Έφυγε ο Ποριώτης Καθηγητής Ιατρικής Χρήστος Κατσέτος



Γράφει ο Γιώργος Αθανασίου – 

Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ένα εκλεκτό τέκνο του Πόρου, από την πλευρά της μητέρας του. Ο καθηγητής Ιατρικής Χρήστος Κατσέτος, γιος της κ. Μαίρης Δεληθανάση -Κατσέτου. Ο εκλιπών υπήρξε μια εξέχουσα διεθνής προσωπικότητα της ιατρικής οικογένειας και κυρίως της Αμερικανικής, καθώς εκεί εργάσθηκε για πολλά χρόνια.
Ο καθηγητής Χρήστος Κατσέτος εξάσκησε το ιατρικό επάγγελμα στην Πενσυλβανία και στη Νέα Υόρκη και υπηρέτησε σε διάφορες ακαδημαϊκές θέσεις σε πανεπιστήμια της Αμερικής από το 1983 και εξής. Δημοσίευσε πάνω από 80 μελέτες, που περιλαμβάνουν πρωτοποριακά άρθρα για την ιατρική έρευνα, επιστημονικές βιβλιοκρισίες και κεφάλαια σε βιβλία Ιατρικής.

Ο Δόκτωρ Κατσέτος ήταν μέλος στους εξής Οργανισμούς: Αμερικανικός Όμιλος Νευροπαθολόγων, Βρετανική Νευροπαθολογική Εταιρεία, Αμερικανικός Σύνδεσμος Ερευνητικής Παθολογίας, Ομοσπονδία Αμερικανικών Εταιρειών Πειραματικής Βιολογίας, Διεθνής Εταιρεία Νευροπαθολογίας, και Βασιλικό Κολλέγιο Παθολόγων (Ηνωμένο Βασίλειο). Επί πλέον τιμήθηκε με την απονομή βραβείου ως καθιερωμένος ερευνητής από το Ίδρυμα St. Christopher’s Foundation for Children.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή καριέρα του, ασχολήθηκε και με διάφορα ζητήματα του Ελληνισμού, όπως τη συμβολή των Ελλήνων λογίων στην Οθωμανική Ιατρική τον 19ο αιώνα, την ιστοριογραφία των διαφόρων φυλετικών ομάδων που αποτελούσαν τη Ρωμιοσύνη και διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική ταυτότητα, και γενικά με την Ελληνική Ιστορία των Νεωτέρων Χρόνων. Ένα πρόσθετο πεδίο των ενδιαφερόντων του ήταν η βελτίωση της ιατρικής φροντίδας και του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελληνική Δημοκρατία.

Ο Χρήστος Κατσέτος υπήρξε θερμός υποστηρικτής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, των Δημοκρατικών Αρχών και των Διεθνών Συνθηκών σε όλο τον κόσμο. Ήταν φανατικά ενάντιος σε κάθε είδους διακρίσεις, ιδιαίτερα σε βάρος των γυναικών, των αναπήρων και των μειονοτήτων. Η σταθερή υποστήριξη των δικαιωμάτων του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν πολύ γνωστή στους πολυάριθμους φίλους του στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη αλλά και πέραν αυτών.

Προσωπικά, δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Τα δύο τελευταία χρόνια, όμως, είχαμε τακτική επικοινωνία, καθώς μου έδινε συμβουλές και ενθάρρυνση για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα της υγείας μου. Ο ζεστός του λόγος, πιστεύω για τον καθένα που ερχόταν σε επαφή μαζί του έστω και μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ήτανε ένα βάλσαμο για τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετώπιζε.
Αγαπητέ Χρήστο, ας είναι ελαφρύ το χώμα της πατρίδας που σε λίγο θα σε δεχτεί.
Όσο για τους αγαπητούς σε εμένα, αλλά και σε πολλούς συμπατριώτες μας, γονείς σου και τον αδελφό σου, το μόνο που μπορώ να πω είναι «κουράγι




Σχολιάστε