Τα φράγματα ανάσχεσης ομβρίων υδάτων στον Κάμπο της Τροιζηνίας.



Του Τάσσου Γκούμα

Ένα τόσο σημαντικό έργο, ένα έργο ζωής, έχει ξεκινήσει και συνεχίζεται χωρίς τυμπανοκρουσίες, εγκαίνια, παράτες, κλπ.
Εδώ και μερικά χρόνια η Υ.Ε.Β. (Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων) της Νομαρχίας Πειραιά, έχει προχωρήσει σ’ αυτό το πρόγραμμα που είναι δοκιμασμένο και σε άλλες περιοχές, αποτελεσματικό, οικονομικό και που δεν προξενεί προβλήματα στο περιβάλλον.
Αυτό που φαίνεται στην εικόνα αριστερά, είναι στο ρέμα ‘’Κουμουνδούρου’’ στην Τροιζήνα.
Έχουν κατασκευστεί 3-4 όμοια και άλλα τόσα στο ρέμα ‘’Φρατζή’’.
Τα φραγματάκια γεμίζουν, μειώνοντας έτσι την απορροή προς τα κάτω, προς τη θάλασσα. Ο αριθμός των φραγμάτων που χρειάζονται εξαρτάται από τη χωρητικότητα το κάθε ενός, από την ταχύτητα που εισχωρεί στο έδαφος το νερό και από την παροχή νερού του ρέματος που θέλουμε να ελέγξουμε, με παράμετρο την οικονομικότητα.
Μαθαίνω ότι σε ένα από αυτά εμείς οι Τροιζήνιοι πετάμε και σκουπίδια μειώνοντας περισσότερο τη διηθητικότητά του. Ασχολίαστο.
Θα χρειαστούν και άλλα για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλ. να συγκρατηθεί περισσότερο νερό και να μην καταλήγει στη θάλασσα. Στο σχετικό πρόγραμμα προβλέπεται να κατασκευαστούν και άλλα φράγματα στο ρέμα της ‘’Απάθειας’’ και στο ‘’Χρυσορρόα
(Διαβολογέφυρο)’’.
Κάποια υπηρεσία ενοχλείται. Είναι υπερβολικό.

Κατασκευή και λειτουργία.
Το φράγμα κατασκευάζεται με πέτρες που προηγουμένως έχουν τοποθετηθεί μέσα σε κλωβούς από συρματόπλεγμα, σαν της περίφραξης, αλλά από πιο χοντρό σύρμα. Το μέγεθος κάθε κλωβού είναι όσο ένα βαρέλι πετρελαίου.

Λειτουργεί ως εξής:
Στον πρώτο καιρό λειτουργίας το νερό που έρχεται από το επάνω μέρος του ρέματος περνάει σχετικά εύκολα ανάμεσα από τις πέτρες. Με την πάροδο του χρόνου οι φερτές ύλες που κουβαλάει μαζί του το νερό, φύλλα, κλαράκια, λάσπη, φράζουν σιγά σιγά τα κενά ανάμεσα στις πέτρες και το φράγμα γίνεται περισσότερο συμπαγές.
Στο τέλος τα κενά γεμίζουν με χώμα και χορταριάζουν κι όλας.

Στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται το χορτάρι επάνω στο φράγμα.
Είναι χαρακτηριστική η ηπιότητα, τόσο της κατασκευής σε σχέση με το περιβάλλον, όσο και της λειτουργίας, αυτού του τύπου των φραγμάτων.
Τα φράγματα ανάσχεσης, όπως ονομάζονται, εκτός από την κατασκευή τους όμως χρειάζονται και συντήρηση για να λειτουργούν.
Τι συμβαίνει.
Το νερό που κατεβαίνει στο χείμαρρο, συμπαρασύρει τα πλέον λεπτόκοκκα συστατικά του εδάφους δηλ. την, ιλύ, τη λάσπη. Η ιλύς αυτή όταν κατακαθίσει στον πυθμένα της μικρής τεχνιτής λίμνης που
δημιουργούν τα φραγματάκια καθιστά τον πυθμένα (με το συμπάθειο δεν τον λέω ‘’πάτο’’) μη περατό από το νερό. Που σημαίνει ότι περισσότερο νερό θα πάει στη θάλασσα και λιγότερο στον υπόγειο
υδροφόρο ορίζοντα, που επίσης, σημαίνει ότι λιγότερο καλό νερό θα πιει ο κοσμάκης που δεν αγοράζει εμφιαλωμένο.
Το ότι ο πυθμένας των λιμνών που δέχονται νερό από ποτάμια ή χειμάρρους γίνεται αδιαπέρατος είναι επιθυμητό όταν οι λίμνες που δημιουργούμε με τα φράγματα λειτουργούν ως αποταμιευτήρες δηλ.
κρατάνε νερό για να το πάρουμε όταν το επιθυμούμε.
Στην περίπτωσή μας όμως δεν θέλουμε αυτό, αλλά θέλουμε το νερό να μην στέκεται στη λιμνούλα που δημιουργεί το φράγμα ανάσχεσης, αλλά να απορροφάται στο υπέδαφος, όπου έχουμε τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα από τον οποίον αντλούμε νερό για να πίνουμε, να ποτίζουμε και να κάνουμε ντούζ, οι τουρίστες, τρεις φορές την ημέρα.
Τις ίδιες ανάγκες καθαρισμού έχουν όλα τα έργα, μικρά ή μεγάλα, που έχουν τον ίδιο σκοπό-δηλ τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα.
Αυτές τις πιστώσεις λοιπόν για τον καθαρισμό και την κατασκευή και των υπολοίπων φραγμάτων ανάσχεσης που έχει προγραμματιστεί, δεν τις δίνει το γκουβέρνο.
Αντίθετα δίνει πιστώσεις για τον καλλωπισμό δρόμων δεξιά-αριστερά, αλμυρούτσικων ως προς το κόστος (πού τα βρίσκουν τα χρήματα, εν μέσω της φοβερής οικονομικής κρίσης;), ηλεκτροφωτισμούς έρημων δρόμων, πλατείες, κ.λ.π., έργα που προάγουν, όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, και την πραγματική οικονομία(!).
Ας ελπίσουμε ότι η νέα, (πολύ καλά μελετημένη φαίνεται, κάνει μπάμ), Καλλικράτεια διάρθρωση θα τα δει όταν και αν συνέλθει από τη διάλυση (ηθελημένη; Λάθος) της 0ημόσιας διοίκησης.
Παρένθεση: Ακούγεται ότι ο ‘’Καλλικράτης’’ (καμιά σχέση με τον πολύ καλά μελετημένο ‘’Καποδίστρια’’, Αλέκος Παπαδόπουλος ήταν αυτός), δόθηκε να σχεδιαστεί από ιδιώτες, οι οποίοι ως γνωστόν επιλύουν όλα τα προβλήματα που δεν μπορεί το σοσιαλιστικό Κράτος(!). Κλείνει.
Μετά τα φράγματα, το νερό πάει προς τη θάλασσα. Πιο λίγο, αλλά πάει.
Μερικές φορές το νερό που πίνουμε στο σπίτι μυρίζει άσχημα.
Σύπτωση; Δε νομίζω.
Άραγε είναι υγιεινό; Τι λένε οι αναλύσεις;
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Πολιτεία φιάχνει κάποιο έργο και μετά τα παρατάει. Χρειαζόμαστε κι άλλα φράγματα για να συμπληρωθεί το έργο και συντήρηση.
Όποιος μπορεί και θέλει, ας βοηθήσει.




Σχολιάστε