Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη: “Οι εκθέσεις στη Citronne, εκφράζουν άποψη”



Όταν δημιουργείς και προσφέρεις κάτι με αγάπη, είναι δεδομένο ότι θα αγαπηθεί και θα εκτιμηθεί αναλόγως, απ’ αυτούς που θα το δεχτούν. Τα τελευταία έξι χρόνια, η γκαλερί Citronne , έχει φιλοξενήσει διάσημους εικαστικούς, αυτό όμως που προκαλεί εντύπωση, είναι η συνέπεια, η αγάπη και ο σεβασμός που δείχνει, τόσο στους καλλιτέχνες, όσο και στο κοινό, η οικοδέσποινα της γκαλερί, Ιστορικός της Τέχνης Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη.
«Η αλήθεια είναι, ότι η γκαλερί έχει να κάνει με το εμπόριο της τέχνης. Με αυτό το κομμάτι δεν είχα ασχοληθεί ποτέ – και δεν με ενδιέφερε – πριν προκύψει η γκαλερί, ωστόσο, ως ακαδημαϊκός, είχα κάποια εμπειρία στην οργάνωση εκθέσεων κυρίως σε μουσεία. Αυτή είναι ίσως και η ιδιορρυθμία της Citronne. Οι εκθέσεις που φιλοξενούνται σε αυτό το χώρο, έχουν κάποια κοινά με τις μουσειακές εκθέσεις. Το εμπορικό κομμάτι δεν αποτελεί προτεραιότητα των εκθέσεων. Η ιδέα είναι, η κάθε έκθεση, θα πρέπει να έχει μια θέση, μια άποψη. Να υπάρχει ένας λόγος, για τον οποίο γίνεται.» Μας εξηγεί η κ. Σπινάρη, η οποία μας υποδέχθηκε χαμογελαστή, στον μικρό κήπο της γκαλερί όπου μιλήσαμε, με φόντο τους πίνακες του Γιάννη Αδαμάκου.
Όπως μας εξηγεί η κ. Σπινάρη, ο προγραμματισμός των εκθέσεων, σε ορισμένες περιπτώσεις, γίνεται δύο και τρία χρόνια πιο πριν. Όπως για παράδειγμα, η έκθεση του Γιάννη Ψυχοπέδη, το 2010, ο οποίος δούλεψε το θέμα της έκθεσης αρκετό καιρό πριν.
«Το ζητούμενο των καλοκαιρινών εκθέσεων, είναι να γίνεται κι ένας διάλογος μεταξύ των καλλιτεχνών. Κάθε έκθεση είναι μεν ανεξάρτητη, αλλά εντάσσεται σε έναν ευρύτερο διαδικαστικό διάλογο. Για παράδειγμα φέτος, είχαμε τρεις εκθέσεις. Του Κώστα Παπανικολάου, ο οποίος είναι παραστατικός ζωγράφος και του Γιάννη Αδαμάκου ο οποίος κινείται στο χώρο της αφαίρεσης . Ήταν ένας διάλογος δυο διαφορετικών προσεγγίσεων στις οποίες ανάμεσα ήρθε η έκθεση του μεγάλου γλύπτη Κώστα Βαρώτσου.»
Η οικονομική κρίση προφανώς επηρεάζει το εμπορικό κομμάτι της Τέχνης, παραδέχεται η κ. Σπινάρη – Πολλάλη, «ωστόσο, μέσα από αυτή την κρίση, πολλά πράγματα αναθεωρούνται. Οι δημιουργοί, κάτω από αυτή την πίεση, βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό» καταλήγει η κ. Σπινάρη – Πολλάλη «Χαρακτηριστικό παράδειγμα το έργο του Κώστα Βαρώτσου. Ο Κώστας Βαρώτσος με τη θρυμματισμένη σημαία, θέλησε να δείξει, ότι η εικαστική δημιουργία, παρουσιάζει ένα διάλογο, με το τι συμβαίνει γύρω. Πάντα δηλαδή υπάρχει αυτό το ιστορικό – κοινωνικό πλαίσιο το οποίο καθορίζει τη δουλειά ενός καλλιτέχνη».
Source: RAPORTO




Σχολιάστε