Το Λεμονοδάσος παρ’ όλες τις α-φιλότιμες δράσεις μας, εξακολουθεί να είναι ωραίο.



Πείσμα κι αυτό!
Κείμενο και φωτογραφίες Τάσσος Γκούμας
Η σκηνή στο καράβι που έρχεται από ‘’πέρα’’, από τον Πειραιά:
Κατεβαίνει ένα ζευγάρι επισκέπτες και ρωτάει: Πως θα πάμε στο Λεμονοδάσος;
Ένας Ποριώτης τους απαντάει. Α! και τι να κάνετε στο Λεμονοδάσος;
Στενοχώρια.
Ο συντοπίτης μας δεν απαντάει έτσι γιατί θέλει να δυσφημίσει τον τόπο μας, αλλά αντίθετα, γιατί στενοχωριέται με την ιδέα ότι το Λεμονοδάσος δεν θα αρέσει στους επισκέπτες. Δεν θα ανταποκρίνεται στη φήμη του, στην εικόνα που έχουν σχηματίσει οι επισκέπτες από διηγήσεις, κείμενα, ιστορίες που έχουν ακούσει.
Την ίδια αγωνία αισθανόμαστε και μεις, που μένουμε στο Λεμονοδάσος όταν σταματάει κάποιο αυτοκίνητο και μας ρωτούν να τους πούμε πως θα φτάσουν εκεί. Τι θα αντικρίσουν με την πρώτη ματιά; Θα τους αρέσει ή θα πουν με απογοήτευση, Α! Αυτό είναι το Λεμονοδάσος; Εμείς περιμέναμε κάτι άλλο, αφιασίδωτο. Χωρίς μπετά και τσίγκια. Περιμέναμε να περπατήσουμε σ’ ένα δρομάκι μέσα στο Λεμονόδασος. Το έχουμε ακούσει αυτό το επιφώνημα απογοήτευσης όταν τυχαίνει να βρισκόμαστε στον Άγιο Σεραφείμ την ώρα που κάποιο πούλμαν κατεβάζει επισκέπτες.
Στενοχώρια.

Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Ένας Γαλατιώτης που έζησε όλα σχεδόν τα χρόνια της ζωής του στην Αμερική, γύρισε και έφερε τα χρήματά, που με σκληρή δουλειά έβγαλε μετανάστης, εδώ, και όχι στην Ελβετία, περιποιείται το χτήμα του. Έχει 70 λεμονιές και τις περιποιείται τις κλαδεύει, ξεχορταριάζει, χωρίς να πουλάει ούτε κιλό λεμόνια τα τελευταία χρόνια.

Αγαπάει τον τόπο του. Πολύ κακό να μην αγαπάς τον Τόπο σου. Και τέτοιο τόπο! Πριν δυο χρόνια, ένας γείτονάς μου έβγαλε καμιά δεκαριά ξερές λεμονιές και φύτεψε νέες. Τον έβλεπα που πότιζε τις μικρές λεμονίτσες. Ρε Κωστάκη, του λέω, (το όνομα δεν είναι πραγματικό, διάλεξα ένα στην τύχη), γιατί φυτεύεις λεμονιές; Γέλασε. Μου λέει: ‘’Μου αρέσει, να τις φροντίζω μόνος μου. Δεν βάζω εργάτη. Θυμάμαι μικρός που έπαιζα εδώ και κοίταζα το νερό στ’ αυλάκι, και καθόμουνα στη σκιά τους, στο γάρδος, το καλοκαίρι. Μου αρέσει το άνθος τους, η μυρουδιά’’. Να έτσι είναι το υπόλοιπο κτήμα του. ΄Ετσι θέλει να φιάξει και το κομμάτι που του ξεράθηκε.
Τώρα, πριν λίγες μέρες ένας ξάδελφός μου ο Γιώργος Σ. που μεγάλωσε στην Πούντα, έφυγε στην Πρωτεύουσα και πρόκοψε, έγινε σπουδαίος, περιποιήθηκε κι αυτός το κτήμα του.
Με βρήκε στο δρόμο και μου ‘πε με χαρά (και κάποιο κρυφό καμάρι), ότι έβαλε και ξελόγγωσε το κτήμα που κληρονόμησε. Θέλει να το διατηρήσει όπως ήταν, και να το παραδώσει στους επόμενους, να το χαρούν κι αυτοί.

Είναι πολλοί αυτοί που αγαπούν το Λεμονοδάσος, που παρ’ όλες τις α-φιλότιμες προσπάθειες, εξακολουθεί να είναι ωραίο. Απλά δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η αξία του Λεμονοδάσους δεν έγκειται μόνο στην τιμή του λεμονιού.

Αν πάμε όμως και σήμερα, να επισκεφτούμε φωτογραφικά μερικές γωνιές του Λεμονοδάσους, όπως με ξενάγησε ο Δημήτρης, μέλος του ΤΟΕΒ Λεμονοδάσους, θα δούμε ότι και εμείς οι Ποριώτες και Γαλατιώτες δεν ξέρουμε το Λεμονοδάσος και τις, πεισματικά αντιστεκόμενες στην ανοησία μας, ομορφιές του.
Να σημειώσουμε όμως με την ευκαιρία ότι, αν μερικοί αδιαφορούν για το Λεμονοδάσος και θέλουν μόνο να παίρνουν από κει, νερό π.χ., υπάρχουν άλλοι που αφιερώνουν χρόνο, μόχθο, στεναχώρια για να αντιμετωπίζουν τα καθημερινά του προβλήματα.
Αναφέρομαι στα μέλη και ιδιαίτερα το Δ.Σ. του ΤΟΕΒ Λεμονοδάσους, που του αξίζει αναγνώριση περισσότερη από άλλους κομψευόμενους.
Η ιστορική τσάπα του ΤΟΕΒ κρεμασμένη κοντά σε ένα νερόμυλο.
Ας βγάλουμε λοιπόν, λίγο άγχος από το φίλο μας τον Ποριώτη στη σκηνή στο καράβι, που έρχεται από ‘’πέρα’’.
Το Λεμονοδάσος είναι ακόμα όμορφο.
Ας συνεχίσουμε την γνωριμία.
Το κοντίτο, το αρδευτικό σύστημα του Λεμονοδάσους που ίσως είναι και το μοναδικό στη χώρα. Έχει ένα όμοιο η Τροιζήνα.
Δίπλα ένας Ποριώτης έχει ασπρίσει με ασβέστη τον κορμό της Λεμονιάς. Μερακλής ο άνθρωπος. Το μεράκι δεν αποτιμάται. Αξίζει όμως. Εκτός και αν πουλάει το λεμόνι καλά και του περισσεύουν να φροντίζει το κτήμα του. Θα ‘ναι ποιο έξυπνος από άλλους που είναι και της δουλειάς.
Ένα πανέμορφο δρομάκι. Δεν θα το φανταζόσουνα ότι έχει το Λεμονοδάσος τέτοια! Κι άλλο. Που είμαστε; Με ρώτησε ένας συνοδοιπόρος, στον Ενιπέα; Στον Χελμό; (Ο Ενιπέας είναι ποταμός της Πιερίας που διαρρέει το Λιτόχωρο και προσελκύει πολλούς επισκέπτες). Εμείς, εδώ, του διώχνουμε.
Κι άλλο; Έχει το Λεμονοδάσος αρκετά τέτοια δρομάκια ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους. Εμείς δεν τα ξέρουμε.
Κι άλλο. Δεξιά απλώνεται το πέλαγος.

Ο πρώτος από τους τρεις νερόμυλους του Λεμονοδάσους. Φανταστικός, μέσα στο πράσινο. Άλλοι, πιο προκομμένοι, σε άλλους τόπους πιο φτωχούς ή πιο έξυπνους, τι δεν θα ‘διναν να τον έχουν, να τον αναστηλώσουν και να τον προβάλουν.

Το αυλάκι που οδηγεί το νερό στον νερόμυλο. Και η θέα. Το Μόδι. Το Μοναστήρι. Τα νησάκια της Αρτίμου. Με καθαρή ατμόσφαιρα φαίνεται το Σαν Τζώρτζη. Το μάτι μπορεί και να φτάσει πολύ μακρύτερα. Στη μέση του Αιγαίου.
Στην άκρη του αυλακιού η είσοδος της υδατόπτωσης που οδηγεί στο νερόμυλο. Και με την ευκαιρία. . . .
μια σχηματική παράσταση νερόμυλου που μπορεί να απεικονίζει κάτι σαν τους δικούς μας
Ένα κοντίτο χωμένο σε ένα κισσό. Η ξερολιθιά και το κοντίτο. Όταν γίνεται το πότισμα χαίρεται τ’ αυτί σου και το μάτι σου απ’ το νερό που τρέχει.
Ο παληός καταρράκτης στου ‘’Καρδάση’’. Πολλοί δεν ξέραμε ότι το επώνυμο των Καρδασέων είναι Λαζάρου. Μας λείπει το κέντρο τους. Κάτι να γίνει. Είναι απαραίτητο σαν προορισμός για τους επισκέπτες.
Αν για ένα βράδυ δεν έχουν τα κότερα νερό βουίζει ο Πόρος.
Λάθος.
Ο Καρδάσης και το Λεμονοδάσος είναι σπουδαιότερα.
Ο καταρράκτης από άλλη γωνία. Πράσινο!
Η συνέχεια του καταρράκτη. Υπάρχει, χάρη στα παιδιά του ΤΟΕΒ. Μου φαίνεται ότι η κοινωνία θα ωφεληθεί, αν εκτιμάει και τιμάει εκείνους, τους διπλανούς τους άσημους, που δουλεύουνε χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση.
Και η στοά των πηγών.
Κι άλλο δρομάκι. Το ντύνει ολόκληρο ο κισσός.
Στο Λεμονοδάσος. Ο δεύτερος νερόμυλος.
Και κάτι διαφορετικό. Μια εληά, ψηλά στο Λεμονοδάσος, ποιος ξέρει πόσων ετών.
Γιατί το αναφέρω:
Σε μια νομαρχία της Κρήτης εντόπισαν τα πολύ παληά ελαιόδενρα, 2.000 ετών, 3.000 ετών και τα χαρακτήρισαν διατηρητέα.
Ας ήταν ιδιωτικά! Να’ναι κουτοί άραγες αυτοί οι Κρητικοί; Ζούνε από τα κηπευτικά, από τον τουρισμό, από τα αρχαία τους, από το λάδι τους, από τα Πανεπιστήμιά τους, από τη Παράδοσή τους., από τη φιλοξενία τους, από την αγάπη τους σε ότι αληθινό και πραγματικό. Πουλάνε τα προϊόντα τους μέσω Διαδικτύου σ’ όλη την Ευρώπη. Είναι μπροστά οι άνθρωποι. Νάχαν αυτοί ένα Λεμονοδάσος γνωστό σ’ όλη την Ελλάδα και όχι μόνο. Τι νομίζετε; Θα το χάλαγαν;
Ο τρίτος νερόμυλος. Έχει μετατραπεί σε ταβέρνα. Την ταβέρνα του Καρδάση. Δεν το ξέραμε. Ασπρίζουν το σπιτάκι, τον γύρω χώρο και τ’ αυλάκι με ασβέστη, χρησιμοποιώντας ‘’μπατανόβουρτσα’’ και πινέλο. Δίπλα τρέχει το νερό στ’ αυλάκι.
Μαγεία, να τ’ ακούς και να το βλέπεις! Να ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπό σου. Σιγά μην κάτσω να χαζεύω τις πρύμες των κότερων!
Ο ‘’Άγιος Παντελεήμων’’, ξωκλήσι στο υψηλότερο σημείο του Λεμονοδάσους. Ποιο πάνω αρχίζει το δάσος με χαμηλή δασική χλωρίδα. Σε 100 μέτρα περνάει ο δρόμος – Παναγίτσα του Μπέλεσι-Ντάριζα.
Τα σκαλιά που οδηγούν στον ‘’Άγιο Παντελεήμονα’’ ασπρισμένα με ασβέστη. Εκεί πάνω μπορεί να γίνει ένας γάμος, βαφτίσια, μια γιορτή. Και πίσω οι Αδέρες, ήμερο βουνό, πράσινο. Από τα ωραιότερα βουνά.
Οι περιπατητές μετά την εκδήλωση μπορούν να γυρίσουν με αυτοκίνητο από τον δρόμο που περνά κοντά.
Στο Λεμονοδάσος λειτουργούσαν ένα σωρό μπακαλοταβέρνες, για τον κόσμο που δούλευε. Δεν λέω ότι θα λειτουργήσουν πάλι. Αλλά αν το Λεμονοδάσος, που το αξίζει, γίνει πάλι χώρος επίσκεψης, ανακούφισης, ψυχικής χαλάρωσης, γιατί να μην ξαναπάρει ζωή;
Ένα αναψυκτήριο, ένα περίπτερο, μια ταβέρνα, μια οργάνωση, μια διαφήμιση μια συνεργασία με τα τουριστικά του Πόρου και του Γαλατά, μπορούν να το κάνουν. Τώρα έχει σημεία παρατημένα, κτήματα με συγκαλλιέργεια(!) Λεμονιάς με βάτα, δρομάκια όλο μπάζια.
Τελευταία όμως κάμποσοι Λεμονοδασίτες περιποιούνται το χτήμα τους και είναι ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι γι αυτό.
Να ένας!

Τούτος είναι πιο μερακλής.

Κι αυτός. Καθαρό το έχει αλλά διψάει.

Αυτός εδώ το παράκανε. Από τα βάτα δεν βλέπεις τις λεμονιές. Θα ‘ναι κάνας φτωχός.

Τούτος αξίζει βραβείο.

Αν θεσμοθετήσουμε ένα έπαθλο για τα καλύτερα περιποιημένα Λεμονοπερίβολα ίσως να είναι ένα ακόμα κίνητρο για να γίνει ακόμα ωραιότερο το δάσος.
Και βέβαια να τιμήσει κάποιος τον Τ.Ο.Ε.Β. Λεμονοδάσους, που είναι ο μόνος οργανισμός που αγωνίζεται πραγματικά για το Λεμονοδάσος, να ποτιστεί, για να μην ξεραθεί και πάει στο διάβολο.
Εδώ κάτι πραγματικά περίεργο. Αυτή η λεμονιά δεν ποτίζεται καθόλου για χρόνια. Θα πρεπε να είχε ξεραθεί. Όμως κάθε χρόνο βγάζει καμιά 20αριά φύλλα. Περιμένει!

Εδώ η έξοδος του ρέματος στην Άρτιμο. Και ο Πλάτανος. Η περιήγηση ήταν σύντομη. Αν αρέσει, μπορεί να ακολουθήσει και άλλη με στοιχεία ιστορικά ή και με κάποιες σκέψεις για το Λεμονοδάσος προς προβληματισμό. Το μυαλό μας και τα μάτια μας! Μας το χαλάει η πλύση εγκεφάλου.




Comments (19)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Βαγγέλης Ταρταράκης says:

    Συγχαρητήρια για το αρθρο σας, δεν υπαρχουν λογια. Αποτυπωσατε σε λιγες γραμμες κ ακομα περισσοτερες εικονες το μεγαλειο της φυσης που εχουμε στον τοπο μας. Το πιο βασικο ειναι να μην το ξεχναμε κ να τον φροντιζουμε.

    Στη διαθεση σας για καθε βοηθεια για το Λεμονοδασος

    Φιλικα

    Βαγγελης Ταρταρακης

  2. Έλενα. says:

    Υπέροχο οδοιπορικό στο πανεμορφο Λεμονοδάσος…

  3. MAΙΡΗ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ says:

    Τάσο, διάβασα το άρθρο με πολύ ενδιαφέρον. Μπράβο! Εξαιρετική δουλειά. Το Λεμονοδάσος το ξέρω αρκετά καλά (ισως καλύτερα αποό πολλούς ντόπιους). Ξέρω πώς ήταν παλιά, όταν προς το τέλος της 10ετίας του 60 μας πηγαίναν εκδρομές από τη κατασκήνωση του Γαλατά στο Λεμονοδάσος με τα πόδια (τότε η κατασκ/ση ήταν παιδιών). Είμαι ίσως από τους λίγους που έχω μπει μέσα στις πηγές. Λυπάμαι που έχει καταντήσει οικόπεδα. Πολύ θα ήθελα να ξαναλειτουργήσει ο Καρδάσης, με τις φρέσκες λεμονάδες, τις τηγανητές πατάτες και τα αυγά. Πολύ θα ήθελα να ξανατρέξει ο καταράκτης και να μήν ξαναπούμε “δέν έχει τίποτα να δεις εκεί”. Δέ θέλει πολλά πράγματα. Ανθρώπους που να νοιάζονται για το τόπο τους θέλει, με μεράκι και διάθεση για να προσφέρουν. Μακάρι αυτός ο σύλλογος να τα καταφέρει και να ξαναζωντανέψει το Λεμονοδάσος. Μπράβο!

  4. sapounakis says:

    και αν οργανωθει ενας μικροαγωνας δρομου μεσα στα μονοπατια του λεμονοδασους για να ερθει κοσμος και να τα δει? τουλαχιστον οι πιτσιρικαδες που πλεον λιγοι εκπεδευτικοι θα τους πανε εκει επειδη ειναι μπελας. Αμφιβαλλω αν πολλοι απο τους γαλατοποριωτες γνωριζουν την αβοκαντια τα εκκλησσακια και αλλεσ λεπτομεριες

  5. Τάσος Γκούμας says:

    Παιδιά, ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.
    Με τη Μαίρη Παπαχρήστου και άλλους 30 συμπολίτες μας καθώς και δύο δραστήριους πολιτιστικούς συλλόγους έχουμε από καιρό ξεκινήσει να δείχνουμε ενδιαφέρον για το Περιβάλλον και ειδικότερα, για το Λεμονοδάσος και την Άρτιμο.
    Η απόψεις μας φαίνεται ότι γίνονται αποδεκτές από πολλούς συμπολίτες μας και από διακριτά μέλη της κοινωνίας μας και επιζητείται τρόπος διόρθωσης σφαλμάτων που γίνονται σε διάφορες παρεμβάσεις της Πολιτείας. Ας μου επιτραπεί να μην γίνω περισσότερο σαφής τώρα, επειδή το θέμα που αναφέρομαι ίσως μας απασχολήσει διεξοδικότερα σε καταλληλότερο χρόνο.
    Η πρόταση του Κωστή συζητιέται και από άλλους που μπορούν να βοηθήσουν, ιδιώτες και συλλόγους.
    Πάντως Κωστή καλά κάνεις και αμφιβάλλεις.
    Ο πολιτιστικός Γαλατά ‘’οι φίλοι της Παράδοσης’’ είχε ξεκινήσει μια προσπάθεια, την Άνοιξη που μας πέρασε, για μια εκδήλωση στο Λεμονοδάσος, που όμως ορθά διακόπηκε για αντικειμενικούς λόγους.
    Είναι δυνατός σύλλογος και μπορεί να φέρει σε πέρας ένα έργο όπως επίσης και άλλοι δυνατοί σύλλογοι μπορούν να δουλέψουν δημιουργικά.
    Βαγγέλη, γνώριζα έναν Βαγγέλη Ταρταράκη, παληά, αεροπόρο.
    Το τηλέφωνό μου είναι 6979574709.
    Έλενα ευχαριστούμε.
    Ελπίζουμε να συνεχιστεί ο διάλογος, οι προβληματισμοί, οι προτάσεις.
    Δεν έχουμε κάτι έτοιμο στο νου μας. Εκείνο που επιθυμούμε είναι να αυξηθεί το ενδιαφέρον, σε πρώτη φάση, γιατί είναι κρίμα να γίνονται πράγματα για μας χωρίς εμάς, τα οποία μερικές φορές καταλήγουν σε δυνατά σφάλματα.
    Υπενθυμίζω φράση που ευθαρσώς ειπώθηκε πριν μερικά χρόνια στην Χατζοπούλειο από σημαίνον πρόσωπο της κοινωνίας μας ότι: ‘’Κάναμε λάθος. Καταστρέψαμε τ’ Ασκέλι’’.
    Η επιδίωξή μας όλων είναι να μη βρεθεί κανένας επίσημος να πει και για το Λεμονοδάσος το ίδιο, κάποτε.
    Συνεχίζουμε.

  6. Βαγγέλης Ταρταράκης says:

    Αγαπητέ κυριε Γκουμα,

    Είναι πολυ σεβαστές οι απόψεις σας όπως κ των αλλων συνομιλητών.

    Προφανως γνωρίζατε τον παππού μου που ηταν αξιωματικός της αεροπορίας. Εκείνος ήταν που με έφερε πρωτη φορα στο κτημα στο Λεμονοδασος κ με εκανε να αγαπησω ολες τις ομορφιες γωνιες του.
    Θα σας τηλεφωνήσω να σας γνωρίσω μολις έρθω στην Ελλάδα.
    Μπορειτε να μου γραψετε στο vtartarakis@archirodon.net

    Φιλικα

    Βαγγελης Ταρταρακης

  7. Vasilis Basios says:

    Τάσο,
    Διαβάζοντας το άρθρο σου συγκινήθηκα πάρα πολύ! Είναι γραμμένο με τόση αγάπη και πολύ μεράκι!!!! Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι σαν εσένα (και πρώτα απ’όλα οι άνθρωποι του ΤΟΕΒ Λεμονοδάσους) που δεν έχουν μπεί στα γρανάζια της απληστίας και πονάνε τον τόπο τους.

    Είμαι σίγουρος ότι το άρθρο αυτό θα ευαισθητοποιήσει πολλούς πολίτες στην Τροιζηνία και αλλού. Και ισως και τις αρχές του τόπου…….Ο Πολιτιστικός και Μορφωτικός Σύλλογος Γαλατά και άλλοι πολιτιστικοί σύλλογοι της Τροιζηνίας θα έπρεπε να δραστηριοποιηθούν για αυτό και για άλλα παρόμοια θέματα. Το Λεμονοδάσος αξίζει την φροντίδα όλων μας, γιατί είναι ένας παράδεισος που ταυτόχρονα είναι και μάρτυρας της ιστορίας του τόπου, αλλά και θελκτικών αναμνήσεων όχι μόνον των ντόπιων, αλλά και πολλών άλλων Ελλήνων.

    Μπορεί βέβαια κάποιος να πεί ότι τώρα ο κόσμος καίγεται και εμείς αυτά θά κοιτάμε? Μά ο κόσμος καίγεται ακριβώς επειδή δεν κοιτάμε αυτά! Και, εν πάση περιπτώσει, έκαστος εφ’ώ ετάχθη!

    Ευχαριστούμε πολύ που, με το ωραίο σου άρθρο, μας έδωσες την ευκαιρία να θυμηθούμε ότι όλοι μας κάτι πρέπει να κάνουμε, ανάλογα με τις δυνάμεις μας, για να περισώσουμε όσο μπορούμε την φύση που μας περιβάλλει και την ιστορία μας. Βέβαια εκτός από το Λεμονοδάσος υπάρχουν και διάφορα άλλα τοπία ή/και ιστορικοί χώροι που θάπρεπε να επιμείνουμε για την προστασία και αξιοποίηση τους, π.χ. το Ασκληπιείο και το Τέμενος του Ιππόλυτου- που κυριολεκτικά καταρρέουν- και άλλα μνημεία εκεί κοντά, αλλά και μερικές ωραίες παραλίες που είναι εγκαταλελειμμένες στις πλαστικές σακούλες!

    Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε δραστηριότητα που αποβλέπει στην προστασία της φύσης και των μνημείων της περιοχής και ιδίως του Γαλατά.

  8. Δώρα says:

    Αγαπητοί φίλοι
    Θα ήθελα καταρχάς να δώσω τα συγχαρητήριά μου στον κ. Τάσο Γκούμα για το άρθρο του. Συμμερίζομαι και εγώ την ανησυχία και το άγχος όλων για το αγαπημένο μας Λεμονοδάσος. Βρήκα στο διαδίκτυο μια πρόσφατη απόφαση του ΔΣ Πόρου για έγκριση μιας μελέτης 300.000 για την ανάδειξη των μονοπατιών του Λεμοναδάσους και ήθελα να ρωτήσω αν γνωρίζει κανείς για αυτήν. Ελπίζω ότι αν είναι σε σωστή βάση, να μπορεί να συμβάλει στην ανάδειξη του ιδιαίτερου και μοναδικού τοπίου, το οποίο και αποτελεί ένα από τα σημεία αναφοράς του Πόρου και του Γαλατά.

  9. Γιώργος Καράμπαμπας says:

    Τάσο γεια σου
    Το λεμονοδάσος σου είναι πολύ ωραία δουλειά. Ωραίες φωτογραφίες, ωραίο ποιητικό κείμενο το οποίο μπορεί και οδηγεί σε ενδιαφέρουσες ιδέες για την επαναξιοποίηση του υπέροχου και φημισμένου σ΄όλο τον κόσμο λεμονοδάσους. (Κάποτε στον Πόρο με ρώτησαν Γιαπωνέζοι πως θα πάνε στο λεμονοδάσος).
    Καταλαβαίνω βέβαια ότι δύσκολα θα βρεθούν στον Πόρο ή τον Γαλατά νέοι άνθρωποιαποφασισμένοι να καλλιεργήσουν λεμονοπερίβολα. Αν και δεν ξέρεις…Με την κρίση που περνάμε και την ανεργία να καλπάζει ίσως βρεθούν μερικοί που θα ενδιαφερθούν

  10. Γιάννα Καρνέζη. Μέλος Πολιτιστικού Συλλόγου Γαλατά ''Οι φίλοι της Παράδοσης'' says:

    Διαβάζοντας αυτά που έγραψε ο Κος Γκούμας μου ξυπνάνε νοσταλγικές αναμνήσεις. Καθώς όταν ήμουν κι εγώ κορίτσι, μαζί με φίλους, τις Κυριακές πηγαίναμε εκδρομή στο Λεμονοδάσος.
    Ξεκινάγαμε από το Γαλατά με τα πόδια όλοι μαζί. Βλέπαμε τους καταρράκτες και περνάγαμε όλοι μαζί τα τούνελ. Καθώς εμείς τα κορίτσια φοβόμασταν γιατί εκεί που πήγαινες βγαίνανε νυχτερίδες.
    Για κάποιους ήταν κατόρθωμα να περάσεις όλα τα τούνελ. Αν θυμάμαι καλά ήταν 3. Μετά καθόμασταν όλοι και τρώγαμε τα φαγητά που είχαμε φέρει από το σπίτι μας. Άλλες φορές θυμάμαι να πήγαινα με τους γονείς μου να φάμε στην ταβέρνα, όπου δύσκολα έβρισκες τραπέζι από τον πολύ κόσμο.
    Πραγματικά εγώ τώρα, ως μάνα με 2 παιδιά, δεν έχουμε πάει μια βόλτα και να τους διηγηθώ αυτά που έχω ζήσει στο Λεμονοδάσος. Με λυπεί, και γι αυτό θα προσπαθήσω να ζήσω αυτές τις όμορφες στιγμές και σήμερα με τα παιδιά μου.

  11. ΓΙΟΥΛΑ ΛΑΜΠΙΡΗ says:

    Τάσο,
    Ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’αυτό σου το οδοιπορικό. Παρ’όλες τις φιλότιμες προσπάθειες για την καταστροφή του (βλέπε τα τελευταία φώτα της παραλίας που τα συναντάμε μόνο σε Εθνικές Οδούς) το Λεμονοδάσος είναι πάντα εκεί και αντιστέκεται. Ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι να διατηρήσουμε τουλάχιστον ότι έμεινε.

    Γιούλα Λαμπίρη

  12. μαρια ανδρεου says:

    Τάσσο,
    μ’ άρεσε πάρα πολύ η δουλειά σου για το “Λεμονοδάσος”! Είναι και για μένα ένας τόπος γεμάτος όμορφες αναμνήσες απ’ τα παιδικά μου ως και πριν κάτι χρόνια που, λυπήθηκα τόσο πολύ με την εγκατάλειψη που είδα …
    Χαίρομαι πάρα πολύ που αποφασίσατε να το ξαναζωντανέψετε! Εύχομαι καλό και πολύ κουράγιο. Μακάρι να το ξαναδούμε όπως το ξέραμε ή μήπως και καλύτερο;
    Ευχαριστώ όλους όσους συμμετέχουν σ’ αυτή την προσπάθεια!

    μαρια ανδρεου

  13. Ανδρεας Καικας says:

    Εξαιρετικο.Μου δωσατε την ωθηση,να ασχοληθω με το δικο μου περιβολι,που το ειχα σχεδον εγκαταλειψει.Σας ευχαριστω πολυ.

  14. Μίμης Καστριώτης says:

    Φίλε Τάσσο γειά σου.
    Το άρθρο σου για το Λεμονοδάσος μου άρεσε πολύ. Περισσότερο χάρηκα γιατί με την πρωτοβουλία σου έφερες στην επιφάνεια το θέμα και δίνεις την ευκαιρία να ανοίξει σχετική συζήτηση και να ακουστούν προτάσεις και σκέψεις για την αξιοποίηση της περιοχής. Το έργο είναι δύσκολο. Χρειάζεται σχέδιο και συλλογική προσπάθεια. Αξίζει όμως τον κόπο και αυτό πρέπει να το καταλάβουν πρώτοι απ’όλους οι Δημοτικές Αρχές. Όπως όλοι όσοι έζησαν και χάρηκαν τις ομορφιές του Λεμονοδάσους , έτσι και εγώ εύχομαι η πρωτοβουλία σου να ευοδωθεί για το καλό του τόπου.

  15. Παναγιώτης Τσιακούλιας says:

    Τάσο μου,όταν σου σφιξα το χέρι για την εργασία σου, με ρώτησες με μια απόλυτα παιδική ειλικρίνεια αν συμφωνώ. Ε λοιπόν σου απαντώ γραπτά. Κατ’ αρχήν δεν σε είχα για περιπατητή. Περπάτησες πολύ γι αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση. Ίδρωσες, αναρριχήθηκες, στο τέλος όμως αποζημίωσες τον Τάσο με πέντε τσίπουρα. Μα είναι δυνατόν να μη συμφωνώ με τις απόψεις σου? Αν δε συμφωνούνα δεν θα ήμουν -και δεν θάπρεπε να ήμουν οικολόγος, βιοκαλλιεργητής,φυσιολάτρης και αυτό τον καιρό γαιο-εργάτης. Είναι δυνατό να μη με μαγεύουν οι καταράκτες του λεμονοδάσους, να μα με συνεπαίρνουν οι φτερωτοί τραγουδιστές, που μας κρυφτο-παίζουν απ’ τις φυλλωσσιές του, να μη με ξαφνιάζει ευχάριστα το ογκανητό του γαϊδαράκου -αν υπήρχε- πόσες χάρες και χαρούλες χάσαμε!!!
    Δε χρειάζεται να συμπληρώσω εγώ τίποτα. Είναι τόσο ζωντανή,γλαφυρή και μνήμης αναγάλιασμα η περιγραφή σου. Σ’ευχαριστώ για τα εκπληκτικά ερεθίσματα που μού δωσες.
    Στην πρώτη ευκαιρία θα τα αναζητήσω.Είμαι μαζί σου, μαζί σου με χίλια και για έναν ακόμα λόγο:το λόγο της καλαβρυτινής καταγωγής μου.
    Ναι, να κάνουμε κάτι, κάτι ουσιώδες και αποτελεσματικό, να περισώσουμε τα περιττά, όπως μας είπε ο Γιώργος ο Καράμπαμπας μια μέρα.

  16. ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ says:

    ΤΑΣΟ ΑΝΤΙ ΣΧΟΛΙΟΥ ΕΠΙΤΡΕΨΕ ΜΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΣΩ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ:

    Ο ΓΛΑΡΟΣ

    Στο κύμα πάει να κοιμηθεί
    δεν έχει τι να φοβηθεί
    Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει
    γλάρος είναι και πηγαίνει

    Από πόλεμο δεν ξέρει
    ούτε τι θα πει μαχαίρι
    Ο Θεός του ’δωσε φύκια
    και χρωματιστά χαλίκια

    Αχ αλί κι αλίμονό μας
    μες στον κόσμο το δικό μας
    Δε μυρίζουνε τα φύκια
    δε γυαλίζουν τα χαλίκια

    Χίλιοι-δυο παραφυλάνε
    σε κοιτάν και δε μιλάνε
    Είσαι σήμερα μονάρχης
    κι ώσαμ’ αύριο δεν υπάρχεις .

    .

  17. Υβόννη says:

    Το Λεμονοδάσος που αγαπήσαμε!!! Το Λε μονοδάσος που περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια!!! Το λεμονοδάσος που μας αγκάλιασε!!!

  18. ΔΗΜΗΤΡΗΣ says:

    ΛΑΙΜΟΝΟΔΑΣΟΣ!! 26-4-14
    Χιλιομυροφόρο μονοπάτι

    Ξημέρωνε… στις παρυφές του Λεμονοδάσους σερνόταν
    άηχα, σαν συγοσάλευτο φίδι, μια κάτασπρη πάχνη
    που πότιζε με ζωή, τα κιτρινόχροα ζαφείρια, που πάνω
    στους βελούδινους καταπράσινους μανδύες τους,
    άπλωναν την ευωδιαστή αύρα, που κέντριζε
    την όσφρηση και όξινε την φαντασία…
    Από την αρχή του πολύχρωμου χιλιομυροφόρου μονοπατιού,
    ως το τέλος του περιπάτου, του ανασασμού,
    εκεί που το βλέμμα αλαργεύει και νοσταλγικά ακουμπά
    πέρα, στην αγκαλιά του Σαρωνικού,
    χαϊδεύει ανάλαφρα τις μικρές οάσεις
    (Νησιά και Νησάκια) και ξαποσταίνει στ’ αφράτα κύματα, εκεί που η καρδιά μπολιασμένη με την ολική εικόνα, αγαλλιάζει και ξεπερνά κάθε τι… πόνο, σκοτούρες, καημούς καιβάσανα, εκεί που γεννάτε το θαύμα! Άνοιξη! Έρωτας!
    Και… ποιος είναι αυτός ο κακόμοιρος, που θα μας τα στερήσει όλα αυτά, θα κλέψει τη ζωή,
    για να αποδώσει όλεθρο;
    Υπάρχει κανείς, που να μην θέλει να εξασφαλίσει την αφθαρσία αυτού του μαγευτικού τόπου – τοπίου, που στέλνει ανατριχίλες σε κάθε περιπατητή, νοσταλγό, οραματιστή και η προσμονή του είναι να μείνει αμόλυντη;
    Και βέβαια όχι, κανείς! Εμπρός λοιπόν, στον αγώνα!
    Αναδείξτε το πρόβλημα εσείς οι μεγάλοι;
    Δώστε και σώστε!

    Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

  19. φανη αλεξανδροπουλου says:

    [* Shield plugin marked this comment as “0”. Reason: Human SPAM filter found “!!!” in “comment_content” *]
    Χαιρομαι να βλεπω ανθρωπους που αγαπουν την ομορφια! Που αναγνωριζουν τον θησαυρο που εχουν εκει διπλα τους και σας ευχαριστω για αυτο!!!

Σχολιάστε