Ο Διονύσης Σαββόπουλος ανάμεσα σε μια θάλασσα μικρή και ένα μνημείο



Με τη μεγαλειώδη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στον Ρώσικο Ναύσταθμο, κορυφώθηκαν το Σάββατο 26 Αυγούστου οι εορταστικές εκδηλώσεις των “Συνοριακών της Νεότερης Ελλάδας 2017” στον Πόρο.

Ο αγαπημένος Νιόνιος, που με την μουσική του γαλούχησε όλες τις γενιές από την δεκαετία του ’60 και έπειτα, μάγεψε τους 2.000 ανθρώπους που βρέθηκαν στο πανέμορφο σκηνικό στην παραλία του Ρώσικου Ναύσταθμου.

DSC_001921191932_10156515721092598_2857359882603008440_n

Το φωτισμένο μνημείο, η φωτισμένη γαλήνια θάλασσα και το πράσινο που αγκάλιαζε το τοπίο, συνέθεταν την μαγεία, που από πέρσι ξεκίνησε να καθιερώνεται το τελευταίο Σάββατο του Αυγούστου στον Πόρο. Οι χιλιάδες άνθρωποι που συνέρρευσαν με χαμόγελο στην παραλία, είχαν ζωγραφισμένη την προσδοκία στα πρόσωπα τους.

DSC_0088

DSC_0090

Την προσδοκία της ακρόασης των αγαπημένων τραγουδιών του Σαββόπουλου, που εδώ και πέντε δεκαετίες, συνοδεύουν τις προσωπικές στιγμές των Ελλήνων, στις χαρές και στις λύπες.

DSC_0167DSC_0173

Στην σκηνή, ο Διονύσης Σαββόπουλος, σου έδινε την αίσθηση ότι γνωριζόταν προσωπικά με τον καθένα από το κοινό. Ο σπουδαίος τραγουδοποιός αισθανόταν άνετα και οικεία στον Πόρο. Άλλωστε όπως είπε και ο ίδιος, ο Πόρος υπήρξε για κάποια χρόνια, ο τόπος όπου περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές.

DSC_0089

Πλαισιωμένος από τρεις καταπληκτικούς μουσικούς, τον Γιώτη Κιουρτσόγλου στο μπάσο, τον Στάθη Αννίνο στο πιάνο και τον Καλλίστρατο Δρακόπουλο στα ντράμς, ο Σαββόπουλος τραγούδησε τα αγαπημένα του τραγούδια, με πολύ ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις, δίνοντας παράλληλα ένα μοναδικό σόου με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει.

DSC_0124

Το καυστικό του χιούμορ, οι μικρές, ανέκδοτες ιστορίες του και η ζεστή προσέγγιση με το κοινό του, δημιούργησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα σε μια τεράστια παρέα χιλιάδων ανθρώπων όλων των ηλικιών, που σιγοτραγουδούσαν αγκαλιασμένοι στην αμμουδιά ενός ειδυλλιακού καλοκαιρινού τοπίου.

DSC_0184

Τα χαμόγελα στο τέλος της συναυλίας περίσσευαν, την ώρα που το πλήθος εγκατέλειπε χαλαρά τον χώρο. Αρκετοί ήταν και εκείνοι που παρέμειναν για ώρα στην παραλία, κοιτάζοντας την θάλασσα και το φωτισμένο μνημείο, προσπαθώντας να εμπεδώσουν τη συναυλία που παρακολούθησαν.

DSC_0246

Στον χαιρετισμό του ο δήμαρχος Πόρου Γιάννης Δημητριάδης, δήλωσε πως είναι ευτύχημα ένας τόσο ιστορικός χώρος να φιλοξενεί τέτοιες μοναδικές συναυλίες, όπως αυτή του Μανώλη Μητσιά το 2016 και του Διονύση Σαββόπουλου φέτος. Ο κ. Δημητριάδης ευχαρίστησε την Περιφέρεια Αττικής για την οικονομική ενίσχυση στην ηχητική κάλυψη, και τους χορηγούς ξενοδόχους του νησιού, που με προθυμία συνδράμουν κάθε χρόνο στην προσπάθεια του δήμου, φιλοξενώντας τους προσκεκλημένους.

DSC_0044

Η συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου είχε και κοινωνικό χαρακτήρα, καθώς – όπως και στη συναυλία της Μπάντας του Π.Ν. το προηγούμενο βράδυ – συγκεντρώθηκαν χρήματα και εκφράστηκε η αλληλεγγύη προς τον 19χρονο Αναστάση που δίνει αγώνα για τη ζωή του.

DSC_0134

Με την συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, ολοκληρώθηκε με επιτυχία το πολιτιστικό καλοκαίρι στον Πόρο, αφήνοντας πίσω υπέροχες αναμνήσεις σε ντόπιους και επισκέπτες, σε καιρούς που ο κόσμος έχει ανάγκη τον Πολιτισμό και την ψυχαγωγία.

Το ραντεβού ανανεώνεται για του χρόνου το καλοκαίρι, με τον κόσμο να περιμένει με ανυπομονησία τις ανακοινώσεις για τα ονόματα που θα εμφανιστούν το 2018.




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. DISTIHISMENOS KAI MIZEROS says:

    Προς τι όλος αυτός ο ντόρος, apres la bataille? Ο γέγονεν γέγονεν.
    Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω και όμματα οράν οράτω.
    Το μόνο που αξίζει να σημειώσει κανείς από όλον αυτόν τον αναρτημένο, και μάλιστα για πολλοστή φορά, συρφετό-πλύσις εγκεφάλου καλείται στην ψυχολογία- είναι ότι από σήμερα και εφεξής ο κόσμος θα περιμένει με… ανυπομονησία τις ανακοινώσεις των ονομάτων που θα ρθουν στον Πόρο του χρόνου το καλοκαίρι. Δεν έχει τίποτα άλλο να σκεφτεί. Ούτε ότι δεν έχει πληρώσει την πρώτη δόση της εφορίας,και οσονούπω έρχεται η δεύτερη, ούτε ότι θα χάσει το σπιτάκι του από τους ηλκτρονικούς πλειστηριασμούς, ούτε ότι ψάχνει να βρεί σπίτι για τα παιδιά του στη σχολή που πέρασαν, ούτε ότι έσει ένα σωρό έξοδα γι αυτά, ούτε ακολουθούν τα τέλη κυκλοφορίας του ΙΧ και πολλοί θα καταθέσουν πάλι τις πινακίδες τους, ούτε ότι θα ξανακοπούν οι συντάξεις και επικουρικές, όχι από το 2019,που μας βαρουφιάζουνε, αλλά από το 2018, ούτε ότι κάηκε όλη η Ελλάδα από τις πυρκαγιές, και δεν έχει μείνει άκαο όχι δέντρο αλλά ούτε γαϊδουράγκαθο, ούτε ότι η Ζάκυνθος είχε πάνω από 100 εμπρησμούς σε ένα μήνα, και δεν μπορούνα να συλλάβουνε ούτε ένανε-γιατί άραγε;- ούτε ότι κάθε μέρα μπαίνουν πάλι πάνω από 3000 πρόσφυγες στα νησιά του Αιγαίου (Ελλάδα είναι κι εκεί), ούτε ότι τα πρόβατα ψηφίζουν και οι άνθρωποι αρμέγονται. Κι εμείς; Ποιοι εμείς! Εμείς αυτοπροσώπως διαβάζουμε τις δηλώσεις που δηλώνουν επισήμως ότι ο κόσμος καίγεται και η γριά χτενίζεται, (για γριά λέει η παροιμία δεν λέει για γέρους σαν κι εμένα που έτσι κι αλλιώς λίγα είναι και τα μαλλιά μου και τα μυαλά μου) ή στην Ελλάδα καράβια χάνονται και στον Πόρο βαρκούλες αρμενίζουν.
    Με ανυπομηνία λοιπόν όλοι περιμένουμε του χρόνου το καλοκαίρι. Δεν κρατιόμαστε, δηλαδή.
    Κι εγώ προσωπικά -δεν ειρωνεύομαι καθόλου- περιμένω με ανυπομονησία – μακάρι να είμαστε ΟΛΟΙ καλά στην υγειά μας- να δούμε αυτό που καρτερούμε, δηλαδή, κάποιον που θα πει στον εαυτό του: “Δίνε δωρεάν τον χρόνο σου, αν θέλεις να σου μέινει λίγη αξιοπρέπεια”. Γιατί όποιος μπορεί και φωτίζει την ερημιά, με ανιδιοτέλεια, έχει ανθρώπους μέσα του. Και ακόμα γιατί υπάρχει κι ένα κάλλιστο τμήμα της ζωής κάθε ανθρώπου, το οποίο συνίσταται από όλες εκείνες τις μικρές του, ανώνυμες και ξεχασμένες πράξεις καλοσύνης και αγάπης.
    Όπως πχ αυτουνού του μη Ποριώτη λάτρη του νησιού μας, που έφτειαξε τη γοργόνα του Πόρου, μπροστά στο κτήριο Συγγρού, εκεί που παίζουν πιάνο οι αυριανοί σολίστες, εκεί που εκτίθενται τα λαογραφικά ευρήματα του νησιού, εκεί που παρουσιάζονται τα έργα των ερασιτεχνών Ποριωτών καλλιτεχνών, για τους οποίους Ποριώτες κάποιες προσωπικότητες απαξιούν να παρευρεθούν, εκεί που πήγαμε σχολείο και μάθαμε να γράφουμε με θάρρος και παρρησία, να λέμα τα στραβά και τα σωστά, εκεί απ΄εξω όπου παίζανε τα παιδάκια με τα πολύχρωμα νερά του συντριβανιού που είχε φτειάξει ο γλύπτης, εκεί που δίνανε ραντεβού για να συναντηθούνε οι φίλοι, εκεί ακριβώς που είναι τώρα ξερές πέτρες, σκουριασμένοι σωλήνες και ψόφια περιστέρια. “Νεκρά περιστέρια γέμισε η αυγή απ΄τον ουρανό…” Αλήθεια πώς να μην είναι δυστυχισμένοι οι μισοί κάτοικοι με τόση μιζέρια που κατακλύζει τους άλλους μισούς;
    Άντε, τέλος και τελεία και του χρόνου με υγεία στης ογδόης τα θρανία. (Αν προβιβαστούμε, γιατί μας βλέπω … μετεξεταστέους).
    ΥΠΟΓΡΑΦΗ:
    ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ

  2. Σωτήρης Μπουλντούμης says:

    Όπως θα καταλάβατε από τη ρήση “άρτος και θεάματα” ο “άρτος” έχει κοπεί πλέον. Μας έχουν μείνει μόνο τα “θεάματα”. Καλά θα μου πείτε είναι κι αυτά. Το ερώτημα είναι πόσο θα μποροέσουν να μας κρατήσουν ζωντανούς από μόνα τους!

  3. Dimitra says:

    Υπέροχη ήταν η συναυλία του Νιόνιου. Στιγμές σαν κι αυτές, σε τοπία σαν κι αυτά χτίζουν την φήμη ενός τόπου.Συγχαρητήρια σε όλους όσους εργάστηκαν για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού .Μας χαρίσατε στιγμές ξεγνιασιάς και μας φέρατε πιο κοντά μεταξύ μας. Ευχαριστούμε

  4. DISTIHISMENOS KAI MIZEROS says:

    Άρτος και θεάματα. Τρεις λέξεις. Ό,τι πρέπει για να δείξει κανείς την Αλήθεια. Πώς δεν το σκέφτηκα! Θα τον κλέψω.
    Όσο για τη βαλτή και τρισευτυχισμένη, αγαπητή πάντως, Κυρία Δήμητρα, που της λέμε για τη βρόμα και τη δυσωδία της άτυχης Γοργόνας, κι εκείνη, αντί να πει μια κουβέντα να πάνε να την καθαρίσουνε – κι ας στήθηκε από προηγούμενους Υπεύθυνους του Δήμου, ο Δήμος έχει συνέχεια και ο Πόρος έχει ιστορία- εγκρίνουμε κι επαυξάνουμε τα λόγια της: Πράγματι “τοπία σαν κι αυτά χτίζουν τη φήμη ενός τόπου”, μέχρι να τον αφήσουνε … στον τόπο.
    Σας αφιερώνουμε κι ένα στίχο, αγαπητή μας Κυρία Δήμητρα, διότι πριν διαβάσω το σχόλιό σας ξεπήδησε μια ελπίδα, σαν εκείνη την ίδια ελπίδα που έτρεφα, όταν πίστευα στα λόγια των διάφορων αδιάφορων ανευθυνο-υπεύθυνων.

    Τίτλος:”Δήθεν…”
    Και νόμιζα πως άξιζα
    αξία μεγάλη, επειδή με πρόσεξες εσύ.
    Τώρα βλέπω ότι δεν άξιζα τίποτα,
    για, ακριβώς, τον ίδιο λόγο…

Σχολιάστε