Κώστας Φαλκώνης: “Δαγκώστε τη ζωή, η γεύση της… αξίζει τον κόπο”



Του Μπάμπη Κανατσίδη από το Saronic Magazine Ιουλίου
Στις 19 Μάη, έχασε την άνιση μάχη με το καρκίνο σε ηλικία 58 χρονών, ο ποριώτης καλλιτέχνης, ποιητής και “κατ’ επιλογήν αλιέας” Κώστας Φαλκώνης. Ένας άνθρωπος αθόρυβος και πολυτάλαντος, πληθωρικός κι ανυποχώρητος. Ένας άνθρωπος ελεύθερος, που αν και δεν του άρεσαν τα “κυκλώματα” και οι δημόσιες σχέσεις, είχε αγαπηθεί από όσους τον γνώρισαν και που θα μείνει για πάντα ζωντανός, στη σκέψη και την καρδιά τους.

Συνάντησα την ακούραστη σύντροφο της ζωής του, Μαρία, στο σπίτι τους στον Πόρο. Μαζί μας, ήταν μερικοί φίλοι του και η ποριώτισσα μητέρα του, η κυρά Ελένη. “Τι να σου πω ρε Μπάμπη για τον Κώστα;” μου λέει η Μαρία, “Όταν έχεις λατρέψει και έχεις ζήσει έναν άνθρωπο τόσο πολύ, ωραιοποιείς τις καταστάσεις. Φοβάμαι πως μπορεί να σου πω ανακρίβειες…”.
Ο Κώστας Φαλκώνης γεννήθηκε στον Πόρο, άλλα μεγάλωσε στην Αθήνα από 3 χρονών, όταν μετακόμισαν οικογενειακώς μετά τη μετάθεση του πατέρα του. Ήταν ένα ζωηρό αγόρι που ζωγράφιζε από παιδί, θυμάται η κυρά Ελένη.
Πήγε σχολείο στα Εξάρχεια, όπου γνώρισε και τον Νικόλα Άσιμο με τον οποίο έγιναν φίλοι.
Στις αρχές του ’70, έχασε τον πατέρα του και γνωρίστηκε με την Μαρία. Εκείνη την εποχή μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών, όμως δεν παρακολούθησε τα μαθήματα. “Ήταν αυτοδίδακτος ο Κωστάκης” λέει η Μαρία, “Αγαπούσε, όμως, πολύ τον εξπρεσιονισμό”.
Δούλεψε σε διάφορες δουλειές για να τα βγάλει πέρα, από εργάτης σε εργοστάσια μέχρι πλήρωμα σε ανεμότρατες. Το ’76, έπιασε δουλειά στην αρχαιολογική υπηρεσία, στο κέντρο συντήρησης βυζαντινών αρχαιοτήτων. Αυτή η περίοδος ήταν ιδιαίτερη για τη ζωή του.
Στα τρία χρόνια που δούλεψε ως συντηρητής βυζαντινής τέχνης, ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Από τη Δήλο μέχρι το Γεράκι Λακωνίας, δουλεύοντας και στον Πόρο. Συντήρησε και έκανε αγιογραφίες στον Ναό του Άη Γιώργη.
Το 1981, γύρισαν με τη Μαρία στον Πόρο. Ο Κώστας καταπιάστηκε με τα καΐκια και το ψάρεμα. “Λάτρευε τη θάλασσα και τις καταδύσεις. Ήταν βαθύτης μέχρι το ’87” θυμάται η Μαρία, “Με το καΐκι και το ψάρεμα αρμένισε όλη την Ελλάδα”.
Η Μαρία εκείνα τα χρόνια, άνοιξε την “Κίρκη”, ένα μαγαζάκι με κεραμικά και κοσμήματα. Ο Κώστας της είχε ζωγραφίσει μια τοιχογραφία. “Του άρεσε να ζωγραφίζει σε φρέσκο σοβά”. Στα χρόνια της “Κίρκης”, ξετυλίχθηκε άλλη μια πτυχή του ταλέντου του. Άρχισε να φτιάχνει υπέροχα κοσμήματα από ασήμι.
Του άρεσε πολύ το διάβασμα. Διάβαζε τα πάντα. Από Κάλβο και Καρυωτάκη, μέχρι Ντοστογιέφσκι και Τουρνιέ. Είχε ταλέντο στην ποίηση. Είχε εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Σκόρπια Χρόνια”. Η Μαρία μας είπε, πως τα περισσότερα ποιήματά του, τα έγραφε στο καΐκι και υπήρχαν φορές, που “ξύπναγε στη μέση της νύχτας για να γράψει και το πρωί που σηκωνότανε, δεν αναγνώριζε τα γράμματα του”.
Κι όμως, ο Κώστας δήλωνε πάντοτε ψαράς. “Όταν υπάρχουν ο Δέρπαπας και ο Πασίσης, πως να βγω και να πω ότι είμαι ζωγράφος;” έλεγε στη Μαρία.
Αν και αφιέρωσε την επαγγελματική ζωή του στην αλιεία και τη θάλασσα, δεν έπαψε ποτέ να εκφράζεται μέσα από τη ζωγραφική και την ποίηση. Ήταν πολύ παραγωγικός σε αυτούς τους τομείς και άφησε πίσω του, ένα μεγάλο και αξιοθαύμαστο έργο.
Ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του και το ισχυρό σύστημα αξιών που τον χαρακτήριζε δεν του επέτρεψε πρόσβαση στον πλούτο.
Ρομαντικός και πιστός στις αρχές του, έζησε έντονα τη ζωή του. Έγραφε, γλένταγε, έπινε, τσακωνόταν. Μια ζωή ροκ. Σα τη μουσική που αγαπούσε.
Λίγο πριν φύγει, είχε συγκεντρώσει σε ένα λεύκωμα, μερικά ακυκλοφόρητα ποιήματα του, προκειμένου να τα εκδώσει στο δεύτερο και …τελευταίο βιβλίο του. Στον πρόλογο του λευκώματος, αποχαιρετούσε τους φίλους του:

“Αυτό είναι το δεύτερο και τελευταίο βιβλίο μου. Όπως και στο “Σκόρπια Χρόνια”, έτσι κι εδώ, είναι οι σκέψεις μου και οι αναμνήσεις μου σαν τραγουδάκια, μαζί με κάποια από αυτά που είχα γράψει ως νέος. Ελπίζω να το απολαύσετε και να σας βάλει στον πειρασμό να δαγκώσετε τη ζωή, πιστέψτε με, η γεύση της… αξίζει τον κόπο.
Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς, για ο,τι μου προσφέρατε, δεν φαντάζεστε πόσο χρήσιμα ήταν.
Τελειώνοντας, θα σας αποχαιρετίσω, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες λέξεις ενός ανθρώπου που υπήρξε και δεν υπήρξε…
“Ραντεβού στα γουναράδικα”.”

Ακυκλοφόρητα ποιήματα του από αυτό το λεύκωμα

Επί προσωπικού

Ασυνειδήτως όλβιος
εντός κυκλώνος.
Ενσυνειδήτως άστεγος
εκτός νυμφώνος.

Αστείος κι ένοπλος
με το δικό μου τρόπο.
Ιδανικός αυτόχειρας
για αυτόν τον τόπο.

Εν κατακλείδι

Παραμιλάω πια
σε βογγητά και αίματα χαμένος
το μέλλον έγινε παρόν
το τέλος πλησιάζει
σίγουρα θα χαθώ
μα εμένα όμως αυτό
καθόλου δεν με νοιάζει
ίσως να είναι χρήσιμο ετούτη την στιγμή
οι Πέρσες να νικήσουν….




Comments (4)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Σοφιάννα Ποζιάδη says:

    Κάλλιο αργά, παρά ποτέ….
    Μπράβο σου Μπάμπη που έστω και μετά από 2 μήνες με αυτό το όμορφο άρθρο σου τιμάς ένα ξεχωριστό και ταλαντούχο παιδί του νησιού μας, που δυστυχώς έφυγε νωρίς.

  2. Νικος Δρουλιας says:

    Για τον Κωστα,τον ψαρα της ζωης,που δεν την φοβηθηκε,που καταδυθηκε…” Αστειος και ενοπλος” …………Γεια σου Κωστα,τα εμαθα τα “νεα σου” κι ας ειμαι μακρυα,κι ας μην ειχαμε ποτε πολλα λογια,η ποιοτητα…… και οχι η ποσοτητα
    Νικος Δρουλιας

  3. ΓΕΩΡΓΙΑ ΝΙΚΑ says:

    Ο “καπετάνιος” με την ήρεμη δύναμή του έδινε πάντα ένα κομμάτι από τον εαυτό του σε όσους γνώριζε. Μακάρι να ήταν μαζί μας για πολλά χρόνια ακομα .. Θα είναι πάντα απίστευτα κοντά μας ακόμα και χωρίς την “υλική” υπόστασή του..

  4. Θανάσης Μαξούτης says:

    Ψάχνοντας για παλιούς συμμαθητές μου στο Ε Γυμν. Αθηνών (Εξάρχεια) το πρώτο όνομα που έψαξα ήταν (ποιανού άλλου??) του Κώστα αφού καθόμασταν χρόνια στο ίδιο θρανίο. Με μεγάλη μου λύπη βλέπω ότι έφυγε πρόσφατα. Νάσαι καλά ρε Κωστάκη εκει που πήγες, και αν με θυμάσαι ακόμα βρες ένα θρανίο να το γεμίσουμε….. τρίλιζες όπως τότε, γιατί οσονούπω θα ‘ρθω να σε βρώ.

Σχολιάστε