Αντίο κουλ τύπε…



Γιάννη, με την Μπριζ κληρωθήκατε. Οι Βέλγοι ομολόγησαν δίχως ξύλο. “Δεν θέλαμε” λένε “την ΑΕΚ για αντίπαλο”. Δύσκολη κλήρωση και για τους δυό, αλλά τι τα θες.

Εσένα από ότι ήξερα, σε ενδιέφερε το μέλλον της ΑΕΚ. Δουλειά με πιτσιρικάδες, σύντομα το γήπεδο και μετά δεν θα είχατε κανένα ανάγκη. Έτσι μου έλεγες…
Εχθές που μας αποχαιρέτισες για πάντα, ο γενικός διευθυντής της ΠΑΕ έδωσε συνέντευξη στα ΝΕΑ και δήλωσε ότι σε δύο αγωνιστικές περιόδους θα μπείτε στην Αγιά Σοφιά. Δηλαδή την περίοδο 2019-20.
Αυτά για το ποδόσφαιρο…
Πάντως εσύ είχες ένα κοινό με την ΑΕΚ. Στις φουρτούνες που περνούσατε, το γυρίζατε με το πείσμα σας.
Καθαρό DNA Αεκτζή.
Ασυμβίβαστος μέχρι το τέλος. Ή μάλλον λίγο πριν το τέλος, γιατί απ’ ότι έμαθα εκεί συμβιβάστηκες.
Εχθές σε αποχαιρετίσαμε κι εμείς στον Πόρο.
Όσοι σε γνώρισαν και σε εκτίμησαν, ήταν εκεί. Και ήταν πολλοί ρε φίλε…
Οι συμμαθητές σου σε πήραν στους ώμους τους.
Προσωπικά, σε θυμάμαι όσο θυμάμαι τον εαυτό μου.
Υπήρξες μια μορφή για το νησί. Ένα πραγματικό ομορφόπαιδο με μελαγχολικό και μπλαζέ βλέμμα και αγέρωχο περπάτημα. Η ομορφιά σου ήταν παροιμιώδης…
Τραβούσες την προσοχή του γυναικείου πληθυσμού, σε εποχές που τα καμάκια ήταν στα φόρτε τους…
Είχες και ένα ιδιότυπο και μοναδικό χιούμορ.
Όταν ήμουν πιτσιρικάς σε θυμάμαι τα απογεύματα που έπαιζες μπάσκετ. Πριν γίνει μόδα το μπάσκετ στην Ελλάδα. Τότε που ζητούσαμε τα φάουλ μόνοι μας.
Σε θυμάμαι λοιπόν σε ένα παιχνίδι, όπου ένας συμπαίκτης σου, έκανε φάουλ σε έναν αντίπαλο και εκείνος το ζήτησε.
Διαμαρτυρήθηκες ότι δεν υπήρξε φάουλ από τον συμπαίκτη σου και για να στηρίξεις τη διαμαρτυρία σου, γύρισες και ρώτησες με έμφαση τον συμπαίκτη σου “Του έκανες φάουλ ρε;” – “Ναι του έκανα!” σου απάντησε εκείνος, αφήνοντας σε έκθετο. Μετά από παύση 3 δευτερολέπτων το έσωσες: “Ορκίσου!” του είπες με το ίδιο πάθος και λοξό χαμόγελο, ρίχνοντας όλο το γήπεδο χάμω από τα γέλια…
Όταν μεγάλωσα, έμαθα αγγλικά και ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με την μεταφορική έννοια της λέξης “cool”, σε υπέδειξα σε ένα συμμαθητή μου για να καταλάβει και εκείνος την έννοια…
Δίχως να το γνωρίζεις, είχες επηρεάσει πολύ κόσμο με το στυλ σου…
Τα τελευταία χρόνια η παρουσία σου διέγειρε τη φαντασία των καλλιτεχνών. Να ξέρεις ότι υπήρξαν πολλοί φωτογράφοι που σε απαθανάτισαν “candid”.
Είχες πλούσιο εσωτερικό κόσμο και το γνώριζαν όσοι άρπαξαν την ευκαιρία να πουν δυο κουβέντες παραπάνω μαζί σου.
Δεν έλεγες πολλά, άλλα όταν η κουβέντα έβγαζε ζουμί, την έστυβες μέχρι να της βγει όλο…
Ο πατέρας μου το είχε καταλάβει. Ήσουν το παρεάκι του στη γειτονιά. Οι δυο σας δίπλα δίπλα στις καρέκλες, νωρίς το απόγευμα πριν κατέβει κανένας άλλος.
Αυτό το καλοκαίρι, οι δυο αυτές καρέκλες αδειάσανε μέσα σε τέσσερις εβδομάδες.
Λες και είχατε συνεννοηθεί…
Καλό δρόμο Γιάννη (Καραβόλε) Βερβενιώτη…
Χαιρετισμούς στον πατέρα μου…
Κουράγιο στην κυρά Σταυρούλα και τα αδέρφια σου.

Μπ. Κανατσίδης




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Σπύρος "Λούης" says:

    Ο “Jim Morrison” του Πόρου… απο την αρχη ως το τελος -τηρουμενων των αναλογιων-
    The snake was long..Γιάννη, but
    This is end Γιάννη..your only friend…

Σχολιάστε