Θα μπορούσε ο Πόρος να εξυπηρετηθεί από πλοίο εταιρείας Λαϊκής Βάσης;



axileasΜετά την έγκριση των δρομολογίων από το Σ.Α.Σ. η Hellenic Seaways θα  εξυπηρετεί την γραμμή με ένα δρομολόγιο συμβατικού πλοίου την εβδομάδα, μέχρι τον Απρίλιο. Η αναχώρηση του, θα γίνεται το απόγευμα της Παρασκευής και η επιστροφή, το Σάββατο το πρωί.

Η τοπική κοινωνία στον Πόρο, βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Οι ποριώτες φοβούνται, ότι η έλλειψη φτηνής σύνδεσης με τον Πειραιά, θα προκαλέσει σημαντικά προβλήματα μετακίνησης, τόσο στους ίδιους, όσο και στους επισκέπτες που επιλέγουν το νησί για τα Σαββατοκύριακα. Φοβούνται ότι με απόφαση των εφοπλιστών, ο Πόρος, εγκαταλείπεται στη δίνη της οικονομικής κρίσης και της ύφεσης.

Ανάμεσα στις λύσεις, που κατά καιρούς προτείνονται σε λαϊκά πηγαδάκια, είναι η δημιουργία εταιρείας λαϊκής βάσης, η οποία θα ναυλώσει το κατάλληλο πλοίο που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει – πρώτα από όλα – τις ανάγκες των κατοίκων του Πόρου.

Κατά πόσο όμως είναι ρεαλιστική αυτή η λύση;

Το παράδειγμα της Σκύρου

Το 1980 δημιουργήθηκε από τους Σκυριανούς, μια ναυτική εταιρεία με βάση τον νόμο 959/79 περί «ναυτικών εταιρειών», δηλαδή εταιρειών που δεν είναι ναυτιλιακές (συνήθως Α.Ε.) ή off shore. Πρόκειται για ένα είδος εταιρείας λαϊκής βάσης: όλες οι μετοχές είναι ονομαστικές και τα φυσικά πρόσωπα μπορούν να έχουν μέχρι 2 % του εταιρικού κεφαλαίου, ενώ τα νομικά με έδρα την Εύβοια μέχρι 35%. Εν προκειμένω, ο δήμος Σκύρου συμμετείχε με 27%, η αντιπεριφέρεια με 6,6% και η Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας με 3,3%. Χρησιμοποιήθηκε ο νόμος 959/79 επειδή δεν υπάρχει ειδικός για εταιρείες λαϊκής βάσης, παρ’ ότι ο συγκεκριμένος έχει πολλά προβλήματα (π.χ. περιορισμό αντικειμένου) και θα πρέπει να τροποποιηθεί. Η εταιρεία συγκέντρωσε κεφάλαιο αρχικά από τους Σκυριανούς και εν συνεχεία υπήρξε κρατική επιχορήγηση που έλαβε τη μορφή μετοχών του δήμου (περίπου 20%).

Από το 1980 μέχρι το 1989 η εταιρεία είχε ένα πλοίο, την «Ανεμόεσσα», μήκους 60 μ., από το 1989 μέχρι το 2005 είχε το πλοίο «Λυκομήδης», μήκους 80 μ., και από το 2005 μέχρι σήμερα τον «Αχιλλέα», μήκους 100 μ. Όταν υπήρξε ανάγκη να γίνει αλλαγή του «Λυκομήδη», ο οποίος είχε υπερβεί το όριο ζωής, όπως ορίζεται από εθνικούς και κοινοτικούς κανονισμούς, η εταιρεία μετά από έρευνα στη διεθνή αγορά επέλεξε το σημερινό πλοίο, κατασκευής 1987 από ναυπηγεία της Ιαπωνίας, που ήταν σε υπηρεσία στη Νότια Κορέα. Επιθεωρήθηκε επιτόπου από τη ναυτική εταιρεία Σκύρου και αγοράστηκε. Ήρθε στην Ελλάδα με ελληνικό πλήρωμα και η μετασκευή του, που αφορούσε στη συμμόρφωση με τους εθνικούς και κοινοτικούς κανονισμούς και στην αναβάθμιση του ξενοδοχειακού εξοπλισμού, έγινε στον μώλο της Δραπετσώνας.

Συνολικά η αγορά και η μετασκευή – επισκευή κόστισαν 8,5 εκατ. ευρώ, τα οποία συγκεντρώθηκαν βασικά από αποθεματικά της εταιρείας (3 εκατ.), από τραπεζικό δανεισμό (2,5 εκατ.) και αύξηση μετοχικού κεφαλαίου (2,3 εκατ.). Σήμερα το πλοίο έχει εξοφλήσει πλήρως το δάνειο και λειτουργεί με μικρά κέρδη προ αποσβέσεων. Επειδή είναι πλοίο εταιρείας λαϊκής βάσης, η συντήρησή του είναι άρτια, με γνήσια ανταλλακτικά και απόλυτη συμμόρφωση στους κανονισμούς. Τηρεί όλες τις προϋποθέσεις ασφαλείας με ουσιαστικά λειτουργικά συστήματα. Είναι, επίσης, πλήρως συνεπές με τις συμβάσεις εργασίας και την πληρωμή των φόρων. Να σημειώσουμε ότι, εφόσον παραστεί ανάγκη, το πλοίο μεταφέρει στην Κύμη επείγοντα περιστατικά ασθενών. Η εξυπηρέτηση του κοινού γίνεται με 7 εβδομαδιαία δρομολόγια τη χειμερινή περίοδο – 1 ημερησίως, ενώ τη θερινή περίοδο γίνονται 2 ή/και 3 δρομολόγια ημερησίως. Επίσης, 3 φορές την εβδομάδα, το πλοίο πηγαίνει στις βόρειες Σποράδες: Κύμη, Αλόννησος, Σκόπελος.

Η εταιρεία έχει συνάψει σύμβαση εκτέλεσης δημόσιας υπηρεσίας και επιδοτείται για 4 δρομολόγια την εβδομάδα και 10 μήνες τον χρόνο, λαμβάνοντας επιδότηση περί τις 450.000 ευρώ. Ο κύκλος εργασιών της είναι περίπου 3.600.000 ευρώ (2012). Όσον αφορά την επιδότηση, οι Σκυριανοί συνεισφέρουν περίπου 100.000 ευρώ, πληρώνοντας 3% επίναυλο για τις άγονες γραμμές. Στο ύψος του ναύλου υπάρχει δέσμευση για τα επιδοτούμενα δρομολόγια από το αρμόδιο υπουργείο.

Το πλοίο «Αχιλλέας» συμβάλλει σημαντικά στην τοπική κοινωνία και οικονομία. Είναι βασικό στοιχείο ύπαρξης της κοινωνίας (ασφάλεια, επικοινωνία, σχέσεις με τον ηπειρωτικό χώρο) και στηρίζει την τοπική οικονομία (μεταφορές προϊόντων, τουρισμός, μετακινήσεις κατοίκων και πληθυσμού με Σκυριανή καταγωγή). Ο ναύλος είναι πολύ χαμηλός, αν και οι κάτοικοι δεν θα είχαν αντίρρηση να ενισχύσουν το πλοίο τους ώστε η εταιρεία λαϊκής βάσης να έχει κέρδος και μετά τις αποσβέσεις. Σε κάθε περίπτωση, η Σκύρος έχει σημαντικά αναβαθμιστεί, λύνοντας το πρόβλημα της επικοινωνίας με τον ηπειρωτικό χώρο με μεγάλη επάρκεια και οικονομικά. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην σημειώσω ότι ψυχή όλου του εγχειρήματος αποτέλεσε -και αποτελεί- ο Σκυριανός πολιτικός μηχανικός Ιπποκράτης Κωστής, που όχι μόνο εργάστηκε σκληρά στη μετασκευή- επισκευή του πλοίου, αλλά, επίσης, υποστηρίζει θερμά όλη τη λαϊκή τοπική πρωτοβουλία.

Η δημιουργία και άλλων πλοίων από εταιρείες λαϊκής βάσης, μετά και την τροποποίηση του ισχύοντος νόμου 959/79, σε συνδυασμό με τον διαχωρισμό, όπου είναι αναγκαίος, εμπορευματικών και επιβατικών μεταφορών, με τη βελτίωση των λιμενικών υποδομών και με τους τουριστικούς λιμένες, μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην κοινωνική και παραγωγική ανασυγκρότηση των ελληνικών νησιών, που αποτελούν τόπους υψηλής πολιτισμικής και οικολογικής αξίας και διαθέτουν τις καλύτερες θάλασσες του κόσμου.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/821521/ena-karabi-laikis-protoboulias-apo-ti-skuro

 

 




Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Γιάννης Γκούμας says:

    Ναι θα μπορούσε να δουλέψει τέτοια εταιρία και τέτοια λύση. Αρκεί να τα βάλουμε κάτω να τα μετρήσουμε και να δούμε το αντίστοιχο κόστος. Και μετά να κάνουμε ψήφισμα στο δήμο να δούμε αν το θέλουν και αυτοί.

  2. Πάνος Θεοχάρης says:

    Τυχαίο ότι ο αγαπητός Μπάμπης αναδημοσίευσε άρθρο για εταιρεία λαϊκής βάσης της εφημερίδας του Σύριζα ? 😀

    Η ιστορία της Ελληνικής ακτοπλοϊας έχει πολλά τέτοια παραδείγματα, αλλά τα αποτυχημένα είναι περισσότερα από τα επιτυχημένα.

    Μεγάλη σύμπτωση σε όλες τις αποτυχημένες, είναι η συμμετοχή των δήμων σε αυτές, και ο ορισμός διοικήσεων από τους δήμους (από τον πρόεδρο μέχρι τον ναύτη).

    Βλέπεις άλλο να τρέχεις επιχείρηση, και άλλο να κάνεις πολιτική σοβιετικού τύπου στο στυλ “να μοιραστούν οι ιστιοπλόοι από τον δήμο σε όλα τα μαγαζιά της παραλίας” λες και όλα τα μαγαζιά είναι ίδια…..

  3. Γιάννης Γκούμας says:

    Αυτό είναι καλό. Να δούμε αναλύσεις από τα παραδείγματα αυτά, τι κάνανε αυτοί που πέτυχαν και τι αυτοί που απέτυχαν και να πορευθούμε αναλόγως. Γιατί αν κάποιοι πέτυχαν, αυτό σημαίνει ότι γίνεται και θα φταίμε εμείς αν αποτύχουμε.
    Δεν είναι τυχαία η αναδημοσίευση, διότι ο Σύριζα έχει διαφορετικές αρχές στην πολιτική του από τους ΤΑΙΠΕΔιστές και τους μνημονειακούς. Επίσης εφόσον το συγκεκριμένο θέμα ενδιαφέρει τον τόπο και το Σύριζα (το Σύριζα ενδιαφέρεται σε εθνική κλίμακα φυσικά), είναι λογικό να αναφερθεί στο συγκεκριμένο άρθρο.

Σχολιάστε