Σαν σήμερα έφυγε ο Γιάννης Παπαϊωάννου – Η συναυλία αφιέρωμα στον Πόρο (βίντεο)



IMG_20160728_223234

Σαν σήμερα 3 Αυγούστου 1972 έφυγε από την ζωή ο σπουδαίος Μικρασιάτης, συνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής και μουσικός Γιάννης Παπαϊωάννου.

Στις 28 Ιουλίου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Πόρου «Η Ποριώτισσα», τίμησε την μνήμη του μεγάλου ρεμπέτη, με μια συναυλία στο κέντρο του Πόρου, από τον γιό του Αντώνη Παπαϊωάννου και την κομπανία του.

Η ζωή και η ιστορία του Γιάννη Παπαϊωάνου είναι η μαρτυρία ενός γνήσιου Μικρασιάτη λαϊκού καλλιτέχνη , ενός βάρδου της ψυχής! Στην πολύχρονη καριέρα του πέρασε μέσα από φωτιά και σίδηρο! Είδε εποχές δύσκολες, όχι μόνο για μουσικούς, αλλά για την Ελλάδα ολόκληρη : Μικρασιατική Καταστροφή, πείνα, φτώχια, δυο παγκόσμιοι πόλεμοι, ένας εμφύλιος, κατοχή, δυο δικτατορίες, ξενιτιά!

Giannis_Papaioannou-2

Ο Γιάννης Παπαϊωάννου του Παναγιώτη και της Χρυσής το γένος Βονομπάρτη, γεννήθηκε στην Κίο της Μικράς Ασίας, στις 18 Ιανουαρίου 1913. Στην Ελλάδα ήρθε με την Μικρασιατική Καταστροφή. Στη Σαμοθράκη και στη Θράκη και από εκεί στον Πειραιά, στο Κερατσίνι, στον Άγιο Διονύση και τέλος στα προσφυγικά στις Τζιτζιφιές. Τα παιδικά του χρόνια στην Κίο ήταν ξέγνοιαστα, μιας και μεγάλωνε σε εύπορο περιβάλλον. Η εφηβεία του, όμως, τον βρήκε στον Πειραιά να εργάζεται σε διάφορες δουλειές προκειμένου ν’ ανταπεξέρθει στις νέες συνθήκες διαβίωσης. Ο πατέρας του είχε φύγει από τη ζωή όταν ήταν 8 χρονών. Δούλεψε στις οικοδομές αλλά και ψαράς στα καΐκια. Μεγάλωσε μες στη θάλασσα και για δάσκαλό του είχε τον Ζέπο, τον καπετάν Ανδρέα, για τον οποίο αργότερα έγραψε το περίφημο τραγούδι του. Από μικρός είχε το πάθος της μουσικής και του αθλητισμού. Στην Κίο έπαιζε φυσαρμόνικα και στον Πειραιά ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο. Έπαιζε βασικός στην ομάδα Φαληρικός, τον κατοπινό Εθνικό, όταν τραυματίστηκε και η μητέρα του τον πίεζε να σταματήσει τη μπάλα. Της υποσχέθηκε να το κάνει αν του αγόραζε ένα μαντολίνο. Έτσι, αποχαιρέτησε τη μπάλα και καταπιάστηκε με τα όργανα και το τραγούδι. Σύντομα, το μαντολίνο πλαισιώθηκε από μια κιθάρα και το μεράκι του για τη μουσική βρήκε διέξοδο σ’ ένα μουσικό τρίο με το οποίο έκανε καντάδες στη γειτονιά κι έπαιζε χαβάγιες, με «μια κιθάρα μαύρη με μια κορδέλα δεμένη στην ταστιέρα της κιθάρας». Ήταν γύρω στα 1934 όταν άκουσε από κάποιο αμερικάνικο δίσκο γραμμοφώνου το «Μινόρε του Τεκέ» με τον Τζακ Γρηγορίου ή Χαλικιά. Ο ήχος του τον ξεσήκωσε. Πάνε τα μαντολίνα κι οι κιθάρες για χάρη του μπουζουκιού.

«Τρέλα!! Τέτοιο πράμα, τέτοιο σόλο δεν πρόκειται να ξαναγεννήσει η φύση. Αμέσως άλλαξα γνώμη και είπα θα πάρω μπουζούκι. Το πήρα και το πήγα σπίτι. Ποιος είδε Θεό και δεν φοβήθηκε! Με έπιασε η μάνα μου στο μονότερμα. Πάρτο, φύγε, αλήτη, εγκληματία, παλιάνθρωπε και τα λοιπά. Μπουζούκι, μού ’λεγε, έφερες εδώ πέρα, να σηκωθείς να φύγεις, και δος του τα ίδια και τα ίδια. Με έδιωξε. Έδιωξε η μάνα το παιδί για το μπουζούκι! Λες και ήταν φονικό όργανο. Κακόμοιρο όργανο, πόσα δεν τράβηξες κι εσύ μαζί με εμάς; Άσχετα αν σήμερα αυτό το όργανο το έκαναν μπαλαρίνα, όπως και τα λαϊκά τραγούδια».

 

Διαβάστε περισσότερα για τη ζωή του Γιάννη Παπαϊωάννου στο  ogdoo.gr.

Η συναυλία – αφιέρωμα, στη γιορτή της Λεμονιάς, συγκέντρωσε αρκετό κόσμο στην παραλία του Πόρου. Οι ποριώτες δεν έχασαν την ευκαιρία και χόρεψαν στις μελωδίες του μεγάλου συνθέτη. Χασάπικο, ζεϊμπέκικο, χασαποσέρβικο και νησιώτικα. Για 2 περίπου ώρες, ο Πόρος ταξίδεψε έναν σχεδόν αιώνα στη μουσική της νεότερης Ελλάδας. Το θρυλικό ρεμπέτικο, ταιριάζει στον Πόρο.

Δείτε πλάνα από τη συναυλία του Αντώνη Παπαϊωάννου.




Σχολιάστε