Η Λίνα Νικολακοπούλου στα Μέθανα: «Είμαι περήφανη για την καταγωγή μου»



lina1Σαν ηφαίστειο που ξυπνά, απ’ όνειρο βαθύ
κι ό,τι φτιάχνει τα βουνά, κλαίει να γεννηθεί
Σαν ηφαίστειο που ξυπνά, εφτά γενιές σβηστό
Λάβα μου, λάβα μου, αίμα μου ζεστό

Ένα τραγούδι που ζητούσε μια αφορμή για να ερμηνευτεί πάνω στη πετρωμένη λάβα. Ένα τραγούδι βγαλμένο από τα βιώματα της δημιουργού, η οποία έκανε τα πρώτα της βήματα σαν παιδί, πάνω στην ίδια πετρωμένη λάβα.

Η Λίνα Νικολακοπούλου, επιστρέφει στα Μέθανα. Τα Μέθανα καλούν τη Λίνα Νικολακοπούλου για να της εκφράσουν το πόσο περήφανα νιώθουν για αυτήν.

Το Σάββατο 10 Αυγούστου, στο Ανοιχτό Θέατρο της Καμένης Χώρας στη χερσόνησο, η μεγάλη μεθανίτισσα στιχουργός, επιμελήθηκε μια μουσική παράσταση με τίτλο: «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά».

Στην παράσταση, τραγούδησαν οι Αργυρώ Καπαρού, Απόστολος Ρίζος και ο δικός μας Ανδρέας Λάφης.  Τους συνόδευσαν οι μουσικοί Κώστας Νικολόπουλος – Κιθάρες,
Παναγιώτης Τσέβας – Ακορντεόν, Γιάννης Τσόλκας – Πιάνο
Επίσης στην παράσταση συμμετείχαν και τα ντόπια παιδιά, ο Γιώργος Φλαμπούρης με τους Slow Rivers.

«Είμαστε εθνική Τροιζηνίας εδώ απόψε» είπε η Λίνα Νικολακοπούλου και αφιέρωσε τη βραδιά στη μνήμη της μητέρας της, Κατίνας Μαλτέζου, μιλώντας για τα Μέθανα μιας άλλης εποχής.

«Καιρός είναι να κάνουμε μια ειρηνική έκρηξη κι εμείς. Να δούμε τη δύναμη μας. Να την προσμετρήσουμε. Οφείλουμε στις γενιές που έρχονται να τους μάθουμε να τιμάνε και να αγαπάνε τον τόπο τους.»  είπε η διάσημη στιχουργός «Πρέπει να είμαστε όλοι περήφανοι για την καταγωγή μας. Ειδικά σε αυτή την τόσο ιστορική και «πλούσια» περιοχή».

Μιλώντας για τις δύσκολες για την πατρίδα μας ώρες, η Λίνα Νικολακοπούλου, απήγγειλε λίγους στίχους της, οι οποίοι ξεσήκωσαν το κοινό:

Εμάς που μας σταυρώνετε

Μπορεί να αναστηθούμε

Μα όσοι Ιούδες γίνονται

Μονάχοι τους μπορεί να κρεμαστούνε

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει πριν δυο χρόνια στη Σίλα Αλεξίου, στο Saronic Magazine, η Λίνα είχε πει «Ευγνωμονώ τα Μέθανα για τα αισθήματα που έχω μέσα μου. Σχέσεις με εναλλαγές ζωής, ένταση, μεγάλη ένταση, χρώματα, μυρωδιές, φύκια… Μεγάλωσα με τη θάλασσα, με τη χαρακτηριστική μυρωδιά από το θειάφι των ιαματικών λουτρών, με τη θέα των βουνών του Πόρου… Βόλτες με το ποδήλατο κι ένα ραδιοφωνάκι στερεωμένο στο τιμόνι με σύρμα… Ελευθερία, απόλαυση… Γιορτές με ζωντανή μουσική και χορό…».

Την πολύ όμορφη βραδιά το Ανοιχτό Θέατρο της Καμένης Χώρας – την οποία κάλυψε ο συνεργάτης μας Βασίλης Κολοκύθας με τα υπέροχα βίντεο που σας παρουσιάζουμε – διοργάνωσε το Κίνημα Ανάπτυξης Μεθάνων, η Νεολαία Μεθάνων Μεθανέοι και ο Επαγγελματικός Σύλλογος Εμπόρων και Βιοτεχνών Μεθάνων.

Υποστηρικτές της διοργάνωσης ήταν η Ένωση Ξενοδόχων Μεθάνων και ο Σύλλογος Απανταχού Μεθανιτών. Σε συνεργασία με την Volcano Discovery. Υπό την αιγίδα του Δήμου Τροιζηνίας

Επόμενο ραντεβού με τη μεγάλη Ελληνίδα στιχουργό, θα είναι στην πόλη των Μεθάνων στις 17 Αυγούστου. Λεπτομέρειες στην ακόλουθη αφίσα:
lina
 




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. “Η πιο ωραία εικόνα εκεί στα Μέθανα: Το τελευταίο καράβι που έφευγε από τον Πόρο για τον Πειραιά. Το πέρασμά του. Ήταν n μαγικότερη στιγμή της ημέρας. Μετά το σφύριγμά του ένιωθα ότι τελειώνουν όλα. Η επικοινωνία τελείωνε. Ήξερα ότι η μαγεία τελείωνε, ότι είναι ένα πράγμα που δεν διαρκεί. Το καράβι έχει φύγει κι εσύ έχεις μείνει πίσω. Και όταν υπάρχει μεγάλος ορίζοντας κρατάει ώρα ο αποχωρισμός. Αυτό με μαρκάρησε. Και σε αυτήν την εικόνα χρωστάω το στίχο «την ώρα που σιδέρωνε, της ήρθε πως ξημέρωνε και σφύριζε καράβι» από το «Σίδερο». Μετά τόσα χρόνια, τώρα αποτύπωσα αυτό το συναίσθημα…”

    Ένα πολύ μικρό απόσπασμα, από συνέντευξη που, τον Δεκέμβριο του 1997, είχε παραχωρήσει η Λίνα Νικολακοπούλου στην Κρυσταλία Πατούλη και τον
    Λουκά Καρνή και δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού DNA.

Σχολιάστε