Ανοίγουμε του Κλείδωνα στου Αη Γιαννιού τη χάρη κι ότι είναι τυχερό θα βγει το ριζικάρι



Φανταστείτε τι θα γινόταν στον Πόρο, αν το έθιμο του “Κλείδωνα” είχε εφαρμογή σε όλους τους τομείς κι όχι μόνο στον ερωτικό τομέα των ανύπαντρων κοριτσιών. Η πλατεία του Αη Γιάννη στην Πούντα θα γέμιζε με λογής λογής κόσμο.
Αγανακτισμένους πολίτες με αβέβαιο μέλλον, διεθνείς ποδοσφαιριστές που επιθυμούν να πλουτίσουν από το στοίχημα, πολιτικούς που βλέπουν να αδυνατεί σιγά σιγά το ανοσοποιητικό τους σύστημα και πολλούς, πολλούς άλλους.
Όμως ο “Κλέιδωνας” που ξεκίνησε από την αρχαιότητα ως έθιμο με χαρακτήρα γενικής μαντικής και εξαγνισμού του κακού, με το πήδημα της φωτιάς, περιορίστηκε στα κορίτσια που ζητούν να μαντέψουν το τυχερό τους.
Το έθιμο αναβίωσε και φέτος με τις προσπάθειες του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών “Η Ποριώτισσα” την Πέμπτη 23 Ιουνίου, μπροστά στο εκκλησάκι του Αη Γιάννη στην Πούντα. Από τις 8 το απόγευμα, η πλατειούλα άρχιζε να γεμίζει από Ποριώτες όλων των ηλικιών που δίνουν κάθε χρόνο ραντεβού, εκεί, για να θυμηθούν τα παλιά και για να δουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους να πηδούν τη φωτιά, όπως έκαναν κι αυτοί στα νιάτα τους.
Εκείνα τα χρόνια, την παραμονή του Αη Γιάννη τα κορίτσια πήγαιναν μια παρέα στα πηγάδια ή τις βρύσες της γειτονιάς από όπου έπαιρναν μέσα σε πήλινο σκεύος το αμίλητο νερό. Την ώρα της μεταφοράς δεν μιλούσαν παρόλο που τα παλικάρια παραφυλούσαν στους δρόμους και προσπαθούσαν να κάνουν τις κοπέλες να μιλήσουν με διάφορα πειράγματα. Αν αυτό συνέβαινε, τότε χανόταν η μαντική του “Κλείδωνα”. Όσο τα κορίτσια σεργιανούσαν με το αμίλητο νερό, αν άκουγαν κάποιο όνομα, προφητεία ήταν για το ριζικό που η μοίρα τους φυλάει. “Το μελλοντικό τους ταίρι, το όνομα που τους μήνυσε ο Κλείδωνας θα φέρει”.
Όταν έφταναν στο σπίτι τοποθετούσαν το πήλινο δοχείο στην αυλή ή στο χαγιάτι και κάθε κορίτσι έριχνε μέσα στο νερό ένα προσωπικό της αντικείμενο, π.χ ένα κουμπί, κάτι που θα το αναγνώριζε η ίδια.
Μετά σκέπαζαν το δοχείο με το νερό, με ένα κόκκινο πανί και τ’ άφηναν στην αστροφεγγιά ως το επόμενο πρωί και μέχρι να τελειώσει η λειτουργία στην εκκλησία. Πηγαίναν λοιπόν, μετά τα κορίτσια στο δοχείο με το νερό, σχημάτιζαν ένα κύκλο γύρω του και άρχιζε το βγάλσιμο των σημαδιών ως εξής:
Οι ποιητάρησες απάγγελλαν ένα δίστιχο. Την ώρα της απαγγελίας ένα κορίτσι έπαιρνε μέσα από το δοχείο ένα σημάδι και το ύψωνε. Όποια το αναγνώριζε ως δικό της το έπαιρνε και φώναζε “δικό μου”. Αν το δίστιχο ήταν από τα ωραία, ξεσηκωνόταν αλαλαγμός και δεχόταν τα συγχαρητήρια των υπόλοιπων κοριτσιών για το τυχερό της. Αυτό επαναλαμβανόταν μέχρι να βγουν όλα τα σημάδια από το δοχείο. Τα δίστιχα που έβγαζαν τα σημάδια τα έλεγαν ριζικάρια περνούσαν από γενιά σε γενιά.
Φυσικά στις μέρες μας τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Τα ριζικάρια τα μαθαίνουν τα κορίτσια μέσω SMS και διαφορετικό μεν, άλλα αντίστοιχο έθιμο σαν τον “Κλείδωνα” τείνει να γίνει το Facebook. Όμως ακόμη και σήμερα, η αναβίωση του εθίμου έχει αγαπηθεί από την τοπική κοινωνία και τα παιδιά τρελαίνονται να πηδάν τη μεγάλη φωτιά όπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους. Άντε… και του χρόνου…
Δείτε το βίντεο του συνεργάτη μας Βασίλη Κολοκύθα




Σχολιάστε