]

    Αρισ. Π. Αντάνης

  14. Ι.Χ. says:

    αρχίζουμε απ΄τα εύκολα : ποιός έγραψε το κείμενο που παραθέτω ;

    ΙΧ says:
    03/12/2019 at 11:14 am
    Ζητώ συγγνώμη από οποιονδήποτε αγωνίζεται για τον τόπο του, κι εγώ πετάγομαι σαν βλάκας- αφού δεν είμαι γιατί έχω χαρίσματα, όπως θα κρίνετε από τις ατάκες μου- να αναδεικνύω τις κακίες μου και τα ψυχικά μου νοσήματα. Σας ζητώ βοήθεια. Όποιος μπορεί, ας με βοηθήσει. Συνάνθρωποι ελεήστε. Ακόμα και οικονομικά, αν γίνεται, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε, για να ασχολούμαι με σχόλια αυτού του τύπου δεν έχω δουλειά. Τουλάχιστον βρείτε μου μια δουλειά να κάνω. Γιατί κανείς δεν με θέλει.
    Σας ευχαριστώ
    Με ειλικρινή μεταμέλεια
    ΙΧ (και ολογράφως ΙΧ)

  15. IX says:

    Όσο και να κοπανάς ένα ψόφιο άλογο,
    δεν πρόκειται να σηκωθεί να πάει γι’ αγώγι.

  16. Ι.Χ. says:

    όπως : “άλλο σπιρτάδα, άλλο κακία”
    έτσι και : “άλλο ομοφυλοφιλία, άλλο πουστιά”

    (να -συνεχίζεις να- γράφεις με το Νικ άλλου).

    αφού σ΄ανέχονται …

Σχολιάστε