Ξαναλάμπει ο ηλεκτροφωτισμός της ΛΕΩΦΟΡΟΥ Αρτίμου



Μη μου πείτε ότι οι σιδερένιοι στύλοι στην Αρτιμο δεν έχουν κάποια σκοπιμότητα!!! Αφ’ υψηλού ο Γλάρος αγναντεύει την Ανατολή πάνω από το ”Σαν Τζόρτζη”.

Γράφει ο Τάσος Γκούμας –

Επιτέλους λοιπόν επαναηλεκτροδοτείται η ΛΕΩΦΟΡΟΣ Αρτίμου, μετά από επίμονα αιτήματα οδηγών αυτοκινήτων που θέλουν ‘’να τους παρέχεται η δυνατότητα να κινούνται με ασφάλεια στην οδό’’ και των πεζών που πρέπει ‘’να αντιλαμβάνονται επικίνδυνες καταστάσεις, να είναι ορατοί στους οδηγούς αλλά και να έχουν το αίσθημα της ασφάλειας όταν κινούνται στο δρόμο’’.

Τα παραπάνω δεν είναι από το κεφάλι μου αλλά περιέχονται σε απαντητικό έγγραφο της δ/σης τεχνικών έργων της Π.Ε. Νήσων που απορρίπτει ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του Δήμου Πόρου για την αποκατάσταση του Περιβάλλοντος στην Άρτιμο προβάλλοντας την παραπάνω αιτιολογία.

Η απόφαση αυτή του Δήμου αποτελεί και αίτημα των συλλόγων, γυναικών Πόρου ‘’Ποριώτισσα’’, ‘’Φίλοι της Παράδοσης’’, ‘’Φίλοι του Λεμονοδάσους’’ και από το σύνολο των κατοίκων της Αρτίμου.

Επίσης το ενδιαφέρον για την προστασία του Περιβάλλοντος στο Λεμονοδάσος αναδείχθηκε και σε εκδήλωση του συλλόγου ‘’Ποριώρισσα’’ στο ‘’Συγγρού’’ πριν λίγα χρόνια όπου παρουσιάστηκαν τα προβλήματα του Λεμονοδάσους και υπογράφηκε σχετικό κείμενο που συγκέντρωσε 800 υπογραφές από Ποριώτες και άλλους.

Να ενημερώσουμε ότι το Λεμονοδάσος εκτείνεται σε ένα τμήμα του μέχρι τη θάλασσα αλλά και επιπροσθέτως η Άρτιμος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του Λεμονοδάσους ως τη φυσική του παραλία που παρουσιάζει και αυτόνομο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Εδώ λοιπόν, στην παραπάνω φωτογραφία φαίνονται τα οχήματα σε ώρα κυκλοφοριακού φόρτου οι οδηγοί των οποίων αισθάνονται ανασφαλείς.

Επίσης διακρίνονται και οι πεζοί που χρειάζονται προστασία μέσω του άπλετου φωτισμού.

Όποιος νομίζει ότι η φωτογραφία είναι ‘’στημένη’’ και δεν διαθέτει στο Γαλατά αυτοκίνητο, ευχαρίστως πηγαίνουμε μαζί με το δικό μου αυτοκίνητο κατά τις 10μ.μ., 11, 12, όποιο βράδυ θέλει, για να διαπιστώσει το αληθές. Ψυχή.

Πίνουμε μετά και ένα τσιπουράκι.

Εδώ μια άλλη άποψη του δρόμου όπου οι οδηγοί αισθάνονται ανασφαλείς!!!

Και εδώ η τοιχειάρα που χωρίζει τον ευθύ δρόμο από την αμμουδιά. Και εδώ αισθάνονται οι οδηγοί ανασφαλείς μην καβαλήσουν το τοιχείο και πέσουν από κάτω σε ενάμισυ μέτρο ύψος;

Άραγε σε κάτι γκρεμίλες, σε κάτι σάρες, που τις συναντάει δίπλα του ο οδηγός 2-3 χιλιόμετρα πάρα πέρα κατεβαίνοντας από την Ντάριζα σε κάτι στροφές που αν ξεφύγει, χτύπα ξύλο, θα φτάσει κατ’ ευθείαν στη θάλασσα 100-150 μέτρα κάτω, αισθάνονται ασφαλείς;

Να, εδώ μια γκρεμίλα και η θάλασσα κάτω.

Κι εδώ άλλη μία.

Προς τι λοιπόν το ενδιαφέρον ειδικά για την Άρτιμο, ώστε να ξηλώνουν και να ξαναφιάχνουν οδοφωτισμούς;

Δεν μπορούσαν να αφήσουν το έργο του Δήμου και να πάνε πάρα-πέρα να φυτέψουν τα δικά τους;

(Λες να τους ρίχνω ιδέες; Αυτοί λατρεύουν τα ασφαλτικά, τα μπετά και τα φωτιστικά).

Θα αναφερθούμε όμως στον βανδαλισμό του ξηλώματος και της καταστροφής των τσιμεντένιων στύλων του έργου ηλεκτροφωτισμού του Δήμου που προηγήθηκε του παρόντος και που αποφεύγει ευφυώς η δ/νση τεχνικών έργων να μας αιτιολογήσει.

Ξηλώθηκαν λοιπόν και καταστράφηκαν επιμελώς, ένας προς έναν, τα φωτιστικά του Δήμου και προβλήθηκε σαν δικαιολογία ότι ”είχαν σαπίσει οι βάσεις τους”!!!

Το συζητήσαμε αυτό με ντόπιους μηχανικούς και εργολάβους οικοδομών και βγήκε ότι το μπετό παρουσιάζει φαινόμενα ”κόπωσης” σε καμμιά 70αριά χρόνια και μετά η απώλεια αντοχής είναι πολύ βραδεία.

Να και παρακάτω ένα απτό παράδειγμα πάλι στην Άρτιμο, στη θάλασσα. (Εν ισότητι των λοιπών συνθηκών).

Ένας προβλήτας αυτοσχέδιος.

Τον έφιαξε ένας αγρότης πριν 30-40 χρόνια, τον βρέχει κάθε μέρα η θάλασσα και είναι ατσάλι.

Πως ο Δήμος με μηχανικούς και εργολάβους ρίξανε μπετά που να σαπίζουν; Από κολοκύθι τα φιάξανε;

Αν είναι έτσι να πάρουν οι Δήμοι και οι Νομαρχίες-Περιφέρειες αγρότες να φιάχνουν γερά μπετά.

Έχω όμως τρελό ενδιαφέρον να μάθω ποιος, πρώτος, διαπίστωσε ότι οι βάσεις είχαν σαπίσει.

Πως το υποψιάστηκε;

Μήπως κάποιος στύλος έπεσε σε κανένα κεφάλι; Όχι.

Μήπως σε κανένα καπώ; Ούτε.

Μήπως είχε γείρει; Ούτε. Όλοι οι στύλοι ήταν κατακόρυφοι και ‘’πολύ κατακόρυφοι’’.

Τότε ποιος;

Μήπως κανένας μηχανικός του Δήμου; Δεν το συνηθίζουν.

Μήπως της Νομαρχίας;

Μήπως κάνας εργολάβος;

Δεν ξέρω.

Η αιτιολογία φαντάζομαι ότι θα υπάρχει μέσα στο φάκελο του έργου της Νομαρχίας γιατί, πάλι, φαντάζομαι ότι θα υπάρχει έγγραφη αιτιολόγηση της καταστροφής δημόσιου (λαϊκού) έργου. Αλλιώς κατά την μη νομική μου αίσθηση αυτό είναι έγκλημα.

Αμέσως λοιπόν μόλις τις κατασπάσανε τις εξαφανίσανε από το χώρο στο άψε-σβήσε. Την επομένη δεν υπήρχαν.

Αλλά εμείς προκάναμε και βγάλαμε 48 φωτογραφίες, 3-4 σε κάθε στύλο, που δείχνουν ότι οι στύλοι ήταν σε άριστη κατάσταση.

Να λοιπόν μια από τις 48 φωτογραφίες που φαίνεται η επιμέλεια στην καταστροφή σε μικρά – μικτά κομματάκια του στύλου.

Και εδώ μία βάση. Κατακαίνουργια. Ο οπλισμός ασκούριαστος.

 

Γράφαμε λοιπόν καμμιά 10αριά πολίτες, από τότε, από το 2009, σε έγγραφό μας προς γραφείο Νομάρχη, Δήμο Πόρου, Πολεοδομικό Γραφείο Πόρου και γραφείο Αρχαιολογικής υπηρεσίας Πόρου τα εξής:

”Τέτοιες δράσεις, όπως η κατασκευή δύο ή και συχνά τρεις φορές του ίδιου έργου δεν συνάδουν με την αδήριτη ανάγκη για εκμηδενισμό στις σπατάλες του Δημοσίου και για στήριξη της πραγματικής και όχι ρουσφετολογικής οικονομίας, γιατί αν σκεφτούμε επαγωγικά, γιατί να μην έλθει μετά από 5 χρόνια ένας άλλος φορέας π.χ. η Περιφέρεια και με τις ίδιες δικαιολογίες που χρησιμοποιούνται σήμερα να ανακατασκευάσει το έργο ξηλώνοντας το προηγούμενο;”

Φαντάσου! Πριν το ξέσπασμα της Κρίσης, το 2009 κάποιοι Πολίτες μίλαγαν για περιστολή των δαπανών του Δημοσίου!

Αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Μας κατατρώνε τους φόρους μας, τα λεφτούλια μας, εδώ, δίπλα μας και μεις παρακολουθούμε ανήμποροι.

 

Και επειδή πάντα είναι χρήσιμη η αλληλοβοήθεια να βοηθήσω την Δ/νση τεχνικών υπηρεσιών της Π.Ε. Νήσων πληροφορώντας από πού προήλθε η αρχική ιδέα περί της ‘’σκοπιμότητας’’ του έργου.

Την αρχική ιδέα λοιπόν την είχε, κάποιος που δεν ήταν σεσημασμένος για την ιδιαίτερη εξοικίωση με έννοιες όπως Πολιτισμός, Περιβάλον, Παιδεία, ο οποίος όμως δυστυχώς ήταν σε θέσει να επηρεάζει καταστάσεις.

Την ιδέα λοιπόν αυτού του ανθρώπου περί ηλεκτροφωτισμού της παραλίας της Αρτίμου (και όχι του δρόμου), υλοποίησε ο Δήμος και αργότερα ανέλαβε να υποστηρίξει ενθουσιωδώς και η Νομαρχία ξηλώνοντας ολόκληρο το έργο και το υπόγειο δίκτυο παροχής ηλ. ρεύματος, ανακατασκευάζοντας και επεκτείνοντάς το.

Δεν είναι βέβαια και η μόνη περίπτωση του ‘’ράβε ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει’’.

Να! Δεν βλέπουμε τη ”Βελτίωση του δρόμου Δρυόπης-Γαλατά;

Όλος ο κόσμος είναι εναντίον αλλά αυτοί το χαβά τους. Ξηλώνουν και ξαναφιάχνουν την άσφαλτο. Τώρα βλέπουμε ότι το έργο έχει πάλι σταματήσει και κανείς ‘’αρμόδιος’’ δεν μπαίνει στον κόπο να μας ενημερώσει εμάς τους ταλαίπωρους χρηματοδότες τι γίνεται.

Πόσο θα πληρώνουμε και θα ταλαιπωριόμαστε ακόμη.

Ψάχνει κι ο Παπαδημητρίου να φιάξει Αναπτυξιακή τράπεζα και να προωθήσει καινοτόμες δραστηριότητες και δίκαιη ανάπτυξη!

Εδώ να έλθει να μάθει. Στην Τροιζηνία.

Ξηλώνουμε (τέμνουμε) την άσφαλτο και φιάχνουμε καινούργια (καινή).

Ξηλώνουμε (τέμνουμε) τα φωτιστικά και φιάχνουμε καινούργια (καινά)

Καινοτομία και στην κυριολεξία της! Τα ”τέμνουμε” και τα ξαναφιάχνουμε.

Α, ρε!

Που πας ρε Παπαδημητρίου; (Για να μην πω ΄΄ρε Καραμήτρο’’!).

Ο εχθρός είναι εντός των τειχών.

 

Μας λέει λοιπόν το έγγραφο της αγαπητής δ/νσης ότι για τους λόγους που μας εκθέτει, δεν προτίθεται να αντικαταστήσει το έργο.

Εμεις όμως έχουμε καταστήσει σαφές και η απόφαση του Δήμου είναι επίσης σαφέστατη, ότι δεν ζητάμε την αντικατάσταση του έργου με άλλο, αλλά την απομάκρυνσή του ως άχρηστου και επιζήμιου και την τοποθέτηση κάποιων φωτιστικών στις εισόδους όσων κατοίκων το επιθυμούν.

Να, κοιτάχτε πόσο απέριττα και κομψά τα φωτιστικά στις εισόδους του θεάτρου της Επιδαύρου.

Αυτά τα φωτιστικά είναι 2,5μ ύψος, με φωτοβολταϊκά, χωρίς επομένως υπόγειες καλωδιώσεις, δεν είναι ενεργοβόρα και κοστίζουν ασύγκριτα λιγότερο. Αυτό το τελευταίο είναι όμως μάλλον ελάττωμα γιατί πιθανότατα δεν θα ενδιαφερόταν κάποιος εργολάβος απ’ τους γνωστούς . Θα μπορούσε όμως να ενδιαφερθεί κάποιος ντόπιος με την αναδουλειά που υπάρχει.

 

Και η αντίθεση μ’ αυτό το χάλι:

Ένα δάσος από σίδερο. Χάλι μαύρο. Σημειωτέον ότι οι καλαμιές που φαίνονται στην φωτογραφία και που ήταν το χαρακτηριστικό πράσινο της Αρτίμου για 500; 1000 χρόνια; δεν υπάρχουν. Τις ξερίζωσαν.

Άσφαλτος + μπετά + σίδερα εναντίον πράσινου, σημειώσατε 1.
Αλλά αυτό είναι άλλο ένα θέμα που θα το δούμε.Εκεί βέβαια στην Επίδαυρο, υπάρχει η ‘’επάρατος’’ Αρχαιολογία, η οποία δεν ρωτήθηκε για το έργο στην Άρτιμο παρ’ ότι ήταν υποχρεωτικό βάσει του Νόμου.

 

Αναζητούμε λοιπόν κάποιον που να είναι σε θεσμική θέση να μπορεί να βοηθήσει την προσπάθειά μας.

Ζητάμε συγκεκριμένα:

  1. Το δίφυλλο της άδειας του έργου της Νομαρχίας,
  2. Τη μελέτη σκοπιμότητας και
  3. Την αιτιολογική έκθεση περί της αναγκαιότητας ξηλώματος και καταστροφής του έργου του Δήμου.

Δεν μας φαίνεται ανέφικτο να μας τα δώσουνε αν υπάρχουν γιατί δεν βλέπουμε το λόγο να επωμίζεται η τωρινή πολιτική ηγεσία της Περιφέρειας ‘’λανθασμένες’’ δράσεις προηγουμένων.

Εμείς λοιπόν παίρνουμε κουράγιο από τη θέληση του συνόλου της τοπικής κοινωνίας και θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για αποκατάσταση του τοπίου στην Άρτιμο μη αποδεχόμενοι τετελεσμένα.

 

 

Τάσος Γκούμας

 




Comments (2)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. ΑΡΙΣ.ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ says:

    Έχω σχολιάσει και έχω εκφέρει τη γνώμη μου απ’ ευθείας με e-mail.
    Το δίδαγμα που βγαίνει είναι ότι όλα στην πατρίδα μας, τη μεγάλη και τη μικρή, γίνονται… apres la bataille!

    Θα επαναλάβω μόνο ότι ο γλάρος, στο σιδερένιο στύλο της φωτογραφίας του παλιόφιλου Τάσου Γκούμα, μου θύμισε το ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα “Ο γλάρος”.
    Μπορείτε να το βρείτε στο ίντερνετ. Αυτό που δεν θα βρείτε είναι μια λογοτεχνική εκδοχή αυτών των στίχων, που, με θράσος αλλά και συστολή επεχείρισα να αποδώσω στην Αγγλική γλώσσα, ώστε να μπορούν να το διαβάσουν, τώρα το καλοκαίρι, όχι μόνο οι δικοί μας… ξένοι που έρχονται να τους ξεναγήσουμε, αλλά κι όλοι οι ξένοι που δεν έρχονται μόνο για… mousaka, στον Πόρο, αλλά θέλουν Ναό Ποσειδώνα, Δημοτική Βιβλιοθήκη, Κοχύλια Κανελλάκη, Λαογραφικό Μουσείο και Μουσείο Φουρνιάδη, Ποριώτες καλλιτέχνες και λογοτέχνες, Ζωοδόχο Πηγή, Αρχαία Τροιζήνα. Και βέβαια μετά και την σπάνια “οπεν- αιρ ταράτσα” του “ΔΙΑΝΑ” και μετά από όλα αυτά, να δείτε πώς θα την κάνουνε… ταράτσα, με ένα μουσακά, το κρασάτο ή το λιαστό χταπόδι, τα αμυγδαλωτά αλλά και τη ραστώνη στις αναπαυτικές καφετέριες.

    The seagull
    Poetry by Yannis Skaribas
    Literary -not literal- translation into English
    By Aris Adanis

    Farewell, there, high to the sky
    my happy seagull. While you fly
    I remain in my room, at night
    with a book, a hope and a light.

    Μy dreams might seem illegal,
    my dear brother, white seagull,
    as I have so much work to do,
    but I long to fly away with you.

    I am so busy with my little life
    and on the daily ground I strife.
    But,lucky me! Time I steal to look
    and watch you fly, in… my book. []

    aa

  2. τασος γκούμας says:

    Αριστείδη,
    σε ευχαριστώ για τη βοήθεια.
    Σχολιασμός έστω και αρνητικός σημαίνει ενδιαφέρον.
    Πεσ’ και σ’ αυτό το ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΛΛΟΓΟ να διατυπώνει και κανένα σχόλιο.
    Καλό είναι και το ταβερνάκι και το ουζάκι αλλά να μην είμαστε αμέτοχοι του τι συμβαίνει και στην πατρίδα.
    Για το θέμα που έβαλες εργάζομαι να πληροφορήσω σε όλους τους αποδέκτες.
    Δώσε μου λίγο χρόνο.

    Αγάπη

    Τάσος.

Σχολιάστε