Λίνα Νικολακοπούλου: «Πρέπει να δώσεις το παρών για να δεις ότι δεν είσαι ελεύθερος…»



«Το παράθυρό μου γέμιζε από το καράβι που περνούσε… Ποιος σκηνοθέτης θα μπορούσε να φτιάξει αυτό το πλάνο;»
Η Λίνα Νικολακοπούλου αναπολεί τα Μέθανα των παιδικών της χρόνων, αντιτάσσοντας τον μόχθο και τη σοβαρότητα ως αντίδοτο στην κρίση, σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στη Σίλα Αλεξίου για το έντυπο Saronic Magazine που κυκλοφορεί την ερχόμενη Πέμπτη. Σήμερα προδημοσιεύουμε αποσπάσματα της συνέντευξης, αφορμή της οποίας ασφαλώς αποτέλεσαν τα Μέθανα, όπου η Λίνα γεννήθηκε και έζησε έως και την Γ’Δημοτικού. Η αιτία όμως ήταν βαθύτερη. Ήταν η σκέψη της για την κοινωνία που μαστίζεται, ήταν τα τραγούδια της, ήταν η ίδια, ήταν η θάλασσα του Αργοσαρωνικού που της άνοιξε τον πρώτο ορίζοντα, που μέχρι τα 18 της την απολάμβανε κάθε καλοκαίρι.
«Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, αρχίσαμε τα πηγαινέλα. Από την πρωτεύουσα, στην πατρίδα. Και τώρα το κάνω όποτε μπορώ. Και μ’αρέσει γιατί επικοινωνώ με τον κόσμο. Μ’αρέσει η ησυχία των χαμόγελων, η κουβέντα στο πόδι. Μ’αρέσει που χαίρονται όταν με βλέπουν, γιατί χαίρομαι κι εγώ…»
«Βρήκα ένα βράχο, γεμάτο πεταλίδες…». Η εικόνα από τα Μέθανα των παιδικών της εξερευνήσεων, στίχος αργότερα γνωστού τραγουδιού. Όπως και «Με τα πέδιλά μου τα άσπρα» και «Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά…»

«Ευγνωμονώ τα Μέθανα για τα αισθήματα που έχω μέσα μου. Σχέσεις με εναλλαγές ζωής, ένταση, μεγάλη ένταση, χρώματα, μυρωδιές, φύκια… Μεγάλωσα με τη θάλασσα, με τη χαρακτηριστική μυρωδιά από το θειάφι των ιαματικών λουτρών, με τη θέα των βουνών του Πόρου… Βόλτες με το ποδήλατο κι ένα ραδιοφωνάκι στερεωμένο στο τιμόνι με σύρμα… Ελευθερία, απόλαυση… Γιορτές με ζωντανή μουσική και χορό…».

Ενήμερη όσο λίγοι για όσα συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι μόνο στη μικρή Ελλάδα, η Λίνα Νικολακοπούλου, εκτιμά ότι η γνώση θέλει δουλειά, θέλει διάβασμα. «Πρώτη φορά έχουμε επίγνωση της παγκοσμιοποίησης. Θέλει κόπο η σωστή ενημέρωση. Να ρίχνεις τη ματιά σου στον Τύπο, αλλά να ψάχνεις και πάρα πέρα. Χρωστάμε βέβαια σε κάποιους δημοσιογράφους και πολιτικούς που έμειναν εκτός για να φανερωθεί το πίσω. Το βόλεμα, η αδιαφορία, η ραθυμία, η καρέκλα (ας ήταν και με τρία πόδια), λάθος χειρισμοί πολλών ετών, η αγραμματοσύνη… πληγές που ποτέ δεν θεραπεύτηκαν. Το τέλος της συλλογικής έκφρασης πάντως είναι γεγονός. Χρειαζόμαστε καινούργια συνθήματα, καινούργια γλώσσα. Να βρούμε και πάλι ενέργεια για να φωνάξουμε με την καρδιά μας».
Μοιραία χαρακτηρίζει η Λίνα Νικολακοπούλου τη συνάντηση με τον Σταμάτη Κραουνάκη, στο Πάντειο. «Είχαμε γνωριστεί πριν ακόμη …γεννηθούμε. Η γιαγιά του ερχόταν στα Μέθανα για τα Λουτρά και είχε φιλοξενηθεί σε μας. Ο ίδιος πήγαινε στην Αίγινα μικρός, όπως κι εγώ, γιατί η μητέρα μου την αγαπούσε και έτσι πηγαίναμε συχνά ».
Η σχέση αγάπης μεταξύ των δύο δημιουργών κρατάει μέχρι σήμερα και ίσως εκεί να βρίσκεται η εξήγηση των μεγάλων επιτυχιών που συνυπογράφουν.




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Άρις Αντάνης says:

    Μας λέτε να σχολιάσουμε. Τι να σχολιάσουμε για τη Λίνα; Η γυναίκα φαντάζει στα μάτια μας ευλογημένη. Η γυναίκα είναι ποιήτρια. Κάντε ένα κόπο και δώστε λίγη προσοχή στους στίχους της. Θα χαθείτε ευχάριστα εκεί μέσα. Μη τραγουδήσετε, αλλά απαγγείλετε το: “Μπροστά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου/θα βάλω πόρτες με αλυσίδες και παγώνια/και μες τη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου/ γιατί κι οι έρωτες, μου φάγανε τα χρόνια—– Να κοιμηθώ στο πάτωμα/να κλείσω και τα μάτια/γιατί υπάρχουν κι άτομα, που γίνονται κομμάτια”
    -Εικόνες όπως αυτή που ξεκινάτε το άρθρο σας ” το παράθυρό μου γέμιζε, από το καράβι που περνούσε…”
    -Ομοιοκαταληξία “τελεία” ( τόνος στην προπαραλήγουσα πχ παλάτι μου – κρεβάτι μου, πάτωμα – άτομα).
    -Η ρίμα συνεχίζεται με συνέπεια στο δεύτερο κουπλέ (βρείτε κι εσείς κάτι, όλα έτοιμα τα θέλετε)
    -Ρυθμός αυτόματος και μέτρο αυθόρμητο, σε όλους τους στίχους της- όσους έχουν πέσει στην αντίληψή μας, γιατί σίγουρα θα υπάρχουν και άλλοι προς μελοποίηση, έκδοση, κυκλοφορία.

    Ο Κραουνάκης είναι ένας από τους καλύτερους συνθέτες της πατρίδας μας. Επιτρέψτε μου να κλείσω το σχόλιό μου με την σκέψη που κάνω πάντοτε, όταν διαβάζω στίχο ζηλευτό.
    Για το Σταμάτη Κραουνάκη πρέπει να ήταν πανεύκολο να μελοποιήσει τα ποιήματα της Νικολακοπούλου, γιατί οι μελωδίες και τα μοτίβα βρίσκονταν ήδη μέσα στο ποίημα.
    Ο Σταμάτης απλώς τα ανέσυρε και τα αποτύπωνε στις παρτιτούρες του.
    Αν θέλετε ρωτήστε τον. Νομίζω πως δεν θα με διαψεύσει… Με τιμή και αγάπη,
    Άρις Αντάνης

  2. Η Λίνα θα μπορούσε να ήταν καλός διπλωμάτης για να προβάλει την πατρίδα της τα Μέθανα σε όλο τον κόσμο και θα αξίζε να την αξιοποιήσουν οι Μεθανίτες για την πατρίδα τους. Η φωνή της έχει φτάσει μέχρι την μακρινή Γερμανία.

Σχολιάστε