Περί γενεών…



Γράφει ο blogger Orfeas Tsiribim – 

Πάει καιρός τώρα πια, που διαβάζω συνέχεια για την γενιά του τότε, για την γενιά του τάδε και γενικά για το πόσο ωραία και ξένοιαστα ήταν και όλα κυλούσαν χαλαρά και ωραία. Και ο ένας κράζει τον άλλον γιατί δεν έζησε στην εποχή του.

Κάθομαι λοιπόν και αναρωτιέμαι, την περίφημη εποχή του 80’ για παράδειγμα, και χωρίς παρεξήγηση, ήταν τα πράγματα για έναν άνθρωπο στα 20 του τα ίδια; Προφανώς και όχι. Για οποιαδήποτε ηλικία, ήταν όλα διαφορετικά. Οπότε δεν μπορεί κάποιος να λέει ότι το 80’ η το 70’ ήταν «καλύτερα τα πράγματα». Ήταν για σένα καλύτερα.

Τώρα ξαφνικά, επειδή είναι τα πράγματα όπως είναι στο Ελλαδιστάν, φταίει η δικιά μου γενιά.

Τι λε ρε;

Είμαι εγώ τεμπέλης και δεν δουλεύω εγώ και δεν πάει μπροστά η χώρα; Κάθεστε και κράζετε παιδιά που δουλεύουν για 25 σκατο-ευρώ; Αφήστε με λοιπόν και εγώ με την σειρά μου να σας πω μερικά πράγματα για την γενιά μου, όπως τα βλέπω εγώ.

Πιστεύω ότι είμαστε μια γενιά παράξενη πολύ. Βλέπω τους μισούς να δουλεύουν ολημερίς για μεροκάματα άθλια, ενώ παράλληλα παρακολουθούν κάποια σχολή και βλέπω και τους άλλους μισούς να κυκλοφορούν με τα φράγκα του μπαμπά και ο αετός δεν πάει πιο πάνω. Αλλά επειδή δεν ξέρω πως είναι η ζωή στην δεύτερη περίπτωση και επειδή πιστεύω ότι πάντα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι σε όλες τις γενιές, θα μιλήσω για την πρώτη περίπτωση.

 

Μάθαμε λοιπόν, να αμφισβητούμε τα πάντα, με τον καλό τρόπο ίσως. Να θέλουμε να έχουμε δίκιο, επειδή πιστεύουμε στον εαυτό μας. Έχουμε ανησυχίες και θέλουμε να κάνουμε ένα εκατομμύριο πράγματα. Ψάχνουμε να βρούμε τρόπους έκφρασης γι’ αυτό και πιστεύω ότι υπάρχουν τόσοι νέοι άνθρωποι που ασχολούνται έστω και λίγο με την οποιαδήποτε τέχνη. Ο καθένας μας παλεύει με τον τρόπο του για ένα καλύτερο αύριο και για έναν καλύτερο κόσμο, γιατί αυτός που πήραμε στα χέρια μας ή αν θέλετε, αυτός που θα πάρουμε, είναι σάπιος. Και αυτός είναι και ο λόγος που μάθαμε να χτίζουμε τα όνειρα μας σε ένα πρωί και να τα καίμε σε ένα βράδυ. Ξέραμε όμως ότι το επόμενο πρωί αυτά που θα χτίζαμε θα ήταν ακόμα πιο δυνατά και όσο πέρναγε ο καιρός, θα ήταν όλο και πιο δύσκολο να καούν.

 

Στεναχωριόμαστε, νευριάζουμε και ξεσπάμε όπου βρούμε όταν δεν καταφέρνουμε κάτι. Αλλά μάθαμε ότι η αποτυχία έχει μεγαλύτερη συχνότητα στο παιχνίδι της ζωής, γι’ αυτό και δεν το βάζουμε κάτω. Τα όρια που μας θέτουν δεν υπάρχουν, κανείς δεν μπορεί να μας πει μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε. Δυστυχώς, επειδή έχουμε μάθει να ζούμε με αυτά τα όρια, φοβόμαστε και μένουμε πίσω.

 

Θεωρώ πως υπάρχει ακόμα πολύ εγωισμός μέσα στους ανθρώπους. Νοιαζόμαστε πιο πολύ για το τι είναι δικό μας. Είναι αυτό που λένε, ότι βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Ας ελπίζουμε λοιπόν, και ας προσπαθήσουμε εννοείται, να το αλλάξουμε αυτό.

 

Υ.Γ. : Το συγκεκριμένο κείμενο είναι απλά μια σκέψη, γι’ αυτό και είναι τόσο γενικό. Ένα brainstorming που λένε και στο Ίνγκλαντ να πούμε!

 

Υ.Γ. 2 : Anything you can do, I can do it better, I’m the toughest.       Peter Tosh




Comments (1)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΠΑΚΩΜΟ says:

    Κάτι θέλεις να πεις κ.Τσιριμπίν,αλλά δεν μπορείς να το εκφράσεις καθαρά.Είσαι μπερδεμένος και το μόνο που βγαίνει από τα γραφόμενά σου είναι ένα μείγμα παράπονου,αδικίας και μίσους.Αγαπητέ μου πρέπει να καταλάβεις ότι κάθε γενεά δημιουργεί αλλά και καταστρέφει.Εάν οι δημιουργίες είναι περισσότερες από τις καταστροφές τότε η γενεά αυτή κρίνεται ως δημιουργική ενώ αν συμβεί το αντίθετο κρίνεται ως καταστροφική.Πάντως και στις δύο περιπτώσεις οι κριτές ανήκουν στις επόμενες γενεές οι οποίες είναι αποδέκτες των καλών ή κακών της υπό κρίσιν γενεάς και είναι πολύ δύσκολο,αν όχι αδύνατον, να είναι από την ίδια αυτή γενεά,

Σχολιάστε