Η Real News για το Λεμονοδάσος



Ρεπορτάζ αφιερωμένο στο Λεμονοδάσος, δημοσίευσε η εβδομαδιαία εφημερίδα Real News, στο περιβαλλοντικό της ένθετο Real Planet. Το ρεπορτάζ υπογράφει η δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Χαϊνή και τιτλοφορείται: «Μαραζώνει» το Λεμονοδάσος.
Στο ρεπορτάζ ωστόσο δεν αναφέρεται η πρόσφατη απόφαση του Δήμου Πόρου, που απόρριψε την μελέτη της ανάπλασης των μονοπατιών, κόστους 348 χιλιάδων ευρώ.
Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το ρεπορτάζ της Real News:

ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ το Λεμονοδάσος στον Γαλατά, απέναντι από τον Πόρο, έχει καταγραφεί-κυρίωςμέσα από την ελληνική πεζογραφία και ποίηση, αλλά και από τον κινηματογράφο-ως ένας τόπος ειδυλλιακός καταπράσινος με μεθυστικές ευωδίες και κελαρυστά νερά.
Παράλληλα, όμως ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν και ως σύμβολο υγιούς ανάπτυξης και σημαντική πηγή βιοπορισμού για εκατοντάδες παραγωγούς.
Σήμερα, παρότι παραμένει ιδιαίτερο, το Λεμονοδάσος αντιμετωπίζει όλες τις θλιβερές επιπτώσεις της χρόνιας κακοδιαχείρισης της πλημμελώς σχεδιασμένης αγροτικής πολιτικής και του ασαφούς καθεστώτος περιβαλλοντικής προστασίας.
Αποτέλεσμα; Τα τελευταία χρόνια n παραγωγή λεμονιών είναι ελάχιστη, οι καλλιέργειες εγκαταλείπονται, τη θέση των χωραφιών παίρνουν όλο και περισσότερα αυθαίρετα κτίσματα, ενώ οι όγκοι των σκουπιδιών και τα μπάζα αυξάνονται διαρκώς.
«Ήρθα στον Πόρο πρώτη φορά το 2007 και επισκέφθηκα το Λεμονοδάσος. Όμως άλλα είχα στο μυαλό μου και άλλα είδα», λέει n Ελληνοαμερικανίδα Νταϊάν Σούγκαρτ, δημοσιογράφος και μόνιμη, πλέον, κάτοικος του νησιού. «Ο κόσμος είναι συναισθηματικά δεμένος με το Λεμονοδάσος όμως n απουσία πολιτικής για τη διαχείρισή του, όχι μόνο σε σχέση με τα αγροτικά αλλά και για θέματα νερού κ.λπ., έχει οδηγήσει στη σταδιακή υποβάθμισή του».
Ο Βαγγέλης Βήκος διατηρεί ναυτιλιακό γραφείο στο νησί και είναι πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτών και Καταναλωτών Πόρου. «Ο Πόρος έγινε γνωστός και από το Λεμονοδάσος. Στην πορεία, οι καλλιέργειες εγκαταλείφθηκαν και τη θέση τους πήραν βίλες. To δάσος είναι βρόμικο και δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση να βελτιωθεί n κατάσταση. Οποιες μεμονωμένες προσπάθειες γίνονται σαμποτάρονται», δηλώνει.
Ιστορία από το 1840
Η καλλιέργεια του λεμονιού στον Πόρο ξεκίνησε στα μέσα του 18ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1840 με τη φύτευση συνολικά 20.000 δέντρων. Σύμφωνα με τους μελετητές τα λεμονόδενδρα έδιναν το μέγιστο της παραγωγής τους (γύρω στους 1.800 τόνους ή 8 εκατ. κομμάτια τον χρόνο) μέχρι το 1873. Τότε προσβλήθηκαν από κάποια ασθένεια, με αποτέλεσμα το δάσος να καταστραφεί ολοκληρωτικά για να φυτευτεί εκ νέου το 1882.
«Για πολλά χρόνια οι λεμονιές ήταν για τους Ποριώτες πραγματικό χρυσωρυχείο», επισημαίνει ο Τάσος Γκούμας γεωπόνος κάτοικος Λεμονοδάσους. «Ομως πλέον δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε σε τιμή τα εισαγόμενα από το Ισραήλ και την Τουρκία λεμόνια. Καθότι ο κλήρος που έχουμε δεν ξεπερνά τα 3 στρέμματα, δεν συμφέρει n καλλιέργεια λεμονιών, με αποτέλεσμα να αντικαθίσταται σιγά – σιγά από ελιές». Αλλωστε, και στην αγορά του Πόρου οι μανάβηδες διακινούν κυρίως λεμόνια εισαγωγής που είναι πολύ πιο φθηνά (γύρω στο 1 ευρω το κιλό) από τα ντόπια (έως και 2 ευρω το κιλό). Επιπλέον, πρόβλημα για τις υφιστάμενες καλλιέργειες αποτελεί το παλαιό και δυσλειτουργικό σύστημα άρδευσης.
«Χαμένη ευκαιρία για βιώσιμη ανάπτυξη», χαρακτηρίζει το Λεμονοδασος η Ντ. Σούγκαρτ. «Είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα για το τι δεν πήγε καλά με την αγροτική πολιτική και με τη ζωή στην επαρχία», καταλήγει.
Πρόσφατα, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτύξης ενέκρινε κονδύλι για την ανάδειξη των μονοπατιών του Λεμονοδάσους.
Σύμφωνα με το σχέδιο, θα αναπλαστούν μονοπάτια συνολικού μήκους 610 μέτρων και παράλληλα θα τοποθετηθούν κάδοι απορριμμάτων, φώτα και χτιστά καθιστικά. To έργο, που έχει συνολικό προϋπολογισμό 348.090 ευρω, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2013. Για την κατασκευή θα χρησιμοποιηθεί σταμπωτό μπετόν οπλισμένο με δομικό πλέγμα
στον κεντρικό δρόμο και κροκαλόστρωτο ή βοτσαλόστρωτο στο υπόλοιπα σημεία.
Τσιμεντοποίηση
Οι κάτοικοι, ωστόσο, εμφανίζονται επιφυλακτικοί: «Αν υλοποιηθεί το σχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για την τσιμεντοποίηση των μονοπατιών του Λεμονοδάσους τότε ο χώρος θα μετατραπεί σε ένα σύνολο φωτισμένων πεζοδρομίων που ταιριάζει σε προάστιο και σε καμιά περίπτωση στο Λεμονοδασος», υποστηρίζει ο Τ. Γκούμας. «Η προσπάθεια για τη διάσωση και ανάπτυξη του Λεμονοδάσους δεν μπορεί να περνάει μέσα από εύκολες δράσεις όπως n εργολαβική δραστηριότητα για πλακοστρώσεις τσιμενταρίσματα κ.λπ. θα πρέπει να ακολουθηθεί ο δύσκολος δρόμος της ήπιας και πολύπλευρης ανάπτυξης με ανάδειξη εκείνων των στοιχείων που συναποτελούν αυτό που λέμε Λεμονοδάσος αλλά με παρεμβάσεις τόσο ήπιες που δύσκολα να γίνονται αντιληπτές».

«Τοπίο φυσικού κάλλους» χωρίς προστασία
Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΤΡ0Ι2ΗΝΙΑΣ, όπου βρίσκεται το Λεμονοδάσος αν και γεωγραφικά ανήκει στην Πελοπόννησο, διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Αττικής μαζί με τον Πόρο και τα Μέθανα. To 1979, με ΦΕΚ (849/8/25-9-79) του υπουργείου Πολιτισμού, ολόκληρη η Τροιζηνα, από τον Γαλατά έως τα όρια του νομού Αργολίδας χαρακτηρίστηκε «τοπίο εξαίρετου φυσικού κάλλους για λόγους προστασίας της περιοχής».
Ωστόσο, όπως διαβεβαιώνει το υπουργείο Περιβάλλοντος παρόλο που υπάρχουν χάρτες οριοθέτησης των τοπίων φυσικού κάλλους δεν ακολούθησαν ποτέ αποφάσεις που να προσδιορίζουν περιορισμούς εντός των ορίων τους. Απλώς για τα έργα που υλοποιούνται, πρέπει να δοθεί άδεια από την αρμόδια εφορία αρχαιοτήτων ή να περάσουν από Επιτροπές Πολεοδομικού Αρχιτεκτονικού Ελέγχου B’βαθμού. Ούτως ή άλλως για κανένα από τα προστατευόμενα τοπία δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει n επιτρέπεται και τι όχι.
Πλέον, στο πλαίσιο του νέου νόμου για m βιοποικιλότητα (ν. 393 7/11), όλες οι περιοχές ιδιαίτερης φυσικής και αισθπηκής αξίας πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και να ρυθμιστούν οι όροι ένταξής τους. Προς το παρόν, πάντως σύμφωνα με πληροφορίες από το αρμόδιο τμήμα διαχείρισης φυσικού περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί το «ξεσκαρτάρισμά» τους οπότε n ολοκλήρωση της διαδικασίας θα καθυστερήσει.

Πηγή: Real News – Real Planet




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Γιάννης Γκούμας says:

    Επιφυλακτικοί είναι κάπως λίγο σαν χαρακτηρισμός για τους κατοίκους που ξέρουν τι θα πει δάσος –> φυσικό τοπίο –> ο άνθρωπος δεν ακουμπάει. Επίσης από πότε το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης ενδιαφέρεται για την προστασία και ανάδειξη τοπίων φυσικού κάλλους; Δεν είναι ούτε το υπουργείο πολιτισμού, άντε ούτε το ΥΠΕΚΑ. Κάτι βρωμάει πολύ εδώ….

Σχολιάστε